บทที่ 49

สถานที่รับรางวัล อยู่ในสวนบ้านที่ใหญ่โตหนึ่ง สวนบ้านพื้นที่ใหญ่มาก ห้องพักก็มีอยู่ไม่น้อย มีอยู่หลายชั้นมาก

ที่นี่สามารถแลกแต้มบริจาคได้ และยังสามารถเอาแต้มบริจาคมาแลกกับของอื่นๆได้ด้วย เช่นยา ทักษะการต่อสู้ อาวุธเป็นต้น

เมื่อจื่อเฉินมาถึง ที่นี่ก็มีคนรวมตัวกันอยู่เยอะมากแล้ว มีพวกศิษย์สำนักใน ที่มาแลกแต้มบริจาค มีสิบอันดับแรกในการประลองครั้งนี้ ที่มารับรางวัล

เห็นจื่อเฉินมาถึง ท่าทางของทุกคนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย สีหน้าของทุกคนก็แปลกไป

และเวลานี้เอง อู๋เซิ่งเดินออกมาจากด้านใน หลังจากที่มองเห็นจื่อเฉิน มุมปากก็มีรอยยิ้มที่เย็นชาปรากฏขึ้น พูดประชดเบาๆว่า “น่าเสียดายจัง ตำแหน่งศิษย์แกนหลักหนึ่งตำแหน่ง อยู่ๆก็หายไปซะงั้น ความสามารถแข็งแกร่งแล้วจะทำไม ไม่มีเบื้องหลัง แม้แต่ตดก็ยังไม่ใช่เลย”

ในตาจื่อเฉินมีความเยือกเย็นหนึ่งไหลผ่าน จ้องไปที่อู๋เซิ่ง เมี่ยวคงไม่ได้พูดอะไร ท่าทางใจเย็น เหมือนดูออกทุกอย่างตั้งแต่แรกแล้ว

“ฮึ ก็เพราะมีผู้อาวุโสช่วยไม่ใช่เหรอ มีอะไรน่าอวด ชี่แท้ชั้นหกบวกกับทักษะการต่อสู้ระดับสองยังสู้จื่อเฉินไม่ได้เลย ไม่รู้จริงๆว่าเจ้ามีอะไรน่าอวด ถ้าข้าเป็นเจ้า คงจะไปเดินตามตูดผู้อาวุโสตั้งนานแล้ว ไม่ออกมาขายหน้าหรอก”หลินเสวี่ยส่งเสียงฮึออกมาอย่างเย็นชา พูดประชดเช่นกัน

“ฮึ กล้าดีนัก”ท่าทีของอู๋เซิ่ง เย็นชาขึ้นทันที หลินเสวี่ยพูดแทงใจดำของเขา แม้ว่าวันนี้จะเข้าสู่แกนหลักได้สำเร็จ แต่หลังจากนี้ต้องถูกประชดเยาะเย้ยอย่างเลี่ยงไม่ได้แน่นอน

“จื่อเฉิน ระยะห่างของพวกเราจะค่อยๆเพิ่มมากขึ้น อย่างดีที่สุดแกภาวนาไว้เถอะ อย่าได้ตกลงบนมือข้า มิเช่นนั้นจุดจบของแกไม่สวยแน่”เป้าหมายของอู๋เซิ่ง ชี้มาที่จื่อเฉินอีกครั้ง

“ใช่แล้ว ระยะห่างของพวกเราจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ วันนี้แกได้แพ้ไปแล้ว วันอื่นเจอกับข้าอีก ก็คงแพ้เหมือนเดิม ถ้าหากรอบหน้ามีโอกาสปะทะกันอีกจริงๆ ข้าจะไม่ออมมืออีก ถ้าหากฆ่าแกตายแล้ว ไม่รู้ว่าจะมีคนมาแย่งตำแหน่งข้าอีกรึเปล่า”จื่อเฉินตอบกลับอย่างเย็นชา จากนั้นสะบัดแขนเสื้อ เดินไปข้างหน้าอย่างสง่า

“จบแล้ว เจ้าหมอนี้ไม่รู้ที่ต่ำที่สูง ถึงกับไปถกเถียงกับศิษย์แกนหลักเข้า ได้ตายแน่ๆ”

“ตำแหน่งถูกแย่ง แน่นอนว่าต้องบ่นอะไรหน่อย แต่น่าเสียดายที่ผู้อ่อนแอไม่มีสิทธิ์บ่น จื่อเฉินจบแล้ว”

“เข้าสู่แกนหลัก สำนักจะฝึกฝนเลี้ยงดูเต็มที่ ใช้ยาก็ไม่มีการจดชื่อใดๆ จนกระทั่งถึงแดนฟ้ากำหนด ระยะห่างของพวกเขาจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ”

เสียงวิจารณ์ก็ดังขึ้นจากรอบด้าน แต่จื่อเฉินไม่ได้ยินแล้ว

ตอนนี้หน้าจื่อเฉิน มีชายชุดขาวคนหนึ่งยืนอยู่ อีกฝ่ายเป็นศิษย์สำนักใน ความสามารถจื่อเฉินมองไม่ออก

“ทำไมเป็นชี่แท้สี่เม็ด แต้มบริจาคแปดแต้ม?”จื่อเฉินมองดูอีกฝ่าย ในตาเต็มไปด้วยความโกรธ ถามอย่างเย็นชาว่า “รางวัลของอันดับหนึ่ง เป็นชี่แท้ชั้นห้าชัดๆ และแต้มบริจาคสิบแต้มที่ชดเชย ทำไมถึงน้อยลงล่ะ?”

ส่วนด้านข้าง มีคนที่กำลังยืนดูสนุกอยู่

“เจ้าหนู เจ้าก็อย่าคิดเล็กคิดน้อยเลย นี่มันเป็นกฎของที่นี่ ศิษย์พี่หลัวเหมินที่แจกแต้มบริจาคให้ ก็ไม่ใช่หน้าที่…”