บทที่ 3

หัวใจของอวิ๋นซูเต้นระทึกราวกับจะระเบิดออกมา

คล้ายกับคว้าท่อนซุงได้หลังจากที่ลอยคว้างอยู่ในมหาสมุทร

เธอเงยหน้าขึ้น กระทั่งสบสายตาของเฮ่อเหยียนสือพอดี

นัยน์ตาของเขาไม่มีความขี้เล่นดูเลื่อนลอยอีกแล้ว แต่เต็มไปด้วยความลึกซึ้ง วินาทีนั้นแม้แต่อวิ๋นซูก็แทบจะถูกล่อลวงให้หลงใหล

เธอรีบหันไปมองอวิ๋นไจ่เหอและเซิ่งหย่าจวี๋

ทั้งสองคนล้มตัวลงนั่งบนโซฟาด้วยความตกใจ

ผ่านไปครู่ใหญ่ อวิ๋นไจ่เหอเป็นฝ่ายได้สติกลับมาก่อน จากนั้นก็เงยหน้าถามอวิ๋นซู “เสี่ยวซู เกิดอะไรขึ้น?”

อวิ๋นซูกำลังจะอ้าปากอธิบาย ก็ถูกเฮ่อเหยียนสือคว้าตัวไปด้านหลังเสียก่อน

ความรู้สึกของการถูกปกป้องอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนนี้ทำให้สมองของเธอว่างเปล่า จากนั้นเสียงทุ้มต่ำที่คล้ายกับแม่เหล็กก็ดังขึ้นในหูของเธอ

“เราเพิ่งจดทะเบียนกันวันนี้ เรารีบเกินไปหน่อย เลยไม่ทันได้บอกกล่าวพ่อกับแม่”

อวิ๋นไจ่เหอพยายามอดกลั้นความโกรธเคืองรักษาท่าทีก่อนพูดว่า “เสี่ยวซู！”

อวิ๋นซูได้แต่กัดฟันพูด “พ่อคะแม่คะ เรื่องที่เขาพูดเป็นความจริง หนูแต่งงานแล้ว เพราะหนูไม่อยากแต่งงานกับ....”

ยังไม่ทันสิ้นสุดเสียง เซิ่งหย่าจวี๋ก็พุ่งเข้ามาบีบไหล่ของอวิ๋นซู “เสี่ยวซู ลูกเป็นอะไรไป? ลูกชอบหย่วนเจ๋อมาตลอดไม่ใช่เหรอ แล้ว ตอนนี้หย่วนเจ๋อตกลงแต่งงานกับลูกแล้ว ทำไมลูกถึง....”

เธอมองเฮ่อหย่วนเจ๋อด้วยความระแวดระวัง จากนั้นก็พูดเสียงต่ำว่า “ลูกบอกแม่มาตรง ๆ เถอะ หรือว่ามีคนขู่ลูกใช่ไหม?”

เมื่อตระหนักได้ว่าเซิ่งหย่าจวี๋เข้าใจเฮ่อเหยียนสือผิดไป อวิ๋นซูก็รีบอธิบายทันที “แม่คะ ไม่มีใครข่มขู่หนูทั้งนั้นแหละ หนูไม่อยากแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่เคยรักหนู！”

เธอเหนื่อยแล้ว

ไม่อยากรักต่อไปอีกแล้ว！

เล็บของเซิ่งหย่าจวี๋จิกเข้าเนื้อของอวิ๋นซู “เสี่ยวซูลูกรู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่? ตั้งแต่ที่ลูกและหย่วนเจ๋อหมั้นกัน เราฝึกลูกให้กลายเป็นภรรยาที่ดีในอนาคตของเขา ที่ลูกแต่งงานกับเขา ก็เพื่อช่วยเหลือตระกูลอวิ๋น ไม่ใช่เพื่อความรักไร้สาระของลูก！”

อวิ๋นซูสูดลมหายใจด้วยความเจ็บปวด “แม่...”

เธอมองไปทางอวิ๋นไจ่เหอ

อวิ๋นไจ่เหอกลับมองเธอด้วยสายตาผิดหวัง “เสี่ยวซู ถือโอกาสตอนที่หย่วนเจ๋อยังไม่รู้เรื่องนี้หย่ากันซะ ！ลูกเป็นภรรยาของหย่วนเจ๋อ ทำไมถึงได้ทำตัวไร้สาระแบบนี้！”

เขาโพล่งประโยคสุดท้ายด้วยหน้านิ่วคิ้วขมวดและรังเกียจ ความรู้สึกดีที่มีต่อเยียนสือมลายหายไปหมดสิ้น

นัยน์ตาของอวิ๋นซูแดงก่ำ ก่อนจะเอ่ยถามโดยไม่สนใจคนนอกแต่อย่างใด “พ่อกับแม่รู้ไหมว่าทำไมเขาถึงตกลงแต่งงานกับหนู?”

อว๋นไจ่เหอหันหลัง “ฉันไม่อยากฟัง แกไปหย่ากันเดี๋ยวนี้เลย！”

อวิ๋นซูอึ้งงันไปชั่วขณะ ความเจ็บปวดแผ่ขยายขึ้นมา เธอมองแผ่นหลังของผู้เป็นพ่อก่อนจะเอ่ยด้วยความเสียใจ “เขาบอกว่าถ้าหนูยกไตให้อวิ๋นซือฉิง เขาจะแต่งงานกับหนู”

บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด

อวิ๋นไจ่เหอและเซิ่งหย่าจวี๋ต่างสบตากันด้วยแววตาสับสน

เหยียนสือปรายตามองไปยังพ่ออวิ๋นและแม่อวิ๋นด้วยท่าทางเกียจคร้าน หัวคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างเงียบ ๆ

พื้นที่บางส่วนในหัวใจรู้สึกไม่สบอารมณ์

ส่วนสาเหตุที่ว่าทำไมต้องไม่สบอารมณ์นั้น เขาพูดไม่ออก

อวิ๋นซูรู้สึกแสบจมูก และพูดต่อ “พ่อแม่ ตลอดแปดปีที่ผ่านมาหนูปฏิบัติกับเขายังไงบ้างพ่อแม่รู้ดีที่สุด แต่เขาล่ะ ไม่รักหนูก็ช่างเถอะ แต่นี่เขาอยู่กับอวิ๋นซือฉิงทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้ถอนหมั้นกับหนู ตอนนี้ก็ยังทำเพื่ออวิ๋นซือฉิงอีก แถมยังอยากได้ไตของหนู หนูไม่อยากคิดเลยจริง ๆ ว่าหลังจากที่หนูแต่งงานกับเขา ถ้าอวิ๋นซือฉิงอยากได้ชีวิตของหนู เขาจะ....”

อวิ๋นซูพูดไม่ออก

อวิ๋นซือฉิงคือลูกสาวของคุณลุงใหญ่

เธอทุ่มเทให้เฮ่อหย่วนเจ๋อมาตลอด จนเธอให้เวลากับพี่น้องที่บ้านน้อยลง

ความรู้สึกย่อมห่างเหิน แต่เมื่อครึ่งปีก่อนอวิ๋นซือฉิงตรวจเจอว่าเป็นโรคไตวาย เธอพยายามหาคู่ไตที่เข้ากับน้องสาวคนนี้อย่างหนักมาตลอด

แต่ผลลัพธ์ล่ะ?

！