บทที่ 64

“นั่น.....บนนั้นมีคนอยู่ น่าจะเป็นจื่อเฉิน” หลินชวนอุทานออกมาด้วยความตกใจ

“อะไรนะ ?” ทุกคนสีหน้าเปลี่ยนไป มองไปยังจุดที่หลินชวนชี้ เมื่อมองขึ้นไป พวกเขาก็โกรธจนควันออกหู

พวกเขาตามหากันยกใหญ่กลับไม่พบ ไม่คิดว่ามันจะอยู่ด้านบนนี่เอง จื่อเฉินที่กำลังยืนบิดเสื้อผ้าที่เปียกปอนอยู่ด้านบน รับรู้ได้ถึงสายตาที่มองมาจากด้านล่าง จื่อเฉินกวาดสายตามองลงไปที่พวกเขาเหล่านั้น จากนั้นก็อมยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่จะหายลับไป

“สมควรตาย มันสมควรตาย ข้าจะฆ่ามัน” หวังสงโกรธจริง ๆ จัง ๆ แล้ว เขาเพิ่งจะมาถึงที่นี่เพียงแค่คืนเดียว กลับถูกจื่อเฉินปั่นหัวเล่นอย่างสนุกสนาน

ทั้งหมดเร่งฝีเท้า ขึ้นไปบนเขา ไล่ล่าตามจื่อเฉินไป

“นี่มัน จะขี้เหนียวเกินไปแล้ว มีแค่สองแต้มบริจาค กับยาฟื้นชี่สองเม็ด แม้แต่ยาชี่แท้ก็ไม่มี ขี้เหนียวจริง ๆ” เมื่อเห็นแต้มบริจาคบนป้ายประจำตัว กับยาที่อยู่ในขวดลายคราม จื่อเฉินก็รู้สึกผิดหวัง

เขาในตอนนี้ มาถึงชี่แท้ชั้นหกขั้นสูงสุดแล้ว เพียงแค่การฝึกอีกไม่กี่ครั้ง ก็จะทำให้เขาเข้าใกล้ชี่แท้ชั้นเจ็ดมากขึ้น ตอนนี้หากได้ยาชี่แท้มาอีกสักเม็ดล่ะก็ คงสามารถทะลุขั้นได้แน่ ๆ

หลังจากลองคิดคำนวณ และหลังจากได้ขวดลายครามมา เขาคิดเท่าไหร่ก็ไม่มีทางรู้เท่าทันฟ้า เขาในตอนนี้ยังไม่สามารถทะลุขั้นไปยังชี่แท้ชั้นเจ็ดได้

จื่อเฉินโยนป้ายประจำตัวที่ว่างเปล่าทิ้งไปด้วยความรู้สึกผิดหวัง จากนั้นก็วิ่งออกไปอีกครั้ง ในจินตราการ ที่จะทำการตอบโต้กลับไปหลังจากที่ทะลุขั้นได้แล้วนั้น คงเป็นไปไม่ได้แล้ว

หวังสงและคนอื่น ๆ ไล่ตามมา แต่กลับพบเพียงป้ายประจำตัวและขวดลายครามที่แตกออกเท่านั้น

“ตามไป” พวกเขาที่เต็มไปด้วยความโกรธ ออกไล่ล่าอีกครั้ง ในครั้งนี้ พวกเขาตามรอยน้ำบนพื้นไป

ในขณะที่ตามไป จู่ ๆ รอยน้ำบนพื้นก็หายไป กว่าที่พวกเขาจะขึ้นภูเขามาได้ ต้องเสียเวลาไปอย่างมากมาย

“มันสมควรตายจริง ๆ ไอ้คนขี้ขลาดตาขาว แยกกันตามหา ระวังตัวด้วย อย่าให้ถูกลอบโจมตีเป็นพอ เมื่อไหร่ก็ตามที่พบจื่อเฉิน มันต้องตายเท่านั้น” หวังสงโกรธแค้นแทบบ้า พูดออกมาอย่างเหลืออด

ทุกคนแยกจากกัน ตามหาร่องรอยของจื่อเฉินอีกครั้ง

........

ทั้งสี่แยกออกจากกัน และติดต่อกันเป็นครั้งคราว เพื่อแจ้งว่ายังไม่มีใครพบจื่อเฉิน

“เป็นเจ้านี่แล้วกัน แค่ชี่แท้ชั้นเจ็ด กลับกล้ามาฆ่าข้าด้วยตัวคนเดียว หวังว่าที่ตัวมันจะมียาชี่แท้อยู่บ้างนะ” ไกลออกไป จื่อเฉินมองไปยังคนที่ดูท่าจะอ่อนแอที่สุด พลางพูดกับตัวเองในใจ

“ไอ้จื่อเฉินนี่ มันไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหน มันสมควรตายจริง ๆ กล้ามาฆ่าฉีหยวนได้” มองดูต้นไม้ใหญ่รอบ ๆ พัวหลัวได้แต่แอบด่าอยู่ในใจ เขาสนิทกับฉีหยวนมาก ตอนมาพวกเขายังพูดคุยกับอยู่เลย ว่าหลังจากที่ฆ่าจื่อเฉินเรียบร้อยแล้ว กลับไปจะไปร่ำสุราด้วยกันสักหน่อย แต่ไม่คิดว่าฉีหยวนจะถูกจื่อเฉินฆ่าตายไปตั้งแต่เมื่อคืน

“ไอ้คนชั่วช้า แอบลอบโจมตี หากเจอข้าล่ะก็ ข้าจะสับมันให้ตายเอง” เขาคิดในใจ พัวหลัวทนไม่ไหวพูดออกมาเบา ๆ

ที่นี่คือป่าดึกดำบรรพ์ ต้นไม้โดยรอบมีอายุมากกว่าร้อยกว่าปี ด้านหลังต้นไม้ทุกต้นมีความเป็นไปได้ที่จะมีคนแอบซ่อนตัวอยู่

และในขณะที่พัวหลัวกำลังพึมพำเบา ๆ อยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากต้นไม้ต้นหนึ่งด้านหลัง “งั้นหรือ จะฆ่าข้า ไม่รู้ว่าเจ้ามีพลังมากพองั้นหรือ ?”

ทันใดนั้น ก็มีคนเดินออกมาจากด้านหลังต้นไม้ใหญ่ นั่นก็คือจื่อเฉิน เสื้อผ้าของเขายังไม่แห้งสนิท แต่ก็ไม่มีน้ำเหลืออยู่แล้ว