ตอนที่ 5
บทที่ 5
November 4, 2026
อวิ๋นซูตลกขบขันกับความคิดแหวกแนวของหลินเหมียวเหมียว “เธอเนี่ยนะ อ่านนิยายมากเกินไปใช่ไหม ฉันก็แค่หาคนไปเรื่อย เขาไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลเฮ่อ เรื่องเดียวที่เกี่ยวกับเขาคือเขาทำงานให้กับตระกูลเฮ่อ”
“อ่า” หลินเหมียวหมียวรู้สึกผิดหวัง “เธอกำลังจะบอกว่าเขาเป็นลูกน้องของเฮ่อหย่วนเจ๋อ ต่อไปถ้าเฮ่อหย่วนเจ๋ออยากจะรังแกเธอ เขาก็ทำได้ตามใจชอบเลยนะสิ?”
นัยน์ตาของอวิ๋นซูหมองลง “น่าจะ...ไม่หรอกมั้ง เห็นแก่ปู่เฮ่อ แล้วฉันเองก็แต่งงานแล้ว เฮ่อหย่วนเจ๋อคงไม่มาหาเรื่องฉันหรอก”
หลินเหมียวเหมียวโล่งใจเล็กน้อย แต่เมื่อนึกถึงความชั่วของเฮ่อหย่วนเจ๋อแล้ว เธอก็อดปกป้องเพื่อนสนิทไม่ได้ “ถ้าจะให้ฉันพูด ตอนนั้นฉันน่าจะตบเขาสักฉาด เขาไม่รู้รึไงว่าเธออยากแต่งงานกับเขาแค่ไหน...”
อวิ๋นซูตัดบท “มันผ่านไปแล้ว เหมียวเหมียว ต่อไปฉันกับเฮ่อหย่วนเจ๋อเราต่างคนต่างเดิน ไม่เกี่ยวข้องกันอีก”
“แล้วการหมั้นหมายของพวกเธอ...” หลินเหมียวเหมียวพูด “คุณท่านไม่รู้ใช่ไหม? ถ้าคุณปู่เฮ่อเขาจะต้องเสียใจมากแน่นอน”
ความมืดครึ้มที่เพิ่งสงบลงของอวิ๋นซูได้กลับมาอีกครั้ง
พอเอ่ยถึงคุณท่านเฮ่อ ปู่ของเฮ่อหย่วนเจ๋อ ในใจของอวิ๋นซูก็เหลือเพียงแค่ความเสียใจ
การหมั้นหมายของเธอกับเฮ่อหย่วนเจ๋อเป็นฝีมือของคุณท่านเฮ่อ หลังจากตระกูลอวิ๋นตกต่ำลง ทุกคนต่างรอให้คุณท่านเฮ่อกลับมาดูเรื่องตลกของเธอ
แต่คุณท่านเฮ่อไม่เพียงแต่ไม่ยกเลิกการหมั้นหมาย ยังประกาศต่อหน้าสาธารณะอีก กระทั่งจำได้ว่าเธอเป็นหลานสะใภ้
เพราะเธอ สองปู่หลานจึงทะเลาะกัน
ในเมื่อเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว คนที่อวิ๋นซูรู้สึกผิดที่สุดก็คงจะเป็นคุณท่านเฮ่อ
“ฉัน....คือนี้ฉันจะคุยกับคุณปู่” อวิ๋นซูพูด
แทนทีที่จะได้ยินจากปากของคนอื่น สู้ได้เธอบอกคุณท่านเองดีกว่า
หลินเหมียวเหมียวเป็นกังวล “ต้องให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม?”
“ไม่ต้อง” อวิ๋นซูยิ้ม “คุณปู่เอ็นดูฉัน จะต้องไม่ทำอะไรฉันแน่นอน”
......
โรงแรมเทียนไห่
ในห้องวีไอพีสุดหรู คุณท่านผู้กุมอำนาจสูงสุดของตระกูลเฮ่อนั่งประจำอยู่บนตำแหน่งหัวหน้าตระกูล เขากำลังมองเฮ่อเยียนสือฝั่งตรงข้ามด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเอ่ยทอดถอนใจ “สมกับเป็นหลานที่พี่ใหญ่เลี้ยงดูมาอย่างดี แกอายุน้อยกว่าเฮ่อเทาเป็นสิบปี แต่จัดการเรื่องราวต่าง ๆ ได้เป็นระเบียบ เหนือกว่าเขา”
คนที่นั่งถักจากคุณท่านเฮ่อคือเฮ่อเทาที่เขาพูดถึง พ่อของเฮ่อหย่วนเจ๋อ
เขาอ้วนลงพุงเพราะเบียร์ แต่องค์ประกอบทั้งห้าแฝงไปด้วยความวัยเยาว์เลือนราง
“แล้วแต่พ่อเลย” นัยน์ตาของเฮ่อเทาแสดงออกถึงการชื่นชมเฮ่อเยียนสืออย่างไม่ปิดบัง จากนั้นก็พูดคล้อยตาม “เยียนสือสามารถทิ้งงานที่มีทั้งหมดและกลับประเทศทันทีได้ เรื่องแบบนี้มีไม่กี่คนที่ทำได้！”
เฮ่อเยียนสือไม่สะทกสะท้าน เช็ดริมฝีปากอย่างมีเสน่ห์ “ขอบคุณสำหรับคำชมของอารองและพี่ใหญ่ ไม่กี่ปีมานี้ความรุ่งเรืองของฮวาเซี่ยก้าวกระโดดรวดเร็ว ผมเห็นโอกาสทางธุรกิจจึงได้กลับมา”
คุณท่านเฮ่อพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “น่าเสียดายที่ครั้งนี้พ่อของแกไม่ได้กลับมากับแกด้วย ไม่อย่างนั้นเราสองพี่น้องคงได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา”
นัยน์ตาสีดำทมิฬของเฮ่อเยียนสือฉายแววเฉียบคม ก่อนจะเอ่ยด้วยท่าทีสงบ “โชคดีที่เขาไม่ได้กลับมาพร้อมกับผม ไม่อย่างนั้นอารองคงไม่เห็นเราแล้ว”
คุณท่านเฮ่อขมวดคิ้ว “ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะ?”
“เราประสบอุบัติเหตุที่สนามบิน”
“ว่าไงนะ?！” คุณท่านเฮ่อรีบพูดว่า “แล้วแกบาดเจ็บตรงไหนไหม?”
“ไม่ครับ”
“ก็ดี” คุณท่านเฮ่อทรุดตัวลงนั่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“รถประสานงา คนขับของทั้งสองฝ่ายตายคาที่”
“แกกำลังจะบอกว่า อุบัติเหตุครั้งนี้อาจจะมีเงื่อนงำเหรอ?” คุณท่านเฮ่อหมาป่าเจ้าเล่ห์คนนี้ คว้าโอกาสนี้ไว้ทันที