ตอนที่ 13
ตอนที่ 13 หลี่จุ่นต่อกลอนคู่ได้ยอดเยี่ยมมาก!
September 20, 2026
เมื่อเห็นหลี่จุ่นเริ่มต่อกลอนคู่ เฉาวานวานก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกยินดีและกังวลเล็กน้อยในเวลาเดียวกัน
ทุกคนในห้องโถงต่างก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันทีและดูกังวลเล็กน้อย
ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ไม่มีใครที่สามารถเป็นแขกของเฉาวานวานได้ ซึ่งทำให้ใจของใครหลาย ๆ คนสั่นไหว วันนี้เป็นคืนที่มีแนวโน้มมากที่สุดที่จะได้เห็นผู้ที่สามารถพังทลายได้ และจะต้องแพ้ไม่ได้
หากใครทำสำเร็จในค่ำคืนนี้ ก็ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดี และสร้างความมั่นใจของทุกคนมากขึ้นในอนาคต!
ดังนั้นคืนนี้จึงเป็นคืนสำคัญ
หลี่จุ่นพูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า “กลอนคู่ที่หนึ่งนี้ ข้าขอต่อว่า บ่อน้ำยิ่นเยว่ ผืนน้ำสะท้อนเงาจันทร์ ในบ่อน้ำยิ่นเยว่ ผืนน้ำสะท้อนเงาจันทร์ บ่อน้ำเยว่คงอยู่หมื่นปี สะท้อนเงาจันทร์ไปหมื่นปี”
ทันใดนั้นดวงตาของทุกคนก็หรี่ลง ชั่วขณะหนึ่ง พวกเขาก้มหน้าลงเพื่อครุ่นคิด
“บ่อน้ำยิ่นเยว่ ผืนน้ำสะท้อนเงาจันทร์ ในบ่อน้ำยิ่นเยว่ ผืนน้ำสะท้อนเงาจันทร์ บ่อน้ำเยว่คงอยู่หมื่นปี สะท้อนเงาจันทร์ไปหมื่นปี?”
“บ่อน้ำยิ่นเยว่ หอว่างเจียง? ดี ต่อได้ดี! ยอดเยี่ยมจริง ๆ!”
“เป็นบ่อน้ำยิ่นเยว่ที่ดี!”
เมื่อได้ยินกลอนคู่ที่หลี่จุ่นแต่ง คนในห้องโถงก็ส่งเสียงโห่ร้องยินดี!
ทั้งหอว่างเจียงและบ่อน้ำยิ่นเยว่ต่างก็เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง!
ทั้งสองที่ต่างมีชื่อเสียงไม่แพ้กัน!
ต่อได้ดีสุด ๆ!
เมื่อเทียบกับหอฮุ่ยซือที่ไม่ได้มีอยู่ของฟางถังแล้ว มันดีกว่ามาก!
ฟางถังก็ตกตะลึงเช่นกัน ทำไมเขาถึงคิดไม่ได้แบบนั้น?
สมควรตาย!
แค่กลอนคู่ที่หนึ่ง เขาก็แพ้แล้ว!
ไม่เพียงแค่ฟางถังเท่านั้น ในเวลานี้ยังมีลูกเศรษฐีอีกหลายคนที่รู้สึกตื่นเต้นดีใจ แต่ในใจก็รู้สึกเสียดายมาก ทำไมพวกเขาถึงคิดไม่ออกเลยนะ
ดวงตาที่สวยงามของเฉาวานวานกะพริบเบา ๆ และแข็งค้างทันที นางรู้สึกร่าเริงมากเมื่อเห็นว่าหลี่จุ่นต่อกลอนด้วยคำพูดที่ประณีตและมีท่วงทำนองที่งดงามเช่นนี้
จริง ๆ แล้ว นางมีสายตาที่ไม่เลวเลย!
เฉาวานวานยิ้มอย่างสดใสทันที นางสำรวมวาจา และพูดว่า
“คุณชาย เชิญต่อกลอนต่อไปเถิด”
หลี่จุ่นไม่พูดไร้สาระอะไรอีก และพูดต่อด้วยรอยยิ้ม “กลอนคู่ที่สอง ข้าจะต่อว่า โรงจำนำตะวันออก โรงจำนำตะวันตก โรงจำนำตะวันออกตกจำนำตะวันออกตก! (ตะวันออกตก พ้องเสียงกับคำว่า สิ่งของ)”
หืม?!
ดวงตาของทุกคนแข็งค้างอีกครั้ง!
