บทที่ 8

คนอื่น ๆ ที่เพิ่งตอบสนอง ก็ผลักอวิ๋นซูออกไปอย่างทำอะไรไม่ถูก เพื่อเข้าไปเช็ดให้กับอวิ๋นซือฉิง

แต่ถึงอย่างนั้น หนังศีรษะของอวิ๋นซือฉิงก็ยังคงเจ็บปวดราวกับว่าแยกออกจากกัน น้ำตาไหลพรากลงบนพื้น

พยาบาลผู้ดูแลที่เห็นเหตุการณ์ โกรธจนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตำหนิติเตือน "เธอเป็นใคร เธอรู้ไหมว่าเธอกำลังหาเรื่องใครอยู่"

อวิ๋นซูเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา "ก็คู่หมั้นที่ยังไม่ได้ถอนหมั้นของเฮ่อหย่วนเจ๋อน่ะสิ"

ทั้งหมดต่างตกอยู่ในความตะลึง

มองดูสายตาที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปของอวิ๋นซือฉิง

อวิ๋นซือฉิงที่กำลังผ่อนคลายชั่วพริบตาก็พลันตื่นตระหนกขึ้น รีบอธิบายอย่างร้อนรนราวกับเสือติดจั่น "พวกพี่ตกลงเป็นคู่หมั้นกันตั้งแต่ตอนเด็ก ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรต่อกันเลย ฉันกับพี่หย่วนเจ๋อสิถึงเรียกว่าความรักจริงๆ พี่คะพี่คืนพี่หย่วนเจ๋อให้ฉันได้ไหมคะ"

ทุกคนค่อย ๆ มองมาที่อวิ๋นซูด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม

อวิ๋นซูถอนหายใจเฮ้อ

น้องสาวของเธอคนนี้คือที่สุดของความสตรอว์เบอร์รี่เลย!

มือทั้งสองข้างของเธอวางทับกัน และโต้ตอบอย่างนิ่ง ๆ "ในเมื่อพวกเธอทั้งสองคนรักกันอย่างมีความสุข เฮ่อหย่วนเจ๋อทำไมถึงไม่เสนอให้ยกเลิกการหมั้นกับคุณปู่ล่ะ คงไม่ได้หลอกเธอ หรือว่าแค่มาเล่น ๆ กับเธอหรอกใช่ไหม"

อวัยวะบนใบหน้าของอวิ๋นซือฉิงบิดเบี้ยว

เป็นเพราะว่ามีคนอยู่เยอะ เธอจึงจำเป็นต้องรักษากิริยาท่าทางของสตรีผู้สูงส่งเอาไว้

ทำได้แค่กัดริมฝีปากแน่น "พี่คะ ฉันรู้นะคะว่าพี่ต้องบริจาคไตเพื่อช่วยฉัน พี่เองต้องรู้สึกลำบากใจแน่ ๆ เพื่อไม่ให้พี่ลำบากใจ ฉันจะยอมตายเองค่ะ!"

ขณะที่กำลังพูด เธอยังไถลรถเข็นไปชนกับเสาด้านข้างจริง ๆ

หากเป็นเมื่อก่อน อวิ๋นซูคงจะรู้สึกสงสารอยู่แน่ ๆ

แต่ว่าในตอนนี้เธอ ไม่ใช่เธอที่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว!

ภายใต้สถานการณ์วุ่นวายเธอสงบอารมณ์และเอ่ย "ชนดี ๆ ล่ะ ออกแรงหน่อย ชนให้ตายไปเลยจะดีที่สุด ถึงตอนนั้นเรื่องก็คงจะแดงจนคนทั้งเมืองได้รู้ และคุณปู่เองก็จะได้รู้เรื่องสกปรกโสมมพวกนี้ของเธอกับเฮ่อหย่วนเจ๋อ!"

การเคลื่อนไหวของอวิ๋นซือฉิงหยุดชะงักไป ไม่ไปต่อหรือว่าถอยกลับ

เธอไม่เคยคิดเลยว่า อวิ๋นซูคนที่ใส่ใจเฮ่อหย่วนเจ๋อมากที่สุดคนนั้น จะพูดแบบนี้ออกมา

เธอกำหมัดแน่น ตั้งใจล้มลงมาจากรถเข็น และค่อย ๆ คลานไปหาอวิ๋นซูทีละก้าว

"พี่คะ เรื่องมันไม่ได้เป็นแบบที่พี่คิดนะคะ พี่หย่วนเจ๋อแค่เห็นว่าฉันน่าสงสาร ถึงได้จัดการให้ฉันเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล พวกเราไม่ได้มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกันเลยจริง ๆ นะคะ!"

