บทที่ 66

“พวกข้าไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่ในตอนนั้นได้ติดต่อกัน เพียงเพื่อจะเอาใจเจ้า จ้าวช่านเกือบที่จะฆ่าข้า แต่ทว่าข้าโชคดีรอดตายมาได้ สุดท้ายข้าจึงฆ่าจ้าวช่านแทน หลินยิงเองก็ตายด้วยเงื้อมมือของข้าเช่นกัน หลังจากหลับมายังสำนัก น้องชายเจ้าหวังเมิ่งก็สั่งให้คนมาสาดอุจจาระใส่ห้องข้า แถมยังคิดจะฆ่าข้าอีก เสียดาย ที่คนพวกนั้นตายกันหมดแล้ว”

“ตลอดเวลาที่ผ่านมา ล้วนเป็นพวกเจ้าที่มาหาเรื่องข้า และตอนนี้ยังคิดจะฆ่าข้าด้วย ดังนั้นคนแซ่จื่ออย่างข้าจะไม่หลบซ่อนตัวอีก วันนี้ข้าจะชำระแค้นทั้งหมด ไม่เจ้าก็ข้าที่จะต้องตายกันไปข้างหนึ่ง”

สายตาของจื่อเฉิน เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน เขาพูดต่อว่า “พวกเจ้าสองคนกับข้าไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรต่อกัน คิดจะฆ่าข้าก็เพราะหวังสง ตอนนี้ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าอีกครั้ง หากไปซะตอนนี้ เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดถือว่าแล้วต่อกันไป”

“เฮอะ จื่อเฉิน เจ้าเลิกพูดจาโอหังได้แล้ว เจ้ายังบอกว่าแล้วกันไปงั้นหรือ ฆ่าพี่น้องของพวกเราไปสองคนแล้ว เจ้ายังพูดจาเหลวไหลอะไรอีก ?” หลินชวนพูดด้วยความโกรธ ศิษย์สำนักในอีกคนเองก็มองไปยังจื่อเฉินด้วยสายตาเย็นชา

“พวกมันสมควรตายแล้ว ในเมื่อคิดจะฆ่าข้า ก็ต้องคิดว่าจะถูกฆ่าด้วย” จื่อเฉินพูดด้วยความนิ่งเฉย

“คำพูดนี้ข้าก็ขอพูดด้วยเหมือนกัน ไอ้เด็กเวร เข้าฆ่าพี่น้องข้า ก็ต้องเตรียมตัวถูกฆ่าด้วย” หลังจากพูดจบ หลินชวนก็สะกิดปลายเท้า ระเบิดพลังพุ่งเข้าหาจื่อเฉินในทันที ชี่แท้ชั้นแปดภายในร่างไหลเวียน โจมตีเข้าหาจื่อเฉินด้วยความโหดเหี้ยม

“ไม่เจียมตัว เพิ่งจะทะลุขั้นเป็นชั้นแปดแท้ ๆ ยังกล้าทำตัวโอหังต่อหน้าข้าอีก” จื่อเฉินตะโกนด้วยความโกรธ กำสองหมัดแน่น ต่อยออกไปด้านหน้าในทันที

การโจมตีนี้ ไม่ได้ใช้ซี้แท้ เป็นเพียงแค่หมัดเปล่า ๆ เท่านั้น

“ตู้ม”

เสียงระเบิดอันหนักแน่นดังขึ้นในอากาศ จื่อเฉินยังคงยืนอยู่บนก้อนหินขนาดใหญ่ไม่ขยับไปไหน ส่วนหลินชวนกระเด็นลอยไปด้านหลัง หลังจากลงมาถึงพื้น ก็ยังถอยหลังออกไปอีกหลายก้าว

“เจ้า......” สีหน้าของหลินชวนเปลี่ยนไป มองไปยังจื่อเฉินด้วยความเหลือเชื่อ การโจมตีเมื่อสักครู่ของจื่อเฉินไม่ได้ใช้ชี่แท้ แต่กลับสามารถโจมตีด้วยพลังที่เทียบเท่ากับเขาได้

“ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าอีกครั้ง รีบไปซะตอนนี้ เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดถือว่าหายกัน” จื่อเฉินพูดอย่างเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

“จื่อเฉิน เจ้าอย่าฝันไป พวกเราสามพี่น้องร่วมมือกัน จะกลัวเจ้าได้ยังไง เจ้าฆ่าพี่น้องพวกเราไปมากมาย จะไม่ให้ข้าฝังศพเจ้าได้ยังไงกัน” หวังสงเหยียดหยาม แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหารอันหนาแน่น

“ลงมือ” ขณะเดียวกันนั้นเอง หวังสงก็ตะโกนไปหาคนสองคน

“ฆ่ามัน”

ทั้งสามตะโกนออกมาด้วยความโกรธ พุ่งตรงเข้าสังหารจื่อเฉิน กระแสชี่แท้ไหลเวียน พร้อม ๆ กับที่ทักษะการต่อสู้ระดับสองที่ถูกใช้ออก

“เฮอะ” จื่อเฉินสบถออกมา มุมปากแสดงออกอย่างดูถูก แค่ทักษะการต่อสู้ระดับสอง จะมาเทียบกับทักษะการต่อสู้ระดับหนึ่งได้ยังไง

จื่อเฉินยืนอยู่บนก้อนหิน ด้วยท่าทางสง่าผ่าเผย มองไปยังทั้งสามคน จากนั้นยกมือขวาขึ้น ชี้นิ้วที่มีสายฟ้าไหลเวียนอยู่ออกไปด้านหน้า

ทักษะการต่อสู้ระดับหนึ่ง นิ้วสายฟ้า

ทันใดนั้นเอง ทั้งสามคนก็เห็นว่าด้านหน้า มีสายฟ้าปรากฏขึ้นสามเส้น แฝงมาด้วยลมปราณทำลายล้าง ความเร็วพุ่งมาดุจสายฟ้า ตรงเข้ามายังพวกเขา

“ปั้ง” “ปั้ง” “ปั้ง”

สายฟ้าทั้งสามปะทุขึ้นตรงหน้าทั้งสามคน พลังทำลายล้างอันรุนแรง พุ่งเข้าใส่พวกเขาทั้งสามคน ก่อนหน้านี้พวกเขาพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง จู่ ๆ ก็ต้องเปลี่ยนกลับเป็นถอยออกไปด้วยความเร็วแทน