“โรงจำนำตะวันออกและโรงจำนำตะวันตก?”
“โรงจำนำตะวันออกตกจำนำตะวันออกตก?”
“เยี่ยมมาก!”
“ยอดเยี่ยมสุด ๆ!”
“รุ่งเช้าเขียนบทกวี ยามเย็นเขียนบทกวี รุ่งเช้าและยามเย็นเขียนบทกวีรุ่งเช้าและยามเย็น! โรงจำนำตะวันออก โรงจำนำตะวันตก โรงจำนำตะวันออกตกจำนำตะวันออกตก ยอดเยี่ยมจริง ๆ ยอดเยี่ยมสุด ๆ !”
“ต่อได้ดี! ข้าละอายใจเลยจริง ๆ!”
“มันยอดเยี่ยมยิ่งกว่ารุ่งเช้าและยามเย็นของพี่ฟางถังเสียอีก!”
“ช่างน่าละอายใจ!”
ดวงตาของฟางถังจ้องเขม็งอีกครั้ง!
ต่อได้เยี่ยมกว่าของตัวเองเสียอีก!
ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้?
สมควรตายจริง ๆ!
แม้ในใจของฟางถังจะไม่ยอมรับ แต่เขาก็ทำได้เพียงร้องไห้อย่างเงียบ ๆ
เฉาวานวานรู้สึกพึงพอใจมากขึ้นไปอีก และมีรอยยิ้มประดับอยู่เต็มใบหน้า
แน่นอนว่าชายหนุ่มรูปงามคนนี้มีความสามารถอันปราดเปรื่องเสียจริง
แม้แต่ตัวเองก็คิดว่าเป็นคำตอบที่น่าพอใจ ซึ่งไม่ได้บังเอิญขนาดนี้
แม้ว่าความสง่างามด้านบนของตะวันออกตกกับตำราประวัติศาสตร์ “ใบไม้ผลิร่วง” จะไม่มีวิธีที่จะจับคู่ได้ แต่ตะวันออกตกมีความหมายเดียวกับความธรรมดา และใช้ความสง่างามต่อกับความธรรมดา จึงทำให้ต่อได้ประณีตและแยบยลมากขึ้นไปอีก เพราะเหตุนี้จึงต่อได้ยอดเยี่ยมที่สุด!
อย่างน้อยตอนนี้เขาก็ทำให้ผู้คนรู้สึกพึงพอใจสุด ๆ ได้!
เมื่อเฉาวานวานเห็นรูปโฉมราวกับหยกของหลี่จุ่น ร่างกายอันบอบบางของนางก็สั่นเบา ๆ แทบทนรอไม่ไหวที่จะเห็นหลี่จุ่นต่อกลอนต่อไป
“พี่ชาย เร็วเข้า กลอนต่อไปเลย!”
“พี่ชาย รีบต่อกลอนบทต่อไปเร็วเข้า!”
“พี่ชาย เร็วเข้าสิ!”
เหล่ากวีผู้ทรงความรู้ในห้องโถงอดไม่ได้ที่จะตะโกนเสียงดังทันที พวกเขาแทบรอฟังกลอนคู่กลอนต่อไปของหลี่จุ่นไม่ไหว และรอคอยฉากปาฏิหาริย์ที่จะเกิดขึ้น
อย่างไรก็ตาม!
ทันใดนั้นหลี่จุ่นก็ยิ้มและไม่พูดไม่จาอะไรอยู่นาน
“โธ่ หรือว่าจะต่อไม่ได้แล้ว”
“เป็นไปไม่ได้ กลอนสองกลอนแรกยังดีขนาดนั้น ไม่มีทางที่ต่อไม่ได้หรอก!”
“ใช่ ๆ ถึงจะต่อได้ไม่ดี แต่ก็สามารถต่อกลอนคู่ที่หนึ่งและสองออกมาได้!”
“พี่ชาย เร็วเข้า!”
เมื่อเห็นว่าหลี่จุ่นยังคงลังเลที่จะพูด ทุกคนก็เริ่มวิตกกังวลทันที
หัวใจของเฉาวานวานเต้นระรัว นางมองไปที่หลี่จุ่นอย่างประหม่า เป็นไปได้ไหมว่าเขาจะแต่งต่อไม่ได้แล้ว
แล้วจะทำอย่างไรดี?
ในขณะนั้นน้ำเสียงของนางก็ค่อนข้างกังวลและพูดเร่งเร้า
“คุณชาย เชิญต่อกลอนต่อไปเถิด”