บทที่ 96

“มอบยาวิเศษและแต้มบริจาคมา ไม่เช่นนั้นตาย” เงาดำพูดอย่างเย็นชา

“เจ้าเป็นใคร?” ลั่วมู่ยืนอยู่ด้านหน้าทุกคน มองเงาดำแล้วถามอย่างเย็นชา

“อย่าพูดมาก มอบยาวิเศษและแต้มบริจาคมา ไม่เช่นนั้นตาย” เงาดำพูดอย่างไม่สนใจอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงแหบแห้ง เห็นได้ชัดว่าจงใจทำ

“ไอ้หนู เจ้าคงเป็นคนสำนักหลิงอู่ของพวกเรากระมัง คาดไม่ถึงกล้าซุ่มโจมตีอยู่ที่นี่ หรือว่าเจ้าไม่อยากมีชีวิตแล้ว?” ด้านหลังลั่วมู่ มีคนพูดจาเฉยชา

“ข้าไม่อยากพูดมาก เป็นหรือตายสองทางเลือก ปล่อยให้พวกเจ้าตัดสินแล้วกัน” เห็นได้ชัดว่าเงาดำหมดความอดทนแล้ว กลิ่นอายรอบตัวเริ่มพรั่งพรู แสดงความสามารถของชี่แท้ชั้นแปดโดยสมบูรณ์แบบ

“ฮาๆ ข้ายังคิดว่าเจ้ามีความสามารถมากมายเสียอีก ที่แท้เป็นแค่ชี่แท้ชั้นแปดกระจอกๆ ความสามารถน้อยนิดเพียงนี้ ริอ่านมาปล้นพวกข้าห้าคน ข้าว่าคนที่วอนหาที่ตายคือเจ้าต่างหาก” หลังจากรู้สึกถึงความสามารถของเงาดำ ลั่วมู่ก็หัวเราะเสียงดัง ตามมาด้วยหลายคนด้านหลังของเขาก็หัวเราะออกมาเช่นกัน

“ดูแล้วพวกเจ้าเลือกจะตาย ย่อมได้ ข้าจะให้พวกเจ้าสมหวัง” แสงหนาวเย็นในสายตาเงาดำกะพริบ พอร่างกายแวบหายไป ก็พุ่งมาทางลั่วมู่และคนอื่นๆ

ลั่วมู่ยังหัวเราะเสียงดังอยู่ ก็มองเห็นเงาดำหายตัวไป และมาถึงด้านหน้าของตนเองแล้ว ความเร็วไวเหลือเกิน เป็นปาฏิหาริย์เสียโดยแท้ แม้กระทั่งยังไม่ทันได้ตื่นตระหนก ลั่วมู่ก็มองเห็นหมัดใหญ่โตหมัดหนึ่ง มาถึงด้านหน้าของตนเองแล้ว

นี่คือหมัดธรรมดา ไม่ได้มีทักษะการต่อสู้ใดๆ แต่ยังคนมีเสียงลมแรงพักกระหน่ำ จากนั้นต่อยมาบนหน้าของลั่วมู่อย่างแรง

เสียงกึก กระดูกสันจมูกของลั่วมู่โดนต่อยจนหัก เลือดกำเดาพุ่งพรวด ตามมาด้วยร่างกายของลั่วมู่ลอยไปด้านหลังฉับพลัน จนกระแทกบนต้นไม้ใหญ่เข้าโดยตรง

โจมตีทีหนึ่ง ลั่วมู่ล้มลงแล้วเริ่มร้องคำราม

“คาดไม่ถึงจะลอบโจมตี เจ้าช่างไร้ยางอาย” การโจมตีแบบเหมาะเจาะของเงาดำนั้น ไม่มีผู้ใดรู้สึกตื่นตกใจ แต่กลับยังรู้สึกโกรธแค้น พวกเขาคิดว่าเงาดำลอบโจมตี ดังนั้นหลังจากระเบิดเสียงตะโกน ก็มีเสียงดึงมีดดาบออกจากฝักขึ้นมา ตามมาด้วยแสงดาบและแสงกระบี่ ฟันไปยังศีรษะของเงาดำ

“ฟึ่บ!” “ฟึ่บ!”

เผชิญหน้ากับการโจมตีของกระบี่และดาบ เงาดำหาได้หลบหลีกไม่ กุมหมัดทั้งสองไว้แน่น อยู่ท่ามกลางความสว่างสีขาวอันเบาบาง หมัดทั้งสองต่อยลงบนมีดและดาบแล้ว จากนั้นทั้งสองคนที่ถือมีดดาบไว้ กระเด็นไปภายใต้แรงมหาศาลส่วนหนึ่ง

ชั่วพริบตาเดียวทั้งห้าคนโดนต่อยจนกระเด็นไปสามคน ยังมีสองคนสุดท้าย เวลานี้การโจมตีของทั้งสองตกลงบนตัวเงาดำแล้ว

“ไปตายเสีย!”

ทั้งสองพยายามใช้สุดกำลัง ปล่อยการโจมตีที่ตนเองคิดว่าแกร่งสุดออกมา หลังจากปล่อยการโจมตีแกร่งสุดออกไป บนหน้าทั้งสองคนล้วนมีรอยยิ้มเยาะ นี่คือสิ่งที่สหายสามคนช่วงชิงมาให้พวกเขา ขอเพียงการโจมตีนี้ตกลงบนตัวของอีกฝ่าย ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาเป็นมนุษย์คนหนึ่ง แม้แต่สัตว์อสูรระดับแปดตัวหนึ่ง ก็ย่อมได้รับบาดเจ็บเช่นกัน

“เคร้ง!” “เฉ้ง!”

เสียงโลหะปะทะกันดังขึ้น ทั้งสองคนรู้สึกว่าอาวุธในมือถูกแรงต้านทานมหาศาลสกัดไว้

หลังจากอาวุธของทั้งสองตกลงบนตัวเงาดำ เพียงแค่กรีดเสื้อดำของอีกฝ่ายขาด โดยเฉพาะบนตัวของอีกฝ่าย เหลือเพียงรอยสีขาวจางๆ สองรอยเท่านั้น