ตอนที่ 1193 นี่หรืออานุภาพของปืนใหญ่ ?

ครั้นเมื่อหยุดการยิงปืนใหญ่แล้ว กำแพงเมืองทั้งหมดก็พังทลายไม่เป็นรูปเป็นร่างไปจนสิ้น

ปราการที่สร้างไว้บนกำแพงเมืองเองก็ถูกระเบิดจนกระจายเป็นชิ้น ๆ ขณะที่ซากของตัวปราการและกำแพงเมืองนั้นยังคงมีไฟลุกไหม้อยู่

ขณะที่เหล่าทหารในเมืองได้พากันล่าถอยและออกจากเมืองไปนานแล้ว

มีเพียงทหารบางคนเท่านั้นที่ใจกล้า คอยยืนอยู่ตามถนนภายในเมืองพลางมองขึ้นไปยังกำแพงเมืองที่มีควันคุกรุ่น !

“นี่... นี่มันเกิดอะไรขึ้นแน่ ?”

"น่ากลัวชะมัด..."

"นี่มันอะไรกันน่ะ ?"

“มันมาจากไหนกัน ! เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ได้ ?”

“นี่มันบ้าไปแล้ว อะไรกันน่ะ...”

“......”

สีหน้าของทุกคนเผยให้เห็นถึงความหวาดกลัว ต่างก็พากันเอ่ยจนเกิดเป็นเสียงระงม ต่างก็มองไปยังกำแพงที่เต็มไปด้วยควัน แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้

ฉินจ่านและองครักษ์ส่วนตัวของเขาเดินไปยังถนน ทั้งสองกำลังมองไปยังกำแพงเมืองที่กำลังมีควันลอยอยู่เช่นกัน จนถึงตอนนี้ พวกเขาก็ยังคงมึนงงกับเหตุที่เกิดขึ้นอยู่

ด้วยไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดจึงมีวัตถุน่ากลัวบางอย่างลอยข้ามไปมาโดยไร้ซึ่งเหตุผลได้

ซ้ำยังทำให้เกิดการระเบิดอันน่ากลัว ระเบิดจนกำแพงเมืองครึ่งหนึ่งหายไป !

หลังจากตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ฉินจ่านจึงค่อยเรียกสติกลับมาได้

เขารีบเรียกให้ทหารขึ้นไปเฝ้าเวรยามบนกำแพงเมืองในทันที

แน่นอกว่าเหล่าทหารต่างก็ดูหวาดกลัว บ้างก็ก้าวขาไม่ออก ฉินจ่านเห็นดังนั้นจึงเอ่ยด้วยสีหน้าอันเย็นชา

“นี่คือกลอุบายของศัตรู พวกเราต้องไม่กลัวไปหรอก ! หากเรากลัว นั่นก็แปลว่าเราหลงกลอุบายของศัตรูเข้าเสียแล้ว !”

เมื่อได้ยินคำกล่าวเช่นนั้นแล้ว จึงค่อยมีทหารจำนวนหนึ่งที่กล้าปีนกลับขึ้นไปบนกำแพงเมืองอีกครั้ง เพื่อเฝ้าเวรยาม

แม้กำแพงเมืองมิได้ถูกระเบิดจนถูกพังทลายลงเสียหมด แต่หากศัตรูฉวยโอกาสบุกเข้ามาโจมตี ก็จะสามารถเข้าบุกเข้ามาได้ง่าย

จำเป็นต้องระวัง !

“แม่... แม่ทัพหวัง !”

หลังจากฉินจ่านออกคำสั่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นหวังเซิ่งที่นิ่งอึ้งอยู่ไม่ไกล จึงรีบวิ่งเข้าไปถามอีกฝ่ายทันที

“แม่ทัพหวัง ท่านรู้หรือไม่... ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ?”

สีหน้าหวังเซิ่งในยามนี้ดูไม่ค่อยสู้ดีนัก เขาส่ายหัวอย่างช้า ๆ

แต่เบื้องลึกในสายตาของเขากลับซ่อนไว้ซึ่งความตกตะลึง !

เพราะเขารู้ดีว่าของสิ่งนี้คืออะไร

มันคือระเบิด !