บทที่ 97

เสียงไล่ของเงาดำ เอ่ยอย่างเย็นชามาก แต่เมื่อลั่วมู่ได้ยิน นี่กลับเป็นเสียงจากสวรรค์

ในใจเต้นรัว การแสดงออกกลับไม่ได้เปิดเผยพิรุธใดๆ ออกมา หลังจากก้มหน้ารู้สึกซาบซึ้งใจ ก็คลานไปทางอีกสี่คนที่เหลือ

ลั่วมู่รู้ว่า จื่อเฉินต้องปล่อยตนเองไปแน่นอน ต้องใจอ่อนเป็นแน่ ดังนั้นเขาจึงมีวิธีรับมืออันยอดเยี่ยมแก่คนใจอ่อน เขาจงใจคลานเนิบช้ามากๆ ท่าทางเหมือนได้รับบาดเจ็บหนัก โดยเฉพาะอยากให้ตนเองดูแสดงออกอย่างซื่อสัตย์มาก

“ศิษย์น้อง ฟื้นสิ......ศิษย์น้อง”

ลั่วมู่ไปเขย่าศิษย์ที่สลบอยู่คนหนึ่ง น้ำเสียงแหบแห้ง เลือดเต็มตัว สภาพน่าเวทนาอย่างยิ่ง

เงาดำเหมือนไม่ยินยอมมองเห็นฉากนี้อย่างมาก ตรงออกไปทันที

“ศิษย์น้อง ศิษย์น้อง......!” ลั่วมู่ตะโกนเบาๆ ไปพลาง เงยหน้ามองทิศทางที่เงาดำออกไปพลาง หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เงาดำหายไปจากปลายทางเส้นสายตา

“ฟื้นสิ รีบลุกขึ้น” ลั่วมู่พูดแบบเพิ่มแรงอีก น้ำเสียงก็ทุ้มต่ำอย่างมาก ในจมูกไม่พ่นเลือดออกมาอีก

ศิษย์แต่ละคนถูกเขาเขย่าจนฟื้น

“ลั่วมู่ เกิดเรื่องอันใดขึ้น ห่อสัมภาระของพวกเราล่ะ?” ศิษย์ทุกคนฟื้นขึ้นมา พบว่าไม่มีห่อสัมภาระแล้ว ชั่วขณะนั้นสีหน้าเปลี่ยนทันที

“โดนอีกฝ่ายเอาไปแล้ว พวกเราจงไปจากที่นี่ให้ไว” เห็นได้ชัดว่าลั่วมู่ไม่อยากพูดมาก ใจคิดแต่อยากจะออกไป

“อีกฝ่าย อีกฝ่ายคือใคร?” มีศิษย์ตามถามต่อ

“เจ้าโง่เอ๊ย แน่นอนว่าต้องเป็นคนที่ต่อยเจ้าจนสลบอย่างไรเล่า” ลั่วมู่ตวาดใส่อย่างทนไม่ไหว แต่ว่าพอเอ่ยปากเขาก็เสียใจแล้ว น้ำเสียงจึงกดต่ำลงมาก

“พวกเจ้ารอดชีวิตกันมาได้ก็ไม่เลวมากแล้ว ข้าอ้อนวอนอย่างลำบากเขาถึงไม่ได้ฆ่าพวกเจ้า หรือว่าพวกเจ้าไม่เห็นหรืออย่างไร แม้แต่แต้มบริจาคของพวกเจ้าหายไปแล้ว?” ลั่วมู่บอก

“อ่า......จริงด้วย ไอ้คนระยำนี่” มีศิษย์ร้องตกใจ

“เจ้าหุบปาก” ลั่วมู่ตวาดใส่ “ของหายแล้วสามารถหาใหม่ได้ ชีวิตไม่เหลือแล้วนั่นคือต้องตาย รีบตามข้าไป ไปหาศิษย์พี่สวีเหยียน”

“ไปหาศิษย์พี่สวีเหยียนทำไม หรือว่าเขาจะจัดการแทนพวกเราได้อย่างนั้นหรือ?”

“คนอื่นข้าไม่กล้ายืนยัน แต่ว่าครั้งนี้จัดการแทนพวกเราได้เป็นแน่ เพราะข้ารู้สถานะของเงาดำ” ลั่วมู่พูดเสียงต่ำ

“เงาดำคือใคร?” ทั้งสี่คนมองลั่วมู่กันหมด

“คือจื่อเฉิน” ลั่วมู่พูดเสียงเบา

“อะไรนะ......จื่อเฉิน สมควรตายจริงๆ ”

“นึกไม่ถึงเขาจะแกร่งขึ้นได้ แต่แล้วสามารถทำอันใดได้ อย่างไรเสียก็ต้องตาย ไป บอกแก่ศิษย์พี่สวีเหยียน ครั้งนี้ให้จื่อเฉินได้ตายอย่างอนาถจริงแท้”

“ข้าวของของพวกเรามิใช่เอาไปได้ง่ายขนาดนั้น”

ทุกคนกัดฟันแน่น พาร่างกายที่บาดเจ็บหนัก ออกไปอย่างรวดเร็ว