บทที่ 39

เหลือเพียงสี่คนเท่านั้นภายในห้องโถง

ซูเมิ่งเยียนและชิวซวง มู่เสี่ยวและฮั้วเหมย

ซูเมิ่งเยียนมองไปที่ชายบนเก้าอี้เพื่อรอคำพูดต่อไปของเขา

มู่เสี่ยวยังคงเงียบ ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

หลังจากผ่านไปนานซูเมิ่งเยียนจึงเป็นคนทำลายความเงียบ "ท่านอ๋องต้องการให้ข้าทำความสะอาดห้องด้านหลังหนึ่งห้อง? ข้าจำได้ว่าลานตะวันออกยังว่างอยู่ หรือว่าจะให้แม่นางผู้นี้อยู่... "

เสียงนั้นหยุดลงทันที

เนื่องจากมู่เสี่ยวเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน สายตาของเขาค่อย ๆ มองมาที่นางโดยไม่มีรอยยิ้มใด เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

ซูเมิ่งเยียนละสายตาลง หลีกเลี่ยงการจ้องมองของเขา

ทั้งๆ ที่คนที่โอบผู้อื่นนั้นไม่ใช่นาง ใช้ชีวิตหรรษาทุกวันก็ไม่ใช่นาง เหตุใดเขาถึงได้มองนางแบบนั้น? ราวกับว่านางได้ทำอะไรอุกอาจไป

"หวางเฟยไม่ต้องห่วง" นานพอสมควร ในที่สุดมู่เสี่ยวก็เอ่ยปาก น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ "หลายวันมานี้ หญิงงามผู้นี้จะอยู่ในเรือนเด้านหน้า จะได้ใกล้ชิดกับข้ามากขึ้น"

ขนตาของซูเมิ่งเยียนสั่นเล็กน้อย แต่นางยังคงยิ้มอล้วพูดว่า "ได้สิ ท่านอ๋องช่างรู้ใจยิ่งนัก"

แม้ว่าการเอาอกเอาใจของ ซึ่งไม่เคยมอบให้นางเลย

"..." มู่เสี่ยวไม่ตอบ แต่กลับเงียบอีกครั้ง

ในที่สุดซูเมิ่งเยียนก็ดูจะทนไม่ไหว ชาติก่อนเมื่อนางเห็นมู่เสี่ยวเข้าใกล้ผู้หญิงคนอื่น ๆ นางมักจะรู้สึกขมขื่น อิจฉา และโวยวาย

แต่ในชาตินี้ เมื่อปราศจากความคิดจิปาถะเหล่านั้น นางก็ไม่เคยคิดว่ามันยากที่นางอยากผ่านช่วงเวลาของหวางเฟยอย่างสงบสุข

"ถ้าท่านอ๋องไม่มีอะไรอีก..." กำลังจะขอตัวลา

ไม่คิดว่าจะถูกขัดจังหวะ "อาการบาดเจ็บที่ไหล่ของหวางเฟยเป็นอย่างไรบ้าง?" มู่เสี่ยวถามอย่างเป็นกันเอง

ซูเมิ่งเยียนไม่สามารถซ่อนความประหลาดใจในดวงตาของนาง มู่เสี่ยวห่วงใยนาง? นางหันศีรษะและมองออกไปนอกประตู แต่ไม่มีฝนสีแดงบนท้องฟ้า

"ไม่ต้องคิดมาก ก็แค่การเข้าเผ้าฝ่าบาทในวังเท่านั้น เนื่องจากอาการบาดเจ็บของเจ้า จึงทำให้การเจอพระพักตร์กับฝ่าบาทเลื่อนไปหลายครั้ง ถ้าตอนนี้หายดีแล้ว ยังไงก็ต้องไปสักที!" มู่เสี่ยวตะคอกเบา ๆ มีความอึดอัดอยู่ระหว่างนั้น

เรื่องนี้นี่เอง ซูเมิ่งเยียนเย้ยหยันในใจ นางไม่ได้คิดอะไรมาก ใบหน้าของนางยังคงสงบนิ่ง "อาการบาดเจ็บส่วนใหญ่หายดีแล้ว ถ้าท่านอ๋องกังวลเรื่องนี้ เข้าไปในวังวันใดก็ได้"

"ดีมาก" มู่เสี่ยวพยักหน้า หันศีรษะและคิดอะไรได้บางอย่าง "ในเมื่อหวางเฟยคิดว่าเห็นหญิงงามก็ดี เจ้าว่า ข้าจะรับนางไว้เป็นเช่นไรบ้าง?"

แน่นอนว่าคือฮั่วเหมย

ซูเมิ่งเยียนเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน และมองเข้าไปในดวงตาของมู่เสี่ยวอย่างรวดเร็ว

การนางให้ฮั่วเหมยอยู่ต่อเพราะต้องการทำให้มู่เสี่ยวโกรธ แต่... ถ้ามู่เสี่ยวรับฮั่วเหมย...

ในชาติที่แล้ว แม้แต่เป็นเสิ่นเนี่ยนหย้วนมีความคล้ายคลึงกับฮัวหย้วนนั้น กว่าจะได้เข้าจวนก็คือหลังจากสามปี ตอนนี้...

"ท่านอ๋องจริงจังหรือเปล่า?" นางถาม นัยน์ตาของนางเบิกกว้าง

นางไม่มีอารมณ์ที่จะมาเล่นเกมรักเล็กๆ เช่นนี้กับเขาอีกแล้ว นางผ่านประสบการณ์มากเกินไปแล้ว ไม่มีความปรารถนาที่จะเล่นสนุก อย่างไรก็ตาม ในชาติที่แล้วกับชาตินี้ ความปรารถนาที่อยากรักเดียวใจเดียวกับใครสักคนนั้นไม่เคยเปลี่ยน

นางจะไม่ใช้สามีร่วมกับผู้อื่น

"..." มู่เสี่ยวจ้องมองนางที่ไม่พูดอะไรสักคำ

ไม่รู้เพราะอะไร เมื่อมองไปที่ดวงตาของนางในตอนนี้ หัวใจกลับระเบิดออกมาด้วยความหงุดหงิด

ดูเหมือนนางจะมองใครอีกคนผ่านเขาอยู่เสมอ สายตานั้น ... ราวกับว่ามันสามารถทะลุจิตวิญญาณของเขาทำให้หัวใจของเขาหนักอึ้ง

"พรึบ..." จู่ๆ ซูเมิ่งเยียนก็หัวเราะ และทุกคนที่หัวเราะก็มองมาที่นาง

"ท่านอ๋อง" นางพูดอย่างเงียบ ๆ "ท่านจะรับแม่นางผู้นี้ไว้จริงหรือ?" คิ้วของนางมีรอยยิ้ม แต่ลึก ๆ ในดวงตาของนางกลับไม่มีรอยยิ้มเลยสักนิด

มู่เสี่ยวรู้สึกว่า... ถ้าตนเองพยักหน้า ในช่วงเวลาถัดไปนางจะหายไปจากสายตาของเขาตลอดไป

หัวใจของเขาแข็งทื่อและขมวดคิ้วอย่างรวดเร็ว "ช่างเถอะ เจ้าไม่มีค่าพอที่จะให้ความเห็นกับข้า" เขาหันศีรษะไปมองที่ชิวซวง "ยังไม่รีบมาพยุงนางกลับไปอีก" น้ำเสียงของเขาเพิ่มความรำคาญ