บทที่ 38

ขณะที่ได้รับเชิญไปที่ห้องโถงด้านหน้า ท้องฟ้าก็มืดแล้ว

เมื่อครู่ตอนที่เดินมาถึงหน้าประตูห้องโถงด้านหน้า ก็ได้ยินเสียงเครื่องดนตรีดังอย่างต่อเนื่องในหู รวมถึงเสียงหัวเราะของผู้หญิงจำนวนมาก ที่หน้าระเบียงมีโคมไฟสีแดงหลายดวงแขวนไว้อย่างเงียบ ๆ ฉากที่มีแสงสว่างจ้าอยู่ด้านหน้าหอ

ซวนหยวนที่ตามซูเมิ่งเยียนดูไม่สบายใจเล็กน้อย และเปิดประตูลานบ้านพร้อมกับกระแอม "หวางเฟย เชิญขอรับ"

ไม่เพียงแต่ซวนหยวนเท่านั้นสีหน้าของชิวซวงก็ยังย่ำแย่อีกด้วย

ในทางกลับกันซูเมิ่งเยียนมีสีหน้าที่ดูสงบและเป็นธรรมชาติ ริมฝีปากของนางเผยรอยยิ้มออกมา

สำหรับนางแล้วคุ้นเคยกับฉากนี้เหลือเกิน มันเหมือนกับชาติที่แล้วทุกประการ

ต้นนาร์ซิสซัสหลายต้นทั้งสองด้านไปถึงทางเข้าห้องโถง ประตูไม้ถูกปิดอย่างแน่นหนา แต่ทว่ากลิ่นหอมยังส่งกลิ่นหอมโชยออกมา

"แอ๊ด" ซวนหยวนเปิดประตูด้วยเสียงแหบแห้ง "ท่านอ๋องกำลังรอหวางเฟยอยู่ด้านใน"

ซูเมิ่งเยียนพยักหน้าและปล่อยให้ชิวซวงเดินเข้าไป พร้อมประตูปิดตามหลังนาง

ห้องโถงนี้ช่างคุกคักเสียจริง

นางรำหลายคนสวมเสื้อแขนกว้างสีแดงกำลังเต้นไปตามเสียงดนตรีด้วยรูปร่างที่สง่างามและดูอ่อนช้อย นอกจากนี้ ยังมีอีกสองสามคนที่นั่งอยู่ที่ที่นั่งตรงหน้า มองมู่เสี่ยวที่อยู่ตรงกลางด้วยสายตาที่เสน่หา

ในทางกลับกันมู่เสี่ยวสวมชุดคลุมสีขาวใสราวกับดวงจันทร์ เสื้อคลุมหลวม กลับมีกลิ่นอายของคุณชายที่มีคุณูปการและสง่างามอีกด้วย

เพียงแค่... ไม่มีนางรำคนไหนกล้ายืนพิงข้างเขา มีเพียงสองสามคนที่กล้าหาญเท่านั้นที่จะเด็ดองุ่นแล้วส่งให้มู่เสี่ยว

ซูเมิ่งเยียนเหล่ตาของนางและมองไปที่ผู้หญิงทางซ้ายของมู่เสี่ยว ผู้หญิงคนนั้นสวยกว่าคนรอบตัวนางเล็กน้อย อีกทั้งสายตาก็อ่อนโยนและมีน้ำมีนวล รอยยิ้มก็น่าดึงดูดใจ

หญิงนางนี้เป็นสายลับที่องค์ชายสามส่งมา ชื่อว่าฮั้วเหมย

ดูเหมือนจะรับรู้ถึงการจ้องมองของนาง ฮั้วเหมยเงยหน้าขึ้นมองนางอย่างเงียบ ๆ

ซูเมิ่งเยียนพยักหน้าอย่างสุภาพและเบี่ยงเบนสายตาออกไป

ส่วนมู่เสี่ยวซึ่งนั่งอยู่ที่ตรงกลางก็ลืมตาขึ้นอย่างกระทันหัน ความเย็นก็รวมตัวแน่นไปทั่วร่างกายของเขา เขาสำรวจมองไปที่ซูเมิ่งเยียนอย่างละเอียด ผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อก่อนหากมีผู้หญิงอยู่รอบตัวเขา นางคงจะเอะอะไปนานแล้ว แม้ว่าในตอนนั้นทั้งสองคนจะยังไม่ได้แต่งงานกันก็ตาม

ซูเมิ่งเยียนไม่มองเขาก็รู้ว่ามู่เสี่ยวกำลังคิดอะไรอยู่

อันที่จริง ชาติที่แล้วตัวเองมาที่นี่อย่างอุกอาจด้วยความโมโห หลังจากเห็นฉากนี้ก็ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก จากนั้นทุบเครื่องดรตรีนั่นทันที พร้อมหันกลับมาและไล่นางรำทั้งหมดไป

ในระหว่างนั้น มู่เสี่ยวพิงเบาะหลักอย่างเกียจคร้านเพื่อชมการแสดงโดยไม่กระพริบตา

แต่ทว่าชาตินี้...

"คุณหนู..." ชิวซวงดึงที่ข้อมือของนาง

ในฐานะคุณหนูไม่จำเป็นต้องอดทนหญิงสาวเหล่านี้ คุณหนูคือหวางเฟย เป็นหวางเฟยที่ท่านอ๋องแต่งงานอย่างถูกต้อง

"มีที่นั่งว่างอยู่ตรงนั้น" ซูเมิ่งเยียนชี้ไปด้านข้าง

ชิวซวงตกใจและหันไปมองตามที่หญิงสาวชี้ นั่นคือที่นั่งข้างคนที่เล่นพิณ อยู่ห่างจากท่านอ๋องไกลมาก!

"คุณหนู!" ชิวซวงเตือนด้วยเสียงต่ำ

"ท่านอ๋องอุตส่าห์หวังดีชวนเราสองคนมาเพลิดเพลินจิตใจ เราจะไปขัดความสนใจของท่านอ๋องของท่านได้เช่นไร" ซูเมิ่งเยียนกล่าวด้วยความสนใจอย่างยิ่ง พร้อมกับแต่ชำเลืองมองไปยังมู่เสี่ยว "ขอบคุณท่านอ๋องสำหรับคำเชิญ"

สีหน้าของมู่เสี่ยวดูแย่มากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ทว่าเขาทำได้เพียงเฝ้าดูซูเมิ่งเยียนที่นั่งในตำแหน่งทางด้านซ้ายหลังสุด

ผลไม้ที่อยู่ตรงหน้าสดมาก ซูเมิ่งเยียนก็ไม่ได้อยู่เฉย ๆ นางรำเหล่านี้ไม่น่าสนใจเท่ากับอาหารอร่อย ๆ ตรงหน้านาง จึงเพิกเฉยต่อสายตาที่เศร้าหมองจากด้านข้าง และนางก็สนุกกับการกิน

เพลงก็จบลง การเคลื่อนไหวของนางรำค่อย ๆ ช้าลง

"ท่านอ๋อง ผลไม้นี่หวานมาก ท่านลองชิมดูสิ..." น้ำเสียงของหนานเหมยมีเสน่ห์

"หวานมาก" มู่เสี่ยวตอบ

มือของซูเมิ่งเยียนที่จับพวงองุ่นก็หยุดลง ในใจทว่ากลับไม่ใช่เจ็บแปล๊บ แค่สงสัยว่ามู่เสี่ยวยอมให้คนอื่นป้อนอาหารเขา?