ตอนที่ 1 ใบหน้าโดนท่านอ๋องเห็นเข้าแล้ว

ฤดูร้อนของเมืองหลินอันอบอ้าวอยู่ไม่น้อย

ซูเจี่ยวเจี่ยวโบกพัดไปมา แต่ก็ยังรู้สึกหงุดหงิดอยู่ดี

นับจากวันที่นางข้ามมิติมายังราชวงศ์ต้าอวี่ที่ไม่เคยมีอยู่ในประวัติศาสตร์ จนถึงตอนนี้ก็ล่วงเลยมาสามปีแล้ว ช่วงแรกที่เพิ่งมาใหม่ ๆ นางยังเคยพร่ำโทษฟ้าดินอยู่บ้าง แต่พอเวลาผ่านไปสามปี นางก็ค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับทุกสิ่งที่มีอยู่ตรงหน้าได้

ตอนนี้นางไม่ใช่ซีอีโอของบริษัทยักษ์ใหญ่ห้าร้อยอันดับของโลกอีกต่อไป แต่กลายเป็นเพียงบุตรสาวของครอบครัวพ่อค้าธรรมดา ๆ ในเมืองหลินอัน ซึ่งมีอายุเพียงสิบห้าปี

“ปล่อยวาง เข้าใจสถานการณ์” นี่คือข้อดีของนางมาโดยตลอด หากบริหารชีวิตให้ดี แม้อยู่ในยุคสมัยโบราณก็สามารถใช้ชีวิตอย่างสบายได้ทั้งชีวิต

ดังนั้น เป้าหมายของนางในตอนนี้จึงมีเพียง หาเงิน สนุกสนาน ทำอะไรก็ได้ที่อยากจะทำ

“แม่นางซู ขนาดตัวของเหล่าฮูหยินและคุณหนูทั้งหลายวัดเรียบร้อยหมดแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”

แม่นมจางผู้ดูแลเอ่ยถามด้วยท่าทีเอาใจใส่

ซูเจี่ยวเจี่ยวส่งยิ้มอ่อนโยนพลางตอบ “เรียบร้อยแล้วล่ะ วัดครบหมดแล้ว”

เวลานี้นางกำลังเดินอยู่ในเรือนอ๋องเจียงหนาน ในฐานะเจ้าของร้านจินโหลว นางมาเพื่อวัดขนาดชุดสำหรับฤดูใบไม้ร่วงให้บรรดาฮูหยินคุณหนูแห่งจวนอ๋องเจียงหนานด้วยตนเอง

เพราะยอดสั่งซื้อมีจำนวนมาก จึงต้องใส่ใจเป็นพิเศษ

นางกวาดสายตามองศาลาและอาคารโดยรอบแล้วก็อดคิดในใจไม่ได้ว่า สมแล้วที่เป็นจวนอ๋องผู้ครองเจียงหนาน มีทั้งอำนาจทั้งทรัพย์สมบัติ แม้กระทั่งพวกบ่าวเฝ้าประตูก็ยังแต่งกายหรูหราไม่น้อย

พวกผู้มีอำนาจในยุคโบราณนี้ ช่างร่ำรวยอุดมสมบูรณ์กันเหลือเกิน

“นายท่านสาม อย่ารีบร้อนสิขอรับ ช้าลงหน่อยขอรับ”

ไม่ไกลจากด้านหน้า กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินตรงเข้ามา คนรับใช้และองครักษ์ถือดาบเดินมาพร้อมชายหนุ่มร่างสูงสง่าอย่างเร่งรีบ

ชายผู้นั้นรูปโฉมหล่อเหลา ดั่งสายลมเย็นและจันทราสว่างไสว รอบกายแผ่กระแสอำนาจน่าเกรงขาม คล้ายเจ้าขุนมูลนายผู้ยิ่งใหญ่

ซูเจี่ยวเจี่ยวเคยได้ยินชื่อเสียงของเขา เขาคือซ่งฉืออ๋องเจียงหนาน ท่านอ๋องต่างสกุลเพียงหนึ่งเดียวแห่งราชวงศ์ต้าอวี่ เป็นบุตรคนที่สามของตระกูลซ่ง ในจวนอ๋องยังคงเรียกเขาว่านายท่านสาม

ยิ่งกว่านั้น เขายังดำรงตำแหน่งผู้ว่าการของห้ามณฑลในเจียงหนาน ทั่วทั้งเจียงหนานมีเขาเป็นผู้ดูแลและมีอำนาจทางการทหารอยู่ในมือ เรียกว่าเป็นผู้มีอำนาจที่แท้จริงและเป็นขุนนางระดับสูงสุดของมณฑล

กล่าวอีกนัยหนึ่ง แท้จริงแล้วซ่งฉือนั้นเทียบเท่ากับจักรพรรดิแห่งเจียงหนาน

ซูเจี่ยวเจี่ยวรีบก้มศีรษะทำความเคารพร่วมกับบ่าวไพร่ทั้งหลาย

ทว่าจู่ ๆ ลมก็พัดขึ้น หมวกคลุมศรีษะที่นางสวมอยู่ถูกลมพัดปลิวออกไป ซูเจี่ยวเจี่ยวสบถในใจ ‘แย่แล้ว!’ แล้วรีบหันไปหา แต่วินาทีที่เงยหน้าขึ้นมาก็ได้สบตาเข้ากับดวงตาลึกล้ำของซ่งฉือ

