ตอนที่ 1117 ยกทัพไปที่เมืองอวี๋เจียง !

ตอนนี้ทัพเหยียนโจวได้ปักหลักอยู่ที่ด้านตะวันออกของเมืองเหยียนโจวแล้ว

ในที่สุดจางเป่ยก็โล่งใจไปได้เปลาะหนึ่ง

จากนั้นก็ส่งหน่วยสอดแนมไปคอยจับตาดูเมืองเหยียนโจวเอาไว้ คอยจับตาดูทัพศัตรูทุกฝีก้าว

แต่เมื่อรออยู่ครึ่งค่อนคืน ทัพศัตรูก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะเข้าเมืองเลยสักนิด แต่กลับอยู่นอกเมืองโดยตลอด

สิ่งนี้ทำให้จางเป่ยถึงกับวิตก

“ทัพแคว้นหนานนี้ไม่เข้าเมืองสักที อยู่แต่นอกเมืองตลอดไปทำไมกันเล่า ?“

ชายชรารอเสียจนร้อนใจขึ้นมาเสียแล้ว

แต่ก็กังวลว่าทัพศัตรูจะอ่านแผนของตนออกเช่นกัน

ว่าแล้วจึงเรียกเจี่ยงอิงสงมาเพื่อไถ่ถามความเห็นของอีกฝ่าย

เจี่ยงอิงสงจึงเอ่ยขึ้น “ท่านใต้เท้าไม่ต้องใจร้อนไป ขอแค่รอดูวันพรุ่งนี้ก็จะรุ้ได้ว่าทัพศัตรูจะเข้าเมืองหรือไม่”

จางเป่ยพยักหน้ารับช้า ๆ ในใจค่อยรู้สึกสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย

ใช่แล้ว ตอนนี้เป็นยามกลางคืน ซ้ำยังเป็นช่วงดึกจนฟ้าใกล้สางแล้ว

การที่ทัพศัตรูจะไม่เข้าเมืองเพราะยังคงระแวงอยู่นั้นก็นับว่าเป็นเรื่องปกติ

ถ้าเช่นนั้นก็ต้องรอจนฟ้าสางเพื่อดูว่าพวกทัพศัตรูจะเข้าเมืองหรือไม่ก็เพียงพอแล้ว หากว่าเข้าเมือง เช่นนั้นก็รอให้เขาล้อมเมืองนี้ไว้ช้า ๆ ก็แล้วกัน

ถึงตอนนั้นข้าจะจับเจ้าให้เหมือนลูกไก่ในกำมือ !

จางเป่ยแอบคิดภายในใจ รู้สึกพึงพอใจในความคิดของตนขึ้นมาบ้าง

ท้องฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้นมาทีละน้อย

จวบจนกระทั่งถึงยามเที่ยง

หน่วยสอดแนมที่คอยเฝ้าเมืองเหยียนโจวได้กลับมารายงานว่าภายในเมืองเหยียนโจวไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวใด ๆ ทัพศัตรูยังคงอยู่นอกเมือง มิได้เข้าเมืองแต่อย่างใด !

ถึงยามนี้จางเป่ยได้ขมวดคิ้วเข้าจริง ๆ เสียแล้ว

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าทัพศัตรูน่าจะอ่านแผนการของเขาออก

เช่นนี้ก็แย่ละสิ

ตอนนี้พวกเขาออกจากเมืองมาแล้ว หากกลับเข้าไปเอง ทัพศัตรูก็จะโจมตีโดยไม่เกรงกลัว เกรงว่าจะใช้เครื่องโยนหินโจมตีเข้าไปในเมืองโดยตรง ถึงตอนนั้นจุดจบก็คงไม่ต่างหากคราวก่อนอยู่ดี

“เฮ้อ สตรีแห่งแคว้นหนานผู้นี้... คิดไม่ถึงว่าจะรับมือยากถึงเพียงนี้” จางเป่ยทอดถอนใจ รู้สึกว่าตนเองไร้ซึ่งทางเลือกขึ้นมา“

ในยามนี้เจี่ยงอิงสงเดินเข้ามาจากนอกกระโจมแล้วเอ่ยขึ้น