บทที่ 67

“ฮาฮา !” ศพของสหายนอนตายอยู่ข้าง ๆ แต่ทว่า หวังสงกลับไม่เพียงไม่โกรธเท่านั้น แต่ยังหัวเราะออกมาอีกด้วย

“ตลกขนาดนั้นเลยหรือ ?” จื่อเฉินมองไปยังหวังสง

“แน่นอน ตอนนี้ชี่แท้ของเจ้าถูกใช้ไปหมดแล้ว ดูสิว่าเจ้าจะใช้อะไรมาต่อสู้กับข้า เป็นแค่ไอ่โง่จริง ๆ ต่อให้บรรลุวิชานิ้วสายฟ้าแล้วยังไง เจ้าที่ไม่มีชี่แท้ ก็ไม่ต่างจากเสือไร้เขี้ยวเล็บ” หวังสงแสยะยิ้ม ครั้งนี้เขาพร้อมที่จะลงมือแล้ว

“เห็นเจ้า ทำให้ข้านึกถึงคนคนหนึ่ง” จื่อเฉินเยาะเย้ยที่มุมปาก “จ้าวช่าน ก็เหมือนกันกับเจ้า ไม่สนใจความตายของเพื่อน ทุก ๆ อย่างล้วนทำเพื่อตัวเองเท่านั้น”

“เห็นชัด ๆ ว่าเจ้ามีโอกาสที่จะลงมือ ช่วยชีวิตพวกเขาเอาไว้ แต่ว่ากลับไม่ทำ เจ้าแค่อยากจะให้ข้าใช้ชี่แท้จนหมด ไม่สนใจชีวิตของตนเอง ก็เพื่อฆ่าข้า คนอย่างเจ้าหากปล่อยให้มีชีวิตอยู่ต่อไปก็ไม่ต่างจากกากเดน” จื่อเฉินพูดออกมาอย่างเย็นชา

“เฮอะ เพื่อนอะไรกัน ก็แค่คนร่วมสำนัก ก่อนที่พวกมันจะตายได้ทำให้เจ้าใช้ชี่แท้ออกมาจนหมด นับว่าคุ้มค่าแล้ว” หวังสงสบถออกมาอย่างเย็นชา เขาไม่ได้รู้สึกโกรธจากคำพูดดูถูกของจื่อเฉินเลยแม้แต่น้อย

“ใครเล่าจะรู้ทันลิขิตฟ้า วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ แม้ว่าการคำนวณของเจ้าจะยอดเยี่ยม แต่วันนี้จะเป็นวันตายของเจ้า”

“พูดจาไร้ยางอาย ตายซะเถอะ”

หวังสงพุ่งตรงไปหาจื่อเฉิน ทักษะการต่อสู้ระดับสองฝ่ามือเปิดภูผาถูกใช้ออก ราวกับด้ามดาบผ่าภูผาขนาดมหึมา สับลงไปที่จื่อเฉิน

“ปั้ง”

จื่อเฉินที่ไม่มีชี่แท้ ใช้เพียงแค่หมัดเปล่า ๆ เข้าโจมตีด้ามดาบผ่าภูผาทันที จนเกิดเสียงดังปังสนั่นหวั่นไหวขึ้น

การแลกการโจมตีเพียงหนึ่งครั้ง ทำให้ร่างของจื่อเฉินกระเด็นลอยออกไป หมัดทั้งสองเกิดอาการชาเล็กน้อย

ร่างกายสัตว์อสูรระดับแปด ต่อหน้าชี่แท้ชั้นแปดขั้นสูงสุด ยังถือว่าอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่

“ฮาฮา ข้าจะทำให้วันนี้เป็นวันตายของคนชอบพูดจาไร้ยางอายอย่างเจ้า” หวังสงหัวเราะดังลั่น โจมตีออกไปอีกครั้ง

“ปั้ง !” “ปั้ง !” “ปั้ง !”

การต่อสู้ชี้เป็นชี้ตายใต้น้ำตกแห่งนี้ พวกเขาต่างก็เข้าแลกหมัดกัน การโจมตีของหวังสงนั่นรุนแรงมาก ในทุก ๆ การโจมตีล้วนหวังเอาชีวิต ดวงตาของเขาลุกเป็นไฟ ต้องการที่จะสังหารจื่อเฉินให้ได้

แต่จื่อเฉินนั้นกลับสงบนิ่งลงมาก ใช้สิ่งที่มี พลิกแพลงไปตามสถานการณ์ ขอเพียงแค่มีโอกาส จื่อเฉินจะใช้หมัดลุ่น ๆ ต่อยเขาไปสักทีสองที

การต่อสู้กินเวลาเนิ่นนาน

รอยยิ้มอันโหดเหี้ยมที่มาพร้อมกับความเชื่อมั่นของหวังสง ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนไป จากเคร่งขรึม สุดท้ายก็กลายเป็นไม่เชื่อสายตาตัวเอง

“เป็นไปไม่ได้ ร่างกายของเจ้าจะแข็งแกร่งขนาดนี้ได้ยังไง ?” หวังสงอุทานออกมา ไม่ง่ายเลยที่จะโจมตีโดนจื่อเฉินได้สักครั้ง แต่การโจมตีนั้นกลับทำได้เพียงบาดแผลตื้น ๆ เท่านั้น

“ตูม”