บทที่ 50

บนคัมภีร์มีแสงสีเงินเปล่งออกมาเล็กน้อย รอบๆมีกระแสพลังที่ลึกลับอยู่ ทันทีที่คัมภีร์ปรากฏ ในห้องก็เหมือนมีแรงกดดันหนึ่งปรากฏขึ้น ตัวหนังสือใหญ่ที่ติดอยู่ข้างบน เหมือนดั่งสายฟ้า กะพริบวิบวาบ

คัมภีร์เล่มนี้ไม่เหมือนกับเล่มอื่น

“นี่คือนิ้วสายฟ้า”

“ไม่น่าเชื่อ ศิษย์พี่หลัวเหมิน ถึงกับเอานิ้วสายฟ้าออกมา”

รอบด้านส่งเสียงที่หวาดกลัวออกมา แล้วมองไปที่หลัวเหมินอย่างตกตะลึง

นิ้วสายฟ้า เป็นทักษะการต่อสู้ระดับหนึ่ง ในสำนักหลิงอู่นี้ ถูกยอมรับว่าเป็นทักษะการต่อสู้ระดับหนึ่งที่แข็งแกร่งที่สุด แต่เวลาเดียวกัน ก็ถูกยอมรับว่าเป็นทักษะการต่อสู้ที่กระจอกที่สุดเช่นกัน

เพราะว่าหลายปีก่อน มันแข็งแกร่งมาก มีข่าวลืออยู่ตลอดว่ามันเป็นทักษะการต่อสู้ระดับฟ้ากำหนด แต่น่าเสียดายที่ขาดกระบวนท่าด้านหลังไป ทำให้ไม่สมบูรณ์ เพราะงั้นถึงได้นับว่าเป็นทักษะการต่อสู้ระดับหนึ่ง แต่ถ้าฝึกฝนได้สำเร็จ ก็ยังคงแข็งแกร่งเหมือนอยู่ดี

เสียดายที่หลายปีมานี้ ทั้งสำนักหลิงอู่ ยังไม่มีใครเลยแม้แต่คนเดียวที่สามารถฝึกฝนนิ้วสายฟ้าได้สำเร็จ นับวันนานเข้า ทักษะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดนี้ จึงกลายเป็นทักษะการต่อสู้ที่กระจอกที่สุด

วันนี้หลัวเหมินหยิบทักษะการต่อสู้นี้ออกมา เห็นได้ชัดว่าเป็นการเอาคืนจื่อเฉิน อยากให้เขาต้องร้องไห้

“น่าเสียดาย เพราะยาชี่แท้เม็ดเดียว แต้มบริจาคสองแต้ม ทำให้สูญเสียทักษะการต่อสู้ระดับหนึ่งเล่มหนึ่งไป ไปได้ทักษะการต่อสู้กระจอกเล่มหนึ่งไปแทน”

“ทีนี้จื่อเฉินขาดทุนแย่เลย”

เสียงวิจารณ์รอบด้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเยาะ จื่อเฉินโชคไม่ดีอยู่แล้ว และพอมาเรื่องทักษะการต่อสู้ ก็เกิดปัญหาอีก ทั้งๆที่ถือทักษะการต่อสู้ระดับหนึ่งไว้ แต่กลับสู้ทักษะการต่อสู้ระดับสามไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

จื่อเฉินได้ยินเสียงวิจารณ์พวกนั้น แต่กลับไม่มีท่าทีใดๆ เหมือนกับประชดกับความโกรธ มองก็ยังไม่มอง หยิบคัมภีร์ทักษะการต่อสู้ขึ้น และเวลาเดียวกัน จื่อเฉินพูดไปทางหลัวเหมินว่า “แต้มบริจาคสิบแต้มของข้า ขอแลกเป็นยาชี่แท้สี่เม็ด และยาฟื้นชี่สองเม็ด”

“ฮึ”หลัวเหมินมุมปากโค้งขึ้น ยิ้มเย็นชา ให้สิ่งที่จื่อเฉินต้องการแลกเปลี่ยนเสร็จ จากนั้นจื่อเฉินก็จากไป

จากไปอย่างรีบร้อน เดินไปเร็วมาก

คนอื่นมองว่า เพราะจื่อเฉินกลัว แต่มีเพียงจื่อเฉินคนเดียวที่รู้ ถ้าหากเขาเดินช้าไปกว่านี้ คงจะหัวเราะออกมา

นิ้วสายฟ้า สำหรับคนอื่น เป็นทักษะการต่อสู้ที่กระจอกอย่างหนึ่ง แต่จื่อเฉินกลับสัมผัสถึงพลังแห่งสายฟ้าหนึ่งที่อยู่ข้างใน และเวลาเดียวกัน ก็สัมผัสถึงความรู้สึกที่ใกล้ชิดหนึ่งเช่นกัน ออร่าบนคัมภีร์ เหมือนกับพลังในร่างตัวเองอย่างนั้นเลย

ทักษะการต่อสู้นี้ ทำมาเพื่อคนที่ฝึกวิชาสายฟ้าอย่างจื่อเฉิน โดยเฉพาะ

“พวกเจ้าไปเถอะ หลังจากนี้ก็ไม่ต้องมาหาข้า”

หลังจากที่จื่อเฉินเดินออกประตูใหญ่ไป ก็ได้เดินจากไปอย่างรีบร้อน เวลาเดียวกันก็ทิ้งประโยคนี้ให้กับหลินเสวี่ยและเมี่ยวคง จากนั้นก็หายตัวไป

“เจ้า……”มองเห็นจื่อเฉินที่หายไป หลินเสวี่ยโกรธมาก ตาก็เริ่มแดง

“เขาไม่อยากทำให้พวกเราต้องลำบาก ระยะเวลาสั้นๆเพียงสองวัน เขาก็ไปผิดใจคนมากมายแล้ว”เมี่ยวคงพูดเบาๆ