ตอนที่ 1206 แค้นนี้ต้องชำระ

แต่อยู่ในกองทัพ มันไม่ค่อยเหมาะสม

อาจส่งผลเสีย

แบบนี้ไม่ได้

ดังนั้นหลังจากที่เขาครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก็รีบพูดว่า

“ไม่ได้”

ถึงพูดมากไปผู้นำสี่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดีจึงต้องพูดไปตรงๆ

ผู้นำสี่หน้าแดงในทันที พร้อมฝืนยิ้มอย่างเก้อเขิน และพูดว่า

“เจ้าค่ะ เข้าใจแล้ว... ไม่เป็นไร...”

ทันใดนั้น หลี่จุ่นก็นึกอยากตบหน้าตัวเองสักฉาด รู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่คน

ผู้นำสี่หันหน้าหนีพร้อมเดินจากไปทันที แต่แล้วจู่ๆ นางก็หยุดชะงักในทันใด จากนั้นหันกลับมามองหลี่จุ่นพลางยิ้มอย่างเศร้าสร้อย แล้วพูดว่า

“ท่าน ท่านจอมทัพ... ข้าชื่อว่า... หูเอ่อร์หยาหย่า กู่เยว่หู โยวหยาหย่า...”

หูเอ่อร์หยาหย่า?

หรือว่าเป็นสายเลือดเดียวกับถูซาน?

ถูซานหงหง?

ถูซานหยาหย่า?

ไม่ นางคือสายเลือดเดียวกับหูเอ่อร์

“แม่นางหยาหย่า ชื่อของเจ้าช่างไพเราะยิ่งนัก”

หลี่จุ่นพูดจากใจจริง

หูเอ่อร์หยาหย่ามีสีหน้าดูดีขึ้นเล็กน้อย นางหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันหลังกลับแล้วเดินจากไป

หลี่จุ่นมองดูด้านหลังของนาง เมื่อมองเห็นสรีระอันอ่อนช้อยและงดงามของนางน้องชายก็ผงะขึ้นเล็กน้อย

“เฮ่อ”

หลี่จุ่นถอนหายใจ

เมื่อเงยหน้าเหม่อมอง ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงเสียแล้ว

เขาอยู่ค่ายทหารปืนใหญ่แห่งนี้นานพอควรแล้ว

หลี่จุ่นตรงไปยังในเมืองทันทีหลังออกจากค่ายทหารปืนใหญ่

ตอนที่หลี่จุ่นมาถึงห้องพักในโรงเตี๊ยมก็เห็นเฟิงฉีถัวกำลังตรวจชีพจรให้กับซั่งกวนหว่านเอ๋อร์ตามลำพังพอดี แต่อวิ๋นเอ๋อร์ไม่ได้อยู่ห้อง

หลี่จุ่นรีบเดินเข้าไปพร้อมถามว่า

“ท่านปู่เฟิง เป็นอย่างไรบ้าง”

เฟิงฉีถัวพูดว่า “โชคดีที่อาการไม่ได้ทรุดหนักลง”

หลี่จุ่นแอบโล่งใจ และพูดว่า

“ท่านปู่เฟิง เดี๋ยวข้าจะรักษาท่านอาจารย์เอง”

“ดี รักษาเดี๋ยวนี้เลยจะดีมาก”

เฟิงฉีถัวพยักหน้า และลุกไปนั่งข้างๆ ก่อนจะพูดว่า

“เจ้าเริ่มรักษาเดี๋ยวนี้เลย ปะเดี๋ยวข้าจะดูอาการอีกที”