บทที่ 349

ภายใต้การนำของชายชรา จื่อเฉินกับชายหนุ่ม ล่อสัตว์ประหลาดมังกรเสือมาได้สำเร็จ แถมมันยังถูกพวกหลิวป๋อถ่วงไว้

แต่คนพวกนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่ชายชราบอก ที่สามารถรับมือกับสัตว์ประหลาดมังกรเสือที่ใหญ่เท่าเขาลูกเล็กได้ มันเหมือนเสือเข้าฝูงแกะ ฆ่าอย่างตามใจชอบ นักบำเพ็ญตายไปคนแล้วคนเล่า

“เฉินหลง นี่แกกล้าเล่นงานพวกเราเรอะ”

“เราไม่ได้มีความแค้นอะไรกับเจ้า แต่เจ้ากลับมาทำร้ายเรา”

“เจ้าต้องไม่ได้ตายดี”

พอเห็นพวกพ้องตายไปทีละคน ต่อไปก็อาจเป็นตัวเอง ความตายรายล้อมอยู่รอบตัว นักบำเพ็ญคนอื่นต่างตื่นตกใจ จึงเริ่มด่าทอ อยากที่จะหนี แต่เหมือนสัตว์ประหลาดมังกรเสือตัวนี้จะมีสติปัญญา คนที่วิ่งหนีก็จะตายเร็วกว่าเดิม

“เฉินหลง เจ้าต้องไม่ได้ตายดี”

“กล้าวางแผนเล่นงานพวกเราตระกูลหลิว เจ้าจบเห่แน่ ถ้าครั้งนี้รอดไปได้ นั่นคือวันตายของเจ้า”

ที่ไกลๆ พอได้ยินคำด่าเหล่านี้ จื่อเฉินก็หมดคำพูด ทั้งๆ ที่ชายชราเป็นคนพอเขามา แถมชายหนุ่มก็มีส่วน ถ้าจะด่าก็ควรด่าทั้งสี่คน แต่ตอนนี้คนที่ถูกด่ากลับมีแต่เขาคนเดียว

แถมชายชรากับชายฉกรรจ์ยังเดินห่างออกไปหลายก้าว มองจื่อเฉินด้วยสายตาที่เฉยชา ราวกับจะบอกว่า เราไม่รู้จักกัน นิสัยของเจ้ามันแย่เกินไป

ทั้งสองไม่มีศักดิ์ศรีเอาซะเลย จื่อเฉินรู้สึกโกรธมาก

“หึ!”

แม้แต่ชายหนุ่มที่ล่อสัตว์ประหลาดมังกรเสือมาพร้อมกับจื่อเฉิน ตอนนี้ก็ทำเสียงฮึดฮัด ถอยห่างจากจื่อเฉิน ยืนอยู่อีกฝั่ง เงยหน้ามองฟ้า ทำท่าเหมือนข้าไม่รู้จักเจ้า

“เจ้ายังจะมาทำเสียงฮึดฮัดอีก เจ้าเป็นคนล่อมาไม่ใช่รึไง เจ้าหนู เลิกแสดงเป็นคนดีได้แล้ว” จื่อเฉินทนไม่ไหวจนด่าทอออกมารู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมเลยสักนิด

จื่อเฉินถูกด่าอยู่คนเดียว อีกสามคนกลับแค่มองดู ไม่มีศักดิ์ศรีเลยสักนิด

“ตุบ!”

กรงเล็บของสัตว์ประหลาดมังกรเสือตบลง นักบำเพ็ญระยะปลายตายไปอีกคน แม่แต่เสียงโอดครวญยังไม่ทันได้ร้อง

พวกเขาเป็นเหมือนฝูงแกะ ไม่สามารถต่อต้านอะไรได้ ภายใต้กรงเล็บของสัตว์ประหลาดมังกรเสือ มีแต่ต้องตายสถานเดียวไม่นาน ก็ตายไปห้าคนแล้ว

อีกสามคน ต่างทำหน้าเหมือนดูอะไรสนุกๆ อยู่ กับการตายของนักบำเพ็ญ ดูไม่ใส่ใจเลยสักนิด

“เฮ้อ ตาแก่ เจ้าบอกว่ามาถึงที่นี่แล้วจะมีวิธีฆ่าสัตว์ประหลาดมังกรเสือ ไหนล่ะวิธี ถ้ายังนึกไม่ออก พวกนั้นจะตายเอาหมดนะ” จื่อเฉินทำใจไม่ได้ จึงได้ถามไป

ชายชราจ้องมองจื่อเฉิน สายตาดูตกใจ และพูดไปยิ้มไปว่า “วิธีข้าคิดได้นานแล้ว แต่คนที่จะแก้สถานการณ์ได้มันไม่ใช่ข้า”

“ไม่ใช่เจ้าแล้วเป็นใคร?” จื่อเฉินถลึงตาใส่ชายชรา รู้สึกเหมือนโดนหลอก