ตอนที่ 1128 เข้าไป

คำโบราณท่านว่า มาเร็วหรือจะสู้มาทันเวลาพอดี

บังเอิญ

หลี่จุ่นและเฟิงอู่หังมาได้ทันเวลาพอดี

เจ้าบ่าวเจ้าสาวกำลังรออยู่ในห้องโถงเตรียมพร้อมที่จะเข้าพิธีไหว้เทวดาฟ้าดิน

เฟิงอู่หังและหลี่จุ่นบุ่มบ่ามเข้าไป

พิธีไหว้เทวดาฟ้าดินจึงต้องหยุดชะงักไว้ก่อน

อีกด้าน

หวังโส่วหนิงและชุยเหวินประสานมือพร้อมโค้งคำนับขอโทษแขกเหรื่อที่อยู่รอบๆ จากนั้นรีบออกมาต้อนรับแขก

เป็นดังคาด

ทันทีที่พวกเขาก้าวขาออกจากห้องโถงก็มองเห็นชายชราผมหงอกขาว สวมชุดคลุมยาวสีพื้น รูปร่างกำยำเดินเข้ามาอย่างสง่า มองดูแล้วค่อนข้างน่าเกรงขาม มาพร้อมกับชายค่อนข้างหนุ่มในสีขาวและสวมหมวกสาน

และได้ก้าวผ่านประตูชั้นในเข้ามาแล้ว

หวังโส่วหนิงอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายและชุยเหวินต่างก็ไม่เคยพบเห็นเฟิงอู่หังมาก่อน ได้ยินเพียงชื่อเสียงเรียงนามของคนผู้นี้ ตอนนี้เมื่อได้เห็นตัวจริงแล้วก็รู้สึกว่าชายชราที่อยู่ตรงหน้านี้เหมือนกับที่พวกเขาคิดไว้ไม่มีผิด

ท่าทางดูห้าวหาญ

ในเวลานี้

เมื่อหลี่จุ่นเห็นชายชราที่ควรจะเป็นพ่อตาคนหนึ่งของเขาเดินมาพร้อมกับหวังโส่วหนิงและชุยเหวินก็รีบกระซิบเสียงเบาทันทีว่า

“ท่านอาวุโส ไม่ว่าข้าจะทำกระไร ท่านก็ต้องแสดงเป็นตัวละครแต่งหน้าแดงนะ”

“หน้าแดงกระไร” เฟิงอู่หังตกตะลึง

“หมายความว่าหากข้าทำกระไรที่ไม่เหมาะสม ท่านก็ต้องคอยตักเตือนข้า แสดงท่าทีที่ผู้อาวุโสที่ดีควรมี” หลี่จุ่นพูด

เฟิงอู่หังรีบถามว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้าวางแผนจะชิงตัวนางอย่างไร”

หลี่จุ่นไม่ตอบเพราะหวังโส่วหนิงและชุยเหวินเดินเข้ามาใกล้แล้ว

หลี่จุ่นชำเลืองมองชุยเหวิน แต่ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับคนผู้นี้เลย

เขาไม่เคยได้พบปะกับขุนนางของราชวงศ์อู่เลย กระนั้นจึงไม่รู้จักกวีชุยผู้นี้เป็นธรรมดา

แต่คนที่ตามหวังโส่วหนิงออกมาในตอนนี้ก็อาจจะเป็นชุยเหวิน

แต่หากไม่ใช่...

ก็ถือเสียว่าเขาเดาผิด

“ท่านคือแม่ทัพใหญ่เฟิงอู่หัง? ขออภัยอย่างยิ่งที่ไม่ได้ต้อนรับท่านล่วงหน้า ข้ารู้สึกละอายใจยิ่งนัก”

แม้ว่าหวังโส่วหนิงจะมีอายุก็ใกล้เคียงกับเฟิงอู่หัง แต่ก็ยังไม่ถึงหกสิบปี

หวังโส่วหนิงแสดงความเคารพในฐานะผู้น้อย รีบประสานมือพร้อมกับโค้งคำนับต้อนรับด้วยรอยยิ้ม

ชุยเหวินที่อยู่ข้างๆ ก็รีบประสานมือพร้อมกับโค้งคำนับต้อนรับเช่นกัน

ไม่ใจร้ายกับคนที่พยายามเป็นมิตร

เฟิงอู่หังพยักหน้า รีบประสานมือคำนับตอบอย่างสุภาพ และพูดว่า

“ข้ามาเพื่อร่วมฉลองกับท่านใต้เท้าทั้งสอง หากเป็นการละลาบละล้วงได้โปรดให้อภัยด้วย”

“ฮ่าๆๆ หาไม่ๆ ท่านจอมพลเฟิงสามารถมาได้ ช่างเป็นเกียรติกับบ่าวสาวยิ่งนัก”

หวังโส่วหนิงหัวเราะลั่น

แล้วหันมายิ้มแย้มให้ชุยเหวิน พร้อมกับเชิญพวกเฟิงอู่หังเข้าข้างในอย่างกระตือรือร้น

ชุยเหวินแทบไม่พูดอะไรเลย เพียงแค่ยิ้มแย้มตามน้ำ