บทที่ 44

การโจมตีที่ต่อเนื่อง ทำให้เขาสูญเสียชี่แท้ไปมาก แต่อู๋เซิ่งก็สูญเสียไปไม่น้อยเช่นกัน หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ชี่แท้ของจื่อเฉินใช้หมดแล้ว เสียงหายใจก็เริ่มติดขัด ชุดขาวที่ใส่ถูกทำให้เปียกเพราะเหงื่อที่ไหลออกมา

แต่อู๋เซิ่งก็ใช้ไปไม่น้อยเช่นกัน แต่ยังพอมีชี่แท้เหลืออยู่

“จบแล้ว จื่อเฉินจะแพ้แล้ว ไม่มีชี่แท้ ก็เท่ากับเสื้อที่ไม่มีเคี้ยว”ด้านล่างลานประลองมีคนอดไม่ไหวที่จะพูดขึ้นมา

“ในที่สุดก็แพ้แล้วสินะ?”

ในตาของหวังสงมีความเย็นชาหนึ่งไหลผ่าน ถ้าจื่อเฉินแพ้ละก็ จะไม่สามารถเข้าสู่แกนหลักได้ จึงจำเป็นต้องอยู่ที่สำนักใน ถึงตอนนั้นเขามีสิบกว่าวิธีที่จะฆ่าจื่อเฉินให้ตาย

“จื่อเฉิน ชี่แท้ของเจ้าถูกใช้ไปหมดแล้ว เจ้าแพ้แล้ว”

อู๋เซิ่งที่ไม่เคยพูดอะไรบนลานประลอง พูดอย่างเย็นชา

“ข้ายังไม่ได้ล้มลง”จื่อเฉินก็ตอบกลับอย่างเย็นชาเช่นกัน

“งั้นก็ได้ ข้าจะทำตามที่เจ้าขอ”อู๋เซิ่งยิ้มอย่างเย็นชา ท่าก้าวราชาทมิฬ พุ่งเข้าไปหาจื่อเฉิน เวลาเดียกวัน ทุ่มการโจมตีทั้งหมดของตัวเองออกไป

ลมแรงพัดเข้ามา จื่อเฉินยกมือป้องกัน

“บูม”

หลังจากเสียงที่หนักแน่นผ่านไป ลานประลองก็ได้สั่นคลอนอีกครั้ง จื่อเฉินถอยหลังไปหลายก้าว แต่ยังไม่ได้ล้มลง

“อะไรกัน?”

ไม่ว่าจะผู้อาวุโสที่มองดูจากเวทีสูง หรือผู้คนที่ดูจากด้านล่างลานประลอง ต่างก็มองไปที่จื่อเฉินอย่างน่าตกใจ เขาที่ไม่มีชี่แท้ใดๆ ถึงกับรับการโจมตีของอู๋เซิ่งได้หนึ่งครั้ง ร่างกายนี้ต้องแข็งแกร่งขนาดไหนเชียว

ส่วนตรงข้ามจื่อเฉิน สีหน้าของอู๋เซิ่งก็เปลี่ยนไปทันที จากนั้นก็เหวี่ยงหมัดชกไปอีกครั้ง

“บู่ม บู่ม”

การโจมตีหลายครั้ง จื่อเฉินก็ยังไม่ล้มลง ชี่แท้ของอู๋เซิ่งใกล้จะใช้หมดเต็มทีแล้ว ถ้าหากทั้งสองฝ่ายต่างก็ไม่มีชี่แท้อยู่แล้ว พึ่งเพียงร่างกาย แน่นอนว่าอู๋เซิ่งต้องแพ้แน่ๆ

เพราะงั้นเขาจึงถอยหลัง ไม่ได้โจมตีอีก จื่อเฉินกำลังหายใจหอบอยู่ ไม่ได้โจมตีเช่นกัน

“พอแล้ว หยุดมือเถอะ”

เวลานี้เอง มีเสียงของผู้อาวุโสคนหนึ่งดังขึ้นจากเวทีสูง คนๆนั้นนั่งอยู่ข้างผู้อาวุโสใหญ่ นั่นก็คือผู้อาวุโสรอง ก็เห็นเขาลุกขึ้น พูดไปทางสองคนที่อยู่บนลานประลองว่า “พวกเจ้าต่างก็สูญเสียชี่แท้ไปมาก แต่ก็ยังไม่สามารถตัดสินผลแพ้ชนะได้ ถือว่าเสมอกันเป็นไง ส่วนเรื่องอันดับก็ถือว่าเป็นอันดับหนึ่งทั้งคู่”