บทที่ 68

บนเนินเขา ข้างทะเลสาบ ชายชราปรากฏตัวที่นี่อีกครั้งพร้อมกับขวดน้ำเต้า นั่งตกปลาอยู่ที่เดิม

เขาดื่มน้ำเมา นั่งตกปลาด้วยความผ่อนคลาย

“ท่านผู้เฒ่า วันนี้เป็นยังไงบ้าง ?” จื่อเฉินกลับออกมาจากป่าลึก คราบเลือดที่อยู่บนเสื้อผ้าถูกล้างจนสะอาดหมดจด

“โกเล็ก เจ้ายังไม่ไปอีกหรือ” ชายชราที่เห็นจื่อเฉิน ดวงตาที่ขุ่นมัวก็เกิดประกายขึ้น

“เปล่า ๆ พรุ่งนี้ข้าก็จะกลับสำนักแล้ว” จื่อเฉินอมยิ้มเล็กน้อย เดินเข้าไปตรงหน้าชายชรา ก่อนจะพบว่าไม่มีปลาเลยสักตัวอยู่ในกระชัง จื่อเฉินที่สวมเสื้อผ้าอยู่จึงกระโดดลงไปในทะเลสาบ

“ท่านผู้เฒ่า ท่านนั่งตกปลากว่าจะได้ปลามาสักตัว จะเร็วเท่าลงมาจับในน้ำได้ยังไงกัน” จื่อเฉินที่ลงไปในน้ำ จับปลาขึ้นมาหนึ่งตัวอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็ว่ายกลับขึ้นฝั่ง นำปลาไปใส่ไว้ในกระบอกไม้ไผ่

เพียงไม่นาน ภายในกระบอกไม้ไผ่ก็มีปลาอยู่ด้วยกันเจ็ดตัว

“โกเล็ก นี่เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ คนแก่ ๆ อย่างข้ากินปลามากขนาดนี้ไม่ไหวหรอกนะ”

“ท่านผู้เฒ่า กินไม่ไหวก็เอากลับบ้าน พรุ่งนี้ข้าก็กลับสำนักแล้ว ในป่านี้มีสัตว์ร้ายอยู่ ท่านต้องระมัดระวังตัวไว้ ข้าจับมาให้ท่านมากหน่อย ท่านกินประหยัดหน่อยแล้วกัน อีกสองสามวันข้าจะกลับมาใหม่” จื่อเฉินจับปลาขึ้นมาอีกสองตัว

จื่อเฉินกับชายชรานั่งอยู่ด้วยกันข้างกองไฟ กินปลาย่างไปพูดคุยกันไป เรื่องที่คุยกันล้วนเป็นเรื่องในอดีตที่ผ่านมา ที่ทั้งสองเองเหมือนเคยคุยกันไปแล้วหลายรอบ

เขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในสำนักให้ชายชราฟัง แม้แต่เรื่องที่โดนสาดอุจจาระก็เล่าให้ฟัง ส่วนชายชราก็เล่าเรื่องที่น่าสนใจบางอย่างให้เขาฟังเช่นกัน

ได้ฟังเรื่องราวสนุก ๆ ทั้งสองก็ต่างพากันหัวเราะฮาฮา

ในน้ำเต้ามีน้ำเมาอยู่มากมาย จื่อเฉินผลัดกันดื่มกับชายชรา ดื่มไปคุยไป เนื่องจากเขายังคอไม่แข็ง ไม่นานจื่อเฉินก็เมาแอ๋

“เจ้าหนูนี่ ไม่เลวจริง ๆ” เมื่อมองไปยังจื่อเฉินที่หลับใหลอยู่ข้างกองไฟ แววตาของชายชราก็เปี่ยมไปด้วยความชื่นชม จากนั้นก็เดินไปยังข้างทะเลสาบ เทปลาในกระบอกไม้ไผ่ออก ถือกระบอกไม้ไผ่ที่ว่างเปล่ากับคันเบ็ดไว้ หลังสะพายขวดน้ำเต้า จากนั้นก็เดินลงจากเขาไป

แม้แต่ละก้าวจะเชื่องช้า แต่ก็เปี่ยมไปด้วยความมั่นคง

เช้าตรู่วันที่สอง จื่อเฉินที่สร่างเมา รู้สึกว่ายังปวดหัวเล็กน้อย

“โอย เมื่อวานดื่มมากไปหน่อย น้ำเมาพวกนี้นี่มันไม่ดีจริง ๆ” จื่อเฉินพูดพลางกุมขมับ จากนั้นเขาก็พบว่าข้าง ๆ มีอะไรบางอย่างหายไป

“ท่านผู้เฒ่า ?” จื่อเฉินรู้สึกตัวตื่นขึ้น เมื่อวานเขาเป็นคนพูดว่าจะไปส่งชายชรากลับไป

“หรือว่า ท่านผู้เฒ่าจะกลับไปแล้ว ไม่รู้ว่ากลับไปตอนหลับวันหรือว่ากลับไปเมื่อกลางคืน ไม่ได้ ข้าต้องลองไปดู อย่างน้อยอย่าให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นเลย” จื่อเฉินเดินลงภูเขาไป เห็นกระท่อมไม้อยู่ไกล ๆ ด้านนอกมีตะกร้าไม้ไผ่แขวนเอาไว้อยู่

“อืม ดูท่าจะกลับมาแล้ว งั้นข้ากลับสำนักดีกว่า” จื่อเฉินที่เบาใจลงแล้ว มุ่งหน้าเดินทางกลับไปยังสำนัก

........

ณ​ สำนักหลิงอู่ เรื่องราวเกี่ยวกับจื่อเฉิน ได้แพร่กระจายออกไปนานแล้ว