"อ๋อเหรอ แต่ว่าเมื่อกี้ฉันเพิ่งจะได้ยินว่าคนพวกนั้นเรียกเธอว่าคุณนายน้อยไม่ใช่เหรอ"อวิ๋นซูฉีกยิ้ม

ไม่เชื่อในการแสดงที่ดูทุ่มเทของอวิ๋นซือฉิง

สีหน้าของอวิ๋นซือฉิงพลันขาวซีด "พวกเขาเข้าใจผิดค่ะ...แค่...แค่พวกเขาเห็นว่าพี่หย่วนเจ๋อดูแลฉันดีมาก ๆ ก็เลยคิดว่าพวกเรา...พวกเรา..."

อวิ๋นซูโน้มตัวลงไปบีบคางของอวิ๋นซือฉิง "ถ้าอย่างนั้นคราวหน้าต้องจำไว้นะ ต่อให้จะเป็นรองเท้าขาด ๆ ที่พี่ไม่ต้องการแล้ว ก็ต้องรอให้พี่โยนมันทิ้งก่อนนะ เธอถึงสามารถหยิบมันมาใส่ได้ ได้ยินแล้วใช่ไหม"

อวิ๋นซูตกตะลึง

อวิ๋นซูที่อยู่ตรงหน้านี้ มีอำนาจ! มั่นใจในตัวเอง!

ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่เทิดทูนเฮ่อหย่วนเจ๋อจนสุดหัวใจ

ไม่เคยรู้สึกถึงวิกฤตการณ์ที่กระทบต่อจิตใจรุนแรงแบบนี้มาก่อน

อวิ๋นซูไม่อยากที่จะสนใจเธอแล้ว หมุนตัวกลับ และออกจากโรงพยาบาลไปเพื่อซื้อโจ๊กมาใหม่อีกชุดหนึ่ง

......

หลังจากที่ส่งอาหารแล้ว เธอก็อยู่คุยกับหลินหมู่อยู่พักหนึ่ง ก่อนที่อวิ๋นซูจะลงมาข้างล่าง

รถของตระกูลเฮ่อยังคงรออยู่ที่หน้าโรงพยาบาล

อวิ๋นซูขึ้นรถไป เอ่ยกับคนขับรถ "ขอโทษนะคะที่ทำให้รอนาน"

เสียงอู้อี้ของคนขับรถที่สวมหน้ากากอนามัยอยู่เบาะหน้าเอ่ย "ไม่เป็นไรครับ คุณหนูอวิ๋น"

อวิ๋นซูหาวไปรอบหนึ่ง แล้วมองดูเวลา นี่ก็ไกลจะสิบเอ็ดโมงแล้ว

"ช่วยไปส่งฉันที่ทางเข้าชุมชนฟู่ลี่ก็พอค่ะ"

"ครับ"

รถติดเครื่องยนต์

อวิ๋นซูหาวขึ้นอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้ เปลือกตาบนหนักอึ้งก็ค่อย ๆ ปิดลง

แปลกจัง

ทำไมวันนี้เธอถึงได้ง่วงขนาดนี้

ปกติก็บ่ายสองบ่ายสามถึงจะนอน

อวิ๋นซูนวดขมับไปสักพัก ความเหนื่อยล้าก็ยิ่งรุนแรงขึ้น

อาจจะไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา

แต่กว่าจะถึงบ้านก็ยังห่างอีกไกล พักสายตาสักพักก็คงดี

อวิ๋นซูทำตัวผ่อนคลาย ไม่นาน ก็ล้มตัวลงบนเบาะรถนุ่ม ๆ

คนขับรถที่อยู่เบาะด้านหน้าเห็นแบบนี้ ก็ค่อย ๆ ถอนหายใจก็โล่งอกขึ้นมา และหันหัวรถกลับไปที่โรงพยาบาลอีกครั้ง