นั่นคือดวงตาที่เย็นเยียบและนิ่งสงบราวกับนัยน์ตาของเหยี่ยว

แววตาเยือกเย็นคู่นั้นจับจ้องนาง คล้ายจะมองทะลุทะลวงเข้าไปถึงขั้วหัวใจ

ซูเจี่ยวเจี่ยวถึงกับตัวสั่น รีบก้มหน้าหลบตาในทันที

ฝีเท้าของซ่งฉือชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะก้าวต่ออย่างเร่งรีบพร้อมขบวนผู้ติดตาม แต่กลับไม่มีใครทันสังเกตเห็นแววตาของเขาที่หรี่ลงเล็กน้อย

สาวใช้และแม่นมที่อยู่ข้าง ๆ ก็พากันตกใจไม่น้อย ต่างพากันตบอกหายใจเฮือก พลางพึมพำเสียงเบา

“นายท่านสามช่างน่ากลัวเหลือเกิน”

“ไม่น่าแปลกที่คนในจวนต่างหวาดเกรงท่านอ๋อง”

แม่นมจางเก็บหมวกคลุมศรีษะที่ถูกลมพัดไปขึ้นมาและส่งคืนให้ซูเจี่ยวเจี่ยว “แม่นางซู เหตุใดจึงต้องใส่หมวกคลุมศรีษะนี้ตลอด…”

คำพูดที่ตามมาขาดหายไปทันที สายตาของแม่นมจางจับจ้องที่ใบหน้าของซูเจี่ยวเจี่ยวและถึงกับตะลึงงัน

ใบหน้าของแม่นางซูช่างงดงามราวกับนางฟ้า!

ไม่สิ! แม้แต่นางฟ้าก็ยังไม่งดงามเท่านาง!

ต่อให้เป็นหญิงชราวัยอย่างนาง มองใบหน้านี้แล้วก็ยังอดกลืนน้ำลายไม่ได้

ซูเจี่ยวเจี่ยวรีบดึงหมวกคลุมศรีษะกลับมาใส่ นางรู้ดีว่าใบหน้านี้ย่อมก่อเรื่องได้ไม่หยุดแน่ ดังนั้นเวลาจะออกไปข้างนอก นางจึงต้องสวมหมวกคลุมศรีษะหรือไม่ก็ใช้ผ้าปิดปากปิดจมูกเอาไว้

ลูกสาวพ่อค้าธรรมดา ๆ อย่างนาง กลับมีรูปโฉมงดงามสร้างความเสียหายเช่นนี้คงไม่ใช่เรื่องดีนักในสมัยโบราณ

“ขอบคุณแม่นมจาง ข้าขอตัวก่อน”

แม่นมจางนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะได้สติ รีบขยี้หน้าตนเองแรง ๆ “ให้ตายเถิด! ก็แค่จมูกและตา เหตุใดถึงงดงามได้ถึงเพียงนี้!”

ซูเจี่ยวเจี่ยวออกจากจวนอ๋อง สาวใช้เข่อเล่อรีบประคองนางขึ้นนั่งรถม้า รับหมวกคลุมศรีษะมาถือไว้ แล้วรีบยกชาคลายร้อนส่งให้อย่างรวดเร็วพร้อมกับถือพัดโบกให้

“คุณหนู เหนื่อยหรือไม่เจ้าคะ”

“พอไหว” ซูเจี่ยวเจี่ยวดื่มชา พลางนวดต้นคอที่เมื่อยล้า “แค่ระหว่างทางหมวกคลุมศรีษะตก เลยถูกอ๋องเจียงหนานเห็นหน้าเข้า”

“หา?” เข่อเล่อสะดุ้งโหยง “แล้วอ๋องเจียงหนานไม่ได้แสดงท่าทีอะไรใช่ไหมเจ้าคะ”

“ก็เปล่า เขาไม่แม้แต่จะหยุดมองด้วยซ้ำ”

ซูเจี่ยวเจี่ยวคิดครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจโล่งอก “เขาเป็นถึงขุนนางใหญ่ที่ครองเจียงหนาน ได้เห็นหญิงงามมานักต่อนัก คงไม่ได้สนใจอะไรข้าหรอก”

“งั้นก็ดีแล้วเจ้าค่ะ เมื่อวานนายหญิงยังพูดอยู่เลยว่าต้องหาทางให้คุณหนูออกเรือนโดยเร็ว” เข่อเล่อพูดพลางโบกพัดในมือ “ข้าได้ยินมาว่า อ๋องเจียงหนานไม่ใกล้ชิดสตรี ฆ่าคนเป็นจำนวนมาก ถึงอายุยี่สิบหกแล้ว แต่เรือนหลังก็ไม่มีแม้แต่อนุหรือสาวใช้ในห้องสักคน”