บทที่ 63

จื่อเฉินตามทั้งสามไปด้วยความระมัดระวัง จนกระทั่งใกล้ถึงยามเช้า เขาก็พบโอกาสที่จะได้ลงมือ

เป้าหมายของเขาคือฉีหยวน จากความรู้สึก จื่อเฉินเดาว่าอีกฝ่ายน่าจะมีพลังที่อ่อนแอกว่า

เขาวางมือทั้งสองลงกับพื้น ราวกับเสือดาวผู้ว่องไว จื่อเฉินค่อย ๆ เข้าไปใกล้อย่างช้า ๆ ภายใต้ผืนป่าอันเงียบสงบแห่งนี้ ไม่มีเสียงใด ๆ เลยเล็ดลอดออกมาเลย จื่อเฉินไม่กล้ามองใบหน้าของฉีหยวน เพราะเกรงว่าจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกตัวได้

ฉีหยวนกำลังพิงหลับกับต้นไม้ข้าง ๆ จื่อเฉินประเมินปฏิกิริยาตอบสนองของอีกฝ่ายไว้มากเกินไป ขณะที่กำลังหลับนั้น ปากของอีกฝ่ายอ้าออกเล็กน้อย บ่งบอกว่ากำลังนอนกรนอยู่ จื่อเฉินเข้ามาถึงด้านหน้าของอีกฝ่าย โดยที่เขาไม่ทันจะได้รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย

ไม่มีการใช้ชี่แท้ จื่อเฉินยื่นมือออกไปด้วยความเร็วดุจสายฟ้า บิดคอของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

“กร๊อบ” เสียงกระดูกหักดังลั่นชัดเจน คอของฉีหยวนบิดหัก หลังจากนั้นจื่อเฉินก็ใช้มือที่ล้วงเข้าไปในอกเสื้อของฉีหยวน ด้วยความรวดเร็ว ส่วนมืออีกหนึ่งข้างก็รีบคว้าป้ายประจำตัวเอาไว้

มือซ้ายเขาหยิบขวดลายครามขึ้นมา มือขวากำป้ายประจำตัวเอาไว้ จื่อเฉินเตรียมตัวกำลังจะหลบหนีไป

“แย่แล้ว”

หวังสงรู้สึกตัวขึ้นมาก่อนเป็นคนแรก หลังจากที่เขาได้ยินเสียงกร๊อบดังขึ้น ร่างของเขาก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา จากนั้นก็เขาก็เห็นจื่อเฉินที่ทำท่ากำลังจะหนี

“ตามไป”

หวังสงกะโกนออกมาด้วยความโกรธ ก่อนจะรีบบินออกไปด้วยความรวดเร็ว

กว่าคนอื่น ๆ จะตื่นขึ้นมา หวังสงก็เข้าไปในป่าทึบแล้ว

“นี่มัน.....อ้ากก ฉีหยวน ไอ้จื่อเฉินมันสมควรตาย ข้าจะฆ่ามัน” หลินชวนกรีดร้อง จากนั้นเขาก็สะกิดเท้า รีบบินตามไปทันที

ราวกับลูกธนูพุ่งออกจากสาย วิชาท่าก้าวระดับสองถูกใช้ออกมา

อีกสองคนที่เหลือ สีหน้าก็แทบดูไม่ได้ รีบบินตามหลินชวนไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็วเช่นกัน

แสงบนท้องฟ้าค่อย ๆ สว่างจ้าขึ้น อากาศยามเช้ายังคงมืดครึ้ม จื่อเฉินในป่าทึบราวกับเสือดาวผู้ว่องไว เขากำลังบินหนีด้วยความรวดเร็ว น้ำค้างที่เกาะอยู่บนใบไม้ ทำให้เสื้อผ้าของเขาเปียกชื้น

หวังสงตามจื่อเฉินมาด้านหลัง ไล่ล่าเขาไปอย่างไม่หยุดหย่อน แถมความเร็วของทั้งคู่ ระยะห่างก็เริ่มเข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อย ๆ

“จื่อเฉิน ข้าจะฆ่าเจ้า” ขณะที่หวังสงกำลังตามไปเขาก็คำรามออกมาอย่างโกรธแค้น

“งั้นก็ตามข้ามาสิ” จื่อเฉินเยาะเย้ย เร่งความเร็วขึ้นอีก

ในป่าทึบแห่งนี้ เส้นทางมีแต่ความยากลำบาก หากเป็นต่างโลกล่ะก็ จื่อเฉินคงถูกหวังสงจับได้ไปแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น ความเร็วของทั้งสองก็เริ่มเข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อย ๆ