บทที่ 69

ทันทีที่สิ้นเสียง ร่างของคนคนหนึ่งสวมด้วยชุดสีเขียวก็ปรากฏขึ้น หน้าตาอันหล่อเหลา รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ แถมยังสีหน้าเยาะเย้ยจาง ๆ บนใบหน้า

“จื่อเฉิน” เมื่อเห็นคนที่ปรากฏตัวขึ้น ดวงตาของหวังเมิ่งก็เบิกโพลงอย่างไม่เชื่อสายตา ว่าเขาจะได้เห็นจื่อเฉินมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า

“จื่อเฉิน ฮาฮา ข้ารู้ว่าเจ้าต้องไม่เป็นอะไร” หลินเสวี่ยในชุดสีขาวที่ดูราวกับหิมะกระโจนออกไป

กลิ่นอันหอมหวานลอยฟุ้งออกมา หลินเสวี่ยก็อยู่ในอ้อมแขนของเขา “ข้ารู้ว่าเจ้าต้องไม่เป็นอะไร” เพราะความตื่นเต้น น้ำเสียงของหลินเสวี่ยจึงสะอื้นออกมาเล็กน้อย

“ข้าไม่เป็นอะไรอยู่แล้ว” จื่อเฉินหัวเราะ จากนั้นโอบกอดหลินเสวี่ยเอาไว้

“จื่อเฉิน เจ้า......เจ้ากลับมาแล้ว งั้นพี่ชายข้าล่ะ ? หรือว่าเจ้าไม่เจอเขาหรือไง ?” ไม่รู้ว่าทำไม หวังเมิ่งเกิดความรู้สึกไม่ดีบางอย่างขึ้นในใจ

“เจ้าคิดว่าไงล่ะ ?” จื่อเฉินเยาะเย้ย แววตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

“นี่มัน.....เป็นไปไม่ได้ เจ้าเพิ่งจะเข้ามาเป็นศิษย์สำนักในแท้ ๆ อาศัยแค่การลอบสังหารฉาวไคกับอี้ผิง จะฆ่าพี่ชายข้าได้ยังไง” หวังเมิ่งแทบใอยากจะเชื่อ

“อ๋อ ?” แววตาของจื่อเฉินเต็มไปด้วยความสงสัย จากนั้นก็เบาใจลงทันที และพูดออกไปว่า “หลินมี่เป็นคนบอกเจ้างั้นหรือ ?”

“ก็ใช่ยังไงล่ะ” ในทันใดนั้นเอง หวังเมิ่งก็คิดถึงรอยยิ้มแปลก ๆ ของหลินมี่ก่อนตาย แววตาคู่นั้นราวกับกำลังมองไปที่คนตาย

“ถ้าข้าเดาไม่ผิด พวกเจ้าคงจะฆ่าเขาไปแล้วแน่นอน” จื่อเฉินพูด

หวังเมิ่งไม่ได้ตอบ แต่ก็แสดงออกว่ายอมรับ

“มิน่าล่ะ” จื่อเฉินรู้สึกโล่งใจ

หลินมี่ถูกหวังเมิ่งและคนอื่น ๆ ฆ่าตาย นี่มันเหนือกว่าที่เขาคาดหมายเอาไว้มาก แถมเขายังคิดไม่ถึงอีกว่า หลินมี่จะปกปิดเรื่องที่ตนบรรลุนิ้วสายฟ้าแล้ว ถึงว่าตอนนั้นหวังสงและคนอื่น ๆ เห็นเขาใช้นิ้วสายฟ้า ถึงได้ดูตกใจกันนัก ก่อนหน้านี้เขายังสงสัยอยู่ แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าทำไม

จื่อเฉินดึงหลินเสวี่ยออกมา จากนั้นเดินมาหาเมี่ยวคง โดยที่ไม่ได้สนใจหวังเมิ่งอีก ต่อจากนี้ไป เขาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก เมื่อไม่มีหวังสงคอยอยู่เบื้องหลัง ในสำนักเขาก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว

“เจ้าฆ่าพี่ชายข้า ข้าศิษย์ร่วมสำนัก จื่อเฉินเจ้าจบสิ้นแล้ว ข้าจะไปรายงานเรื่องนี้” พูดจบ หวังเมิ่งก็จากไปอย่างรวดเร็ว

แถมเขายังไม่ได้ไปหาผู้อาวุโส หรือว่าหลัวเหมินอีกด้วย

“ฮาฮา ข้ารู้อยู่แล้ว ว่าเจ้าต้องไม่ตาย” สีหน้าของเมี่ยวคงปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา

สหายทั้งสองเข้าโอบกอดกัน

“ฆ่าหวังสงได้ แปลว่าพลังของเจ้าทะลุขั้นอีกแล้วงั้นหรือ” เมี่ยวคงพูดอย่างยิ้มแย้ม

“ทะลุขั้นมาแค่นิดเดียวน่ะ” จื่อเฉินยิ้มแย้ม จากนั้นก็โชว์ป้ายประจำตัวในมือขึ้น ด้านบนมีตัวเขียนเขียนไว้อย่างเด่นชัดว่ายี่สิบเก้าแต้ม

เมื่อเห็นแต้มบริจาค ทั้งสามคนก็ยิ้มให้กัน เข้าใจแล้วว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

“ไปแลกวิชาท่าก้าวกับข้าเถอะ” ทั้งสามคนเดินเข้าไปยังสำนัก จื่อเฉินก็พูดแนะนำออกไป

“แลกวิชาท่าก้าว ?” เมี่ยวคงขมวดคิ้วเล็กน้อย