บทที่ 7

ทั้งสองคนออกจากห้องส่วนตัวไปทีละคน

เมื่อออกมาจากห้องส่วนตัว เฮ่อหย่วนเจ๋อบีบเข้าที่ต้นคอบางของอวิ๋นซูไว้ "อย่านึกว่าคุณปู่โปรดปรานเธอ แล้วเธอจะทำตัวไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใดได้!"

อวิ๋นซูถูกบังคับให้หายใจอย่างอยากลำบาก แต่ว่ารอยยิ้มบนใบหน้าก็ยังไม่เลือนหายไป

เธอเอ่ยขึ้นแต่ละคำด้วยความยากลำบาก "งั้นนายก็อย่าได้คิดถึงเรื่องการเปลี่ยนไตด้วยการแต่งงานอีก นายควรบอกให้คุณปู่เข้าใจให้เร็วหน่อยนะ ไม่อย่างนั้น มันก็ยากที่จะรับประกันว่าครั้งต่อไปฉันจะพูดอะไร!"

เฮ่อหย่วนเจ๋ออึ้งไปชั่วขณะ

อวิ๋นซูที่อยู่ต่อหน้าเขา ไม่ยอมจำนนต่ออำนาจของผู้อื่นอีกต่อไปแล้ว

ราวกับว่า...เปลี่ยนเป็นคนละคน

มือที่บีบต้นคอไว้ กระชับแน่นเข้าอย่างอดไม่ได้

ในที่สุดเขาจึงได้เอ่ยเตือนขึ้น "เธออย่าได้คิดจะมาเล่นลูกไม้ตื้น ๆ ยกเลิกงานหมั้นไม่มีทางซะหรอก! ไตของเธอให้ได้แค่ซือฉิงเท่านั้น!"

พูดจบ เขาก็หมุนตัวกลับไป

อวิ๋นซูมองตามหลังแน่วแน่ของเขาไป ทันใดนั้นก็เกิดมีความรู้สึกที่ไม่เข้าใจเล็กน้อย ว่าทำไมเมื่อแปดปีก่อนเธอถึงได้ตกหลุมรักเฮ่อหย่วนเจ๋อ

เธอเองก็ไม่ได้สืบสาวราวเรื่องต่อ หมุนตัวกลับ และกำลังจะถามพนักงานเกี่ยวกับอารองของเฮ่อหย่วนเจ๋อที่หายไป ทว่าเธอกลับมองเห็นเฮ่อเหยียนสือที่อยู่ไม่ไกล

เขายืนอยู่ในบริเวณแสงสลัว ที่มองเห็นสีหน้าท่าทางไม่ชัด

เขาสวมชุดสูทที่ตัดเย็บได้อย่างพอดีตัว ห่อหุ้มที่สมบูรณ์แบบของเขาเอาไว้ พลังที่น่าเกรงขาม ราวกับว่าผู้สูงศักดิ์

"ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่"

อวิ๋นซูขมวดคิ้ว โรงแรมเทียนไห่เป็นโรงแรมที่อยู่ใจกลางเป่ยเฉิง มีเพียงคนของตระกูลเฮ่อเท่านั้นที่สามารถเข้าออกได้

เฮ่อเหยียนสือกลับไม่ได้ตอบคำถามของอวิ๋นซู และจ้องมองไปที่เธอด้วยสายตานิ่งๆ

“เฮ่อหย่วนเจ๋อเป็นคู่หมั้นของเธอเหรอ”

ในตอนแรกเขาไม่แน่ใจ ทว่าชายชราพูดมาหนึ่งประโยคเสี่ยวซู ทำให้เขาอดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าบนโลกนี้ทำไมถึงได้มีเรื่องบังเอิญขนาดนี้

ดังนั้นเขาจึงให้ผู้ช่วยตรวจสอบเรื่องราวชีวิตของอวิ๋นซู

และโทรศัพท์เมื่อสักครู่นี้ ก็คือสายจากผู้ช่วยที่โทรมา

หลังจากที่รู้ว่าอวิ๋นซูคือคู่หมั้นของเฮ่อหย่วนเจ๋อ เฮ่อเหยียนสือจึงอดที่จะสงสัยในคู่แต่งงานที่ปรากฏตัวในเวลาที่เหมาะสมนี้ไม่ได้

อวิ๋นซูไม่แปลกใจเลยสักนิด ว่าเฮ่อเหยียนสือรู้เรื่องได้ยังไง

ในเป่ยเฉิงใครกันที่จะไม่รู้ ว่าเธอคือคู่หมั้นของเฮ่อหย่วนเจ๋อ

เธอกล้ายอมรับอย่างตรงไปตรงมา "ใช่ค่ะ ทำไมเหรอคะ"

พูดจบ มือใหญ่คู่หนึ่งก็คว้าเข้าที่ขากรรไกรล่างของอวิ๋นซูไว้อย่างแรง

อวิ๋นซูถูกบังคับให้เงยหน้าขึ้นมองเฮ่อเหยียนสือ

สายตาดุจคมดาบของเขาที่กำลังจ้องมองเธอ

คล้ายกับว่ากำลัง...ตรวจสอบนักโทษ

วินาทีต่อมา เฮ่อเหยียนสือโน้มตัวลงมากลิ่นมิ้นต์ที่มีกลิ่นหอมรุนแรงก็เข้ามายึดครองลมหายใจของอวิ๋นซู

ในหัวของอวิ๋นซูว่างเปล่า พูดอย่างติด ๆ ขัด ๆ "ทำ ทำไมเหรอคะ"

เฮ่อเหยียนสือนิ่งเฉย และจ้องไปที่อวิ๋นซู

แขนขาของอวิ๋นซูแข็งทื่อ หัวใจเต้นแรง ตุบ ๆ

เบือนหน้าออกไปเล็กน้อย เพื่อหลีกเลี่ยงพลังโจมตีจากความหล่อเหลาและหน้าตาดีแบบผู้ชายของเขา และเอ่ยขึ้นเบาๆ "คุณทำให้ฉันตกใจ"

เสียงบอบบางมีเอกลักษณ์ของหญิงสาว ยิ่งทำให้ดวงตาของเฮ่อเหยียนสือมืดครึ้มลง ปลายนิ้วค่อย ๆ ออกแรง

ทันใดนั้นแก้มขาวสะอาดของอวิ๋นซูก็ปรากฏรอยประทับขึ้น

เธอสูดลมหายใจเย็น ๆ เข้า ปะทะกับสายตาของเฮ่อเหยียนสือตรงๆ "คุณเป็นอะไรกันแน่"

ดวงตาสดใสราวกับดวงจันทร์ของเธอ

เฮ่อเหยียนสือที่ถูกเธอมองจนจิตใจกำลังสับสน ค่อย ๆ หันหน้ากลับไป เอ่ยถามขึ้น "รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร"

อวิ๋นซูสับสน "เฮ่อเหยียนสือไงคะ"

เฮ่อเหยียนสือหรี่ตาลง แววตาคมกริบ

แต่กลับไม่มีร่องรอยของการโกหกในดวงตาที่ชัดเจนเกินไปคู่นั้นแม้แต่นิดเดียว

ถ้าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

งั้นก็คงเป็นเพราะผู้หญิงคนนี้ที่แสดงละครเก่งมาก