ตอนที่ 1116 แผนการขั้นต่อไป !

ครั้นเมื่อยามรัตติกาลมาเยือน

จันทราค่อย ๆ โผล่พ้นจากเมฆา ทั่วปฐพีราวกับถูกโปรยด้วยผงเงิน

ถึงยามไฮ่แล้ว

คบเพลิงที่นอกเมืองถูกจุดรายล้อม ทัพแคว้นหนานตั้งทัพอย่างเคร่งครัด

“รายงานขอรับ !”

เสียงรายงานดังขึ้นทำลายความเงียบ ดังไปถึงกระโจมทัพกลาง

“รายงานท่านจอมทัพ จู่ ๆ ทัพศัตรูก็ถอยทัพจากหัวเมือง ตอนนี้ที่กำแพงเมืองไร้ซึ่งทหารเฝ้าอารักขาขอรับ !“

เมื่อรายงานนี้ถูกรายงานไปยังกระโจมทัพกลาง จักรพรรดินีและหลี่จุ่นรวมถึงเฟิงอู่หังก็พากันตกใจ

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น ?!” เฟิงอู่หังเอ่ยถามเป็นคนแรก สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความงุนงง“

จักรพรรดินีเองก็ขมวดคิ้วก่อนจะหันไปมองทางหลี่จุ่น

หลี่จุ่นเห็นดังนั้นจึงเอ่ยถาม “หน่วยสอดแนมที่ประตูเมืองบูรพาได้รายงานกลับมาหรือไม่ ?”

ทหารส่งสารรีบส่ายหัวทันที

หลี่จุ่นจึงพยักหน้าเป็นอันเข้าใจ “ได้ เจ้าออกไปก่อน รอให้หน่วยสอดแนมที่ประตูเมืองบูรพากลับมารายงานเสียก่อน”

“ขอรับ !” ว่าแล้วทหารส่งสารก็รีบออกไปจากกระโจมทันที

จักรพรรดินีจึงเอ่ยขึ้ยมา “ท่านกุนซือ ความหมายของท่านคือทัพศัตรูอาจจะถอยทัพออกจากเมืองเหยียนโจวแล้วหรือ ?”

เฟิงอู่หังได้ยินดังนั้นก็ตกใจเสียยิ่งกว่าอะไร !

หลี่จุ่นพยักหน้า “มีโอกาสสูงพ่ะย่ะค่ะ ทว่า ยังต้องรอให้หน่วยสอดแนมทางประตูเมืองบูรพามารายงานก่อน”

“หากถอนทัพออกจากเมืองเหยียนโจว แปลว่าพวกมันไม่เอาเมืองเหยียนโจวแล้วหรือ ?” เฟิงอู่หังใช้มือจับเคราของตนเองไว้ด้วยไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตนเองได้ยิน“

หลี่จุ่นครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง สายตาเต็มไปด้วยความคิด ก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงเรียบ

“ข้าคิดว่าด้วยนิสัยของจางเป่ยแล้ว เกรงว่าคงคิดที่จะใช้กลยุทธ์เปลี่ยนเจ้าเรือนเป็นแขก แล้วจึงค่อยเปลี่ยนแขกเป็นเจ้าเรือน เขาอยากจะสลับตำแหน่งกับเรา”

เมื่อได้ยินดังนั้น สายตาของจักรพรรดินีก็หรี่เล็กลงราวกับว่ากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง “ท่านกุนซือหมายความว่า จางเอ่ยคิดตะรอให้พวกเราเข้ายกทัพเมืองแล้วจึงค่อยโอบล้อมเมืองอีกที เพื่อล้อมทัพปิดตายพวกเราน่ะหรือ ?”

หลี่จุ่นเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม “ก็น่าจะเป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”

เพราะถึงอย่างไรคนผู้นี้ก็ไม่ใช่คนธรรมดา !

ทว่า ตอนนี้ก็เป็นเพียงแค่การคาดเดาของเขาเท่านั้น

เฟิงอู่หังจึงเอ่ยด้วยเสียงหัวเราะทันที

“ฮ่า ๆ ๆ ใต้เท้าจางผู้นี้ช่างกล้าคิดเสียจริง พวกเขามีกำลังพลเพียงสองแสนหกหมื่นนายก็คิดจะล้อมทัพพวกเราหรือ ? ช่างน่าขันยิ่งนัก ! ข้าจะยกทัพไปสังหาระวกมันเสียให้หมด !”

ตอนนี้ในมือของทัพแคว้นหนานยังมีทหารเชลยของเมืองเหยียนโจวอีกสองหมื่นกว่าคนอยู่ในมือ

แต่หลี่จุ่นกลับส่ายหน้าแล้วพูดขึ้น “ท่านจอมทัพ ตำบลผิงอันยังมีเจิ้นเป่ยอ๋องอยู่ ไม่แน่ว่าทัพใหญ่ของเจิ้นเป่ยอ๋องอาจจะตามมาสมทบด้วยก็เป็นได้นะ”

หลี่จุ่นลอบถอนหายใจ ดูท่าแล้วทัพเหยียนโจวนี้คงยึดครองไม่ได้เป็นการชั่วคราวเสียแล้ว

ออกแรงไปมากถึงเพียงนี้ เขารู้สึกไม่อยากยอมแพ้ขึ้นมาบ้าง

จักรพรรดินีเหลือบมองหลี่จุ่น รับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่สับสนของเขาจึงเอ่ยขึ้น

“ท่านกุนซือ... ในเมื่อเป็นแผนของทัพศัตรู เช่นนั้นพวกเราหลีกเลี่ยงก็น่าจะได้แล้ว”