บทที่ 348

“เจ้าหนูไร้ชื่อ เจ้าเล่นงานข้าก่อน ไม่ตายก็ถือว่าเจ้าโชคดี รอพ้นเรื่องนี้ไปก่อน ค่อยคิดบัญชีกับเจ้า” จื่อเฉินก็ก่นด่าเหมือนกัน

“จ้ายังจะคิดบัญชีกับข้า เดียวข้าก็ฟันทิ้งหรอก” ชายหนุ่มตวาด

“เจ้าเนี่ยนะถุย ให้ความกล้าเจ้าอีกเท่าไหร่เจ้าก็ไม่กล้าหรอก” จื่อเฉินดูถูก อีกฝ่ายไม่กล้าจริงๆ ก่อนหน้านี้โมโห ลงมือกับจื่อเฉิน ถูกเขาหลบได้อย่างง่ายดาย แต่เพราะลงมือเลยทำให้เสียเวลา ส่งผลให้สัตว์ประหลาดมังกรเสือตามมาทัน ชายหนุ่มเกือบเอาชีวิตไม่รอด

ตอนนี้ทั้งคู่วิ่งมาพร้อมกัน ไม่มีใครยอมใคร เถียงกันไปมา ไม่มีใครยอมเสียท่า ถามถึงสารทุกข์สุกดิบของอีกฝ่ายย่างต่อเนื่อง

“แม่เจ้า……” ชายหนุ่มด่า

“พ่อเจ้า……” จื่อเฉินด่ากลับ

พูดจาเฉียบคม แต่ความเร็วในการวิ่งกลับเร็วมาก แทบไม่ต่างกันเลย ราวกับสายฟ้า มุ่งหน้ามาทางหลิวป๋ออย่างเร่งรีบ

“นั่นมันเฉิน……หลง คนเหี้ยมโหดที่เคยตบสัตว์ประหลาดแดนจิตแท้จนตาย!”

“เจ้าอมนุษย์นั่น ว่ากันว่าสัตว์ประหลาดแดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์ของที่นี่ ต่างถูกมันฆ่าตาย”

“เขานี่เอง อัจฉริยะระดับสุดยอดอัจฉริยะนั่น ความสามารถในการต่อสู้น่ากลัว ว่ากันว่าในที่แห่งนี้ ราวกับเข้ามาในดินแดนไร้มนุษย์”

พวกหลิวป๋อมีคนรู้จักเฉินหลง จึงพากันอุทานออกมา ในคนกลุ่มนี้ จื่อเฉินไม่ได้เป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุด แต่ชื่อเสียงกลับโด่งดังที่สุด การลงมือในวันนั้น ทำให้เป็นที่สนใจมาก พอปรากฏตัวออกมาตอนนี้ ก็ทำให้เกิดความวุ่นวายขึ้น

“ความสามารถในการต่อสู้ของเขาสูงส่ง แม้แต่สัตว์ประหลาดแดนจิตแท้ยังไม่กลัว แต่ตอนนี้กลับดูอนาถมาก”

“เขากำลังวิ่งหนี เจอกับสัตว์ประหลาดอะไรที่แข็งแกร่งเข้ารึเปล่า?”

“สัตว์ประหลาดที่อยู่ในนี้ มีแต่แดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์ ไม่ได้สูงไปกว่านี้ แต่จื่อเฉินกลับวิ่งหนี แสดงว่าข่าวลือเชื่อถือไม่ได้”

มีคนแอบบ่น อย่างไม่สนใจ

“นั่นเขากำลังทำอะไร ด่าคนรึ?”

“น่าจะใช่ เหมือนกำลังถามไถ่ถึงคนในครอบครัวของชายหนุ่มคนนั้นอยู่”

นักบำเพ็ญมากมายต่างพูดไม่ออก นึกไม่ถึงว่าจะเจอเฉินหลง และนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเปิดตัวด้วยการถามไถ่คนในครอบครัวของคนอื่น ทุกคนมองดูทั้งสองวิ่งมา ระหว่างวิ่งก็ถามไถ่คนในครอบครัวของอีกฝ่ายไปบรรยากาศตกอยู่ในความช็อก

ชายฉกรรจ์กับชายชราแอบขำอยู่ข้างๆ ทุกคนที่กำลังช็อก ผู้คนที่กำลังช็อกไม่มีใครวิ่งหนี แบบนี้ช่างดีเหลือเกิน

“โครม!”

ฟ้าดินสะเทือนทีหนึ่ง สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ตัวหนึ่งปรากฏขึ้นตรงสุดขอบของป่าทึบ หัวเป็นมังกรตัวเป็นเสือตัวใหญ่พอๆ กับเขาลูกเล็ก วิ่งเร็วมาก ไม่ด้อยไปกว่าเฉินหลง ตามหลังมาติดๆ

“ตัวใหญ่ชะมัด” ทุกคนหมดคำจะพูด มีถึงที่นี่ก็พักหลายวันแล้ว พวกเขาก็เคยเห็นสัตว์ประหลาดมาไม่น้อยแต่ก็ไม่เคยเจอตัวที่ใหญ่ขนาดนี้มาก่อน

“ถึงว่าทำไมต้องหนีเจ้านี่มันทั้งใหญ่ทั้งเร็วขนาดนี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะสามารถจัดการได้”

หลิวป๋อขำอย่างไม่ชอบใจออกมาที่มุมปาก ลำพังแค่สัตว์ประหลาดที่ตัวใหญ่ตัวหนึ่ง เขาไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย

“ไม่ใช่……มันเป็นสัตว์ประหลาดแดนจิตแท้” ทันใดนั้น ก็มีเสียงอุทานดังขึ้น มีคนสังเกตถึงความผิดปกติ