ตอนที่ 1132 ใช้อำนาจข่มเหงผู้อื่น

หากข้าไม่ตกลงล่ะ

เมื่อสิ้นเสียงนี้ ผู้คนทั้งหมดในงานต่างตกตะลึงทันที

หวังโส่วหนิงมีสีหน้าไม่สู้ดีมาก ชุยเหวินและครอบครัวก็โกรธจัด

โดยเฉพาะชุยอวี้ เขาเสียอาการไปเลย และจ้องมองหลี่จุ่นด้วยความเกลียดแค้น

ดูเหมือนอยากจะกัดเขาเต็มที

ส่วนใบหน้าอันละเอียดลออที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอาง ดวงตาสดใสและฟันขาวของหวังเยียนหรัน บัดนี้เปื้อนไปด้วยสีแดงก่ำ

ทั้งโกรธและร้อนใจ

มองดูแล้วน่าเห็นอกเห็นใจจริงๆ

หวังเยียนหรันในเวลานี้มีสีหน้าเศร้าหมอง จ้องมองหลี่จุ่นอย่างเหม่อลอยราวกับไม่คิดไม่ฝันว่าจะเจอคนอันธพาลเช่นนี้

“ท่านจอมพลเฟิง พวกท่านจงใจหาเรื่องข้าผู้แซ่หวังใช่หรือไม่”

หวังโส่วหนิงพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ บรรยายกาศภายในห้องโถงตึงเครียดถึงสุดขีดในชั่วพริบตา

สถานการณ์ตึงเครียด

แต่เฟิงอู่หังเพียงมองหวังโส่วหนิงแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองหลี่จุ่น แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า

“ขออภัยจริงๆ เมื่อใดที่ไอ้ลูกหมาโกรธ แม้แต่ข้าผู้แก่ชราก็อยู่ในสายตาเลย”

“พวกเจ้ายั่วยุเขา ข้าเองก็จนปัญหา”

“เจ้า”

หวังโส่วหนิงและชุยเหวินแทบจะพูดออกมาพร้อมกัน และมองเฟิงอู่หังอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ตอนแรกคิดว่าสองคนนี้ไม่ได้มาป่วน แต่ตอนนี้ดูแล้วไม่ได้มาป่วนจริงๆ แต่เห็นชัดๆ ว่าจงใจมาหาเรื่องพวกเขา

มาเพื่อทำลายงานแต่ง

“คุณชายเฟิง... ท่าน ท่านต้องการอันใดกันแน่” หวังเยียนหรันโกรธจนตัวสั่นเทา ดวงตาสวยพลางจ้องมองหลี่จุ่น

เมื่อหลี่จุ่นที่สวมหมวกสานเห็นท่าทีเช่นนั้นของหวังเยียนหรันแล้วก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้

แต่สาวน้อยคนนี้จะแต่งงานกับคนอื่นโดยไม่บอกไม่กล่าว ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลประการใด มันก็ทำให้เขารู้สึกโกรธ

ยิ่งไปกว่านั้น สาวน้อยคนนี้ยังไม่ทันเข้าพิธีไหว้เทวดาฟ้าดินด้วยซ้ำ แต่ใจนางก็ไปอยู่กับอีกฝ่ายแล้ว... มันยิ่งทำให้เขารู้สึกโกรธมากกว่าเดิม

แม้ว่าหวังเยียนหรันจะไม่รู้เรื่องอันใดด้วย แต่เขาก็ยังรู้สึกโกรธอยู่ดี

“ง่ายๆ เลย”

หลี่จุ่นพูดอย่างใจเย็น แต่น้ำเสียงยังคงทุ้มต่ำ ทำให้คนฟังไม่ออกว่าเสียงจริงของเขาเป็นอย่างไร

เขามองหวังเยียนหรัน แล้วมองชุยอวี้ และพูดว่า

“ยกเลิกงานแต่งงานนี้ซะ”

“ไอ้เด็กนี่... ข่มเหงผู้อื่นเกินไปแล้ว”

ในที่สุดชุยอวี้ก็ระเบิดความโกรธออกมา ชี้หลี่จุ่นด้วยความโกรธพร้อมแสดงท่าทางเหมือนจะพุ่งเข้าไปต่อสู้กับเขา