ตอนที่ 1192
ตอนที่ 1192 ตูม!
September 20, 2026
ในเมืองเป่ยกวน
ฉินจ่านกำลังสุขีปรีดาอย่างมาก
แม้ว่าหวังเซิ่งจะได้รับบาดเจ็บ แต่หวังเซิ่งก็ได้แสดงพลังของเขา กำราบขวัญกำลังใจศัตรู สำแดงพลังกองทัพอันยิ่งใหญ่!
ถือเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ !
สะใจยิ่งนัก!
ฉินจ่านไปเยี่ยมหวังเซิ่งที่กำลังให้หมอตรวจดูอาการบาดเจ็บของเขาด้วยตัวเอง และได้ยินว่าหวังเซิ่งได้รับบาดเจ็บภายในไม่น้อย ให้งดใช้แรงไปสักระยะ
ฉินจ่านตกใจมาก ไม่คิดว่าอาการบาดเจ็บของหวังเซิ่งจะสาหัสถึงเพียงนี้!
เฟิงอู่หังผู้นั้นช่างน่ากลัวจริง ๆ !
จากนั้นก็รีบปลอบใจเขาทันทีว่า
“แม่ทัพหวัง ท่านพักฟื้นอย่างสบายใจเถิด เรื่องในเมืองเป่ยกวนปล่อยเป็นหน้าที่ข้า! ครานี้แม่ทัพหวังได้แสดงพลังและตัดกำลังใจของศัตรู ซึ่งเป็นความสำเร็จที่ยิ่งยอดนัก ข้าจะขอฝ่าบาทให้พระราชทานรางวัลให้ท่านอย่างแน่นอน!”
หวังเซิ่งมิได้แสดงท่าทีถือตน กำมือคาราวะไปยังฉินจ่านแล้วกล่าวว่า
“ถ้าเช่นนั้นต้องขอรบกวนแม่ทัพฉินด้วยขอรับ!”
ขณะนี้หวังเซิ่งยังคงอยู่ในอาการหวาดกลัว!
ไม่คิดเลยว่าวรยุทธ์ของเฟิงอู่หังจะแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้ ตนเองไม่คู่ควรจะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาเลยสักนิด!
แม้ว่าจะบรรเลงเพลงรบไปได้ถึงร้อยหน แต่เมื่อประชันกันด้วยหมัดเปล่าในระยะประชิด ตัวเขานั้นกลับเสียเปรียบ ไร้ความแข็งแกร่ง!
สมกับเป็นคนที่มีชื่อเสียงเลื่องลือมายาวนาน ประมาทเสียไม่ได้เลยจริง ๆ !
จากนั้นหวังเซิ่งก็พูดคุยกับฉินจ่านต่ออีกสักพัก ก็กลับไปพักฟื้นที่ห้องของตนเองอย่างสบายใจ
บาดแผลนี้ยังไม่ถึงสิบห้าวัน เกรงว่าจะพักฟื้นยังไม่หายดี
ในส่วนกองทัพศัตรูที่อยู่นอกเมือง ครั้นโดนข่มขวัญไปครานี้ คงไม่กล้าโจมตีเมืองแล้วเป็นแน่!
และคงไม่มาเสียเวลากับตัวเองนานนัก อย่างไรก็ต้องถอยกลับไปอย่างแน่นอน!
ไม่มีอันใดให้ต้องกังวล!
ฉินจ่านเองก็โล่งอกอยู่ในใจ
เขาคิดเช่นเดียวกันกับหวังเซิ่ง คิดว่ากองทัพศัตรูที่อยู่นอกเมืองถอยกลับกันไปหมดแล้ว และเขาก็กลับไปจวนแม่ทัพอย่างสบายใจทันที
จากนั้นเขาให้คนชงชาให้ เตรียมพร้อมที่จะพักผ่อน!
ทันทีที่หยิบแก้วชาขึ้นมา ก็รู้สึกราวกับฟ้าฝ่ามากลางหัว เสียงปังดังขึ้น พลันตกใจจนแก้วชากระเด็นหลุดจากมือ!
กระแทกแตกลงกับพื้นเป็นเสี่ยง ๆ !
“เรื่องอันใดกัน?!” ฉินจ่านลุกขึ้นทันทีพร้อมความงุนงงเล็กน้อย!
อีกด้านหนึ่ง หวังเซิ่งได้ออกคำสั่งต่อทหารอารักขาของเขาไว้ว่า อย่ามารบกวนเขา ถ้าหากไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงเตา ปรับลมปราณของตัวเองอยู่คนเดียวเงียบ ๆ เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ
ทันใดนั้น!
ตูมตาม!
จู่ ๆ ก็เหมือนมีสายฟ้าฟาดลงบนท้องฟ้าอันสดใส พร้อมเสียงปังดังขึ้นตามมา!
หวังเซิ่งที่พึ่งปรับลมปราณไปนั้น หวาดกลัวตัวสั่นขึ้นมาฉับพลัน ลมปราณภายในร่างกายเกือบจะผิดเพี้ยนไปหมด!
“ใครก็ได้มานี่ที!”