บทที่ 2

“มีปัญหาอะไรเหรอ?” เฮ่อเหยียนสือปรายตามองเธอ

อวิ๋นซูอ้าปากสีแดงค้าง เพราะไม่รู้จะอธิบายอย่างไร กังวลว่าเฮ่อเหยียนสือจะคิดมาก ทำได้แค่พูดว่า “ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ”

ถึงอย่างไรก็ต้องเผชิญหน้ากันไม่ช้าก็เร็วอยู่ดี

ระหว่างทาง อวิ๋นซูได้รับสายจากเฮ่อหย่วนเจ๋อ

เมื่อเห็นแสงไฟที่กะพริบไม่หยุดบนหน้าจอ อวิ๋นซูก็ตัวแข็งทื่อ ราวกับเห็นตัวเองเมื่อแปดปีก่อน

ก่อนหน้านั้นเธอเป็นฝ่ายโทรหาเฮ่อหย่วนเจ๋อมาตลอด เพื่อถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ

แต่เฮ่อหย่วนเจ๋อไม่เคยเป็นฝ่ายโทรหาเธอก่อนสักครั้ง

ต่อให้เธอต้องทำการผ่าตัดอยู่ที่โรงพยาบาล ก็ไม่เคยได้รับข้อความเป็นห่วงเป็นใยจากเขาเลยสักครั้ง

แต่ตอนนี้เพื่ออวิ๋นซือฉิง เขากลับเป็นฝ่ายโทรหาเธอก่อนหลายครั้ง

คนเรามันเทียบกันไม่ได้

“ไม่รับเหรอ?” เฮ่อเหยียนสือที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับกำลังนั่งหลับตาพักผ่อนได้หันไปมองนอกหน้าต่าง

อวิ๋นซูมองใบหน้าด้านข้างที่หล่อเหลาไร้ที่ติของชายหนุ่ม แม้ว่าจะไม่เห็นสีหน้าของเขา แต่ก็พอสัมผัสได้ว่าเขาทนไม่ได้

หลังจากลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายก็กดรับสาย

แต่ยังไม่ทันเอ่ยปาก เสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธของเฮ่อหย่วนเจ๋อก็ดังขึ้น

“อวิ๋นซู！ คุณโผล่หน้ามาหาผมที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้！คุณรู้ไหมว่ามีผู้เชี่ยวชาญตั้งกี่คนรอคุณอยู่? คุณรู้ไหมว่าซือฉิงลำบากขนาดไหน? ทำไมคุณถึงได้เห็นแก่ตัวแบบนี้ ผมยอมแต่งงานกับคุณแล้ว คุณจะเอาอะไรอีก?！”

รอยยิ้มขมขื่นได้กระตุกเหยียดจากมุมปากของอวิ๋นซู

แม้ว่าเธอจะรู้มานานแล้วว่าเฮ่อหย่วนเจ๋อไม่ชอบเธอ แต่เธอก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าภาพลักษณ์ในใจของเฮ่อหย่วนเจ๋อจะแย่ขนาดนี้

ในเมื่อเป็นแบบนี้...

“ฉันอยากได้อะไรคุณก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ?” นัยน์ตาของอวิ๋นซูฉายแววเย็นชา “ฉันอยากได้ความรักจากคุณ คุณให้ฉันได้ไหมล่ะ?”

“ไร้ยางอาย！” เฮ่อหย่วนเจ๋อพูดเย้ยหยัน “ผมไม่มีวันรักผู้หญิงแบบคุณ！อวิ๋นซู คุณมาที่นี่เดี๋ยวนี้ ยังมีโอกาสที่จะกลายเป็นสะใภ้ของตระกูลเฮ่อ ขืนช้าอีกก้าวเดียว ผมจะทำให้คุณไม่เหลืออะไรเลย！”

อวิ๋นซูเงยหน้า น้ำตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาไหลทะลักเข้าสู่หัวใจ “ฉันแต่งงานแล้ว”

พูดจบ เธอก็ตัดสาย

นี่คือการตัดสายครั้งแรกของเธอ

ที่แท้ความรู้สึกที่ไม่ต้องทนรออย่างคนไร้ค่ามันดีอย่างนี้นี่เอง

ปลายสายทางนั้น เฮ่อหย่วนเจ๋อตื่นตกใจ ก่อนจะแสยะยิ้ม

แต่งงาน?

อวิ๋นซูอยากแต่งงานกับเขาจะตายไป แล้วเธอจะไปแต่งงานกับคนอื่นได้อย่างไร

ความคิดของผู้หญิงคนนี้ล้ำลึกจริง ๆ เธอแค่ใช้การแต่งงานจอมปลอมมาเจรจาเงื่อนไขกับเขา

น่ากลัวจริง ๆ ！

…..

หลังจากวางสายไป บรรยากาศในรถก็ตกสู่ความกดดัน

เฮ่อเหยียนสือที่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างตลอดเวลายกนิ้วเรียวยาวขึ้นมานวดขมับด้วยความรู้สึกหงุดหงิด

เสียงปลายสายดังมาก เขาได้ยินชัดเจนโดยไม่ต้องพยายามฟังด้วยซ้ำ

อีกอย่างเสียงผู้ชายที่อยู่ปลายสายคนนั้นก็ฟังดูคุ้นหูย่างบอกไม่ถูก

เขาเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน

“ไม่น่าล่ะ คุณถึงไม่ชอบผู้ชาย”

เสียงนุ่มทุ้มราวกับไวน์รสดีดังขึ้นภายในรถ

จู่ ๆ ก็เข้าใจ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ได้ไหลรินลงมาพวงแก้มของอวิ๋นซูคล้ายกับลูกปัดที่ด้ายขาด

เธอเงยหน้าขึ้น พยายามกลั้นเสียงสะอื้นอย่างเต็มที่ กัดฟันพลางพูดว่า “ผู้ชายมันก็ชั่วหมดทุกคนแหละ！”

เฮ่อเหยียนสือไม่ได้โต้แย้ง เขาชำเลืองมองอวิ๋นซูแวบหนึ่ง นัยน์ตาตื่นตระหนก

ร่างกายของหญิงสาวสั่นเทิ้ม นิ้วมือกำพวงมาลัยไว้แน่น จนเส้นเลือดบนแขนอันขาวเนียนปูดโปนอย่างเห็นได้ชัด เธอกำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