ตอนที่ 14
ตอนที่ 14 หากฟ้ามิให้กำเนิดข้าหลี่ฉุนกัง ราชวงศ์อู่คงเสมือนอยู่ในรัตติกาลอันยาวนาน!
September 20, 2026
หลี่จุ่นและหยางจงนั่งอยู่ในห้องรับรองส่วนตัว กินถั่วและดื่มเหล้าอย่างสบาย ๆ
ในช่วงเวลานี้ ผู้คนจำนวนมากอยากจะเข้ามาทักทายและผูกมิตรกับพวกเขา แต่พวกเขาก็ถูกหยางจงปฏิเสธอย่างสุภาพ
ล้อเล่นน่ะ!
แม้ว่าองค์ชายจะทรงไม่เป็นที่โปรดปราน แต่อย่างน้อยพระองค์ก็ยังเป็นองค์ชายอยู่ดี เจ้าพวกคนชั้นต่ำและหน้าซื่อใจคดอย่างพวกเจ้าริอาจคิดมาผูกมิตรกับองค์ชายงั้นรึ?
ไม่รู้จักสถานะของตัวเองเลย!
และถ้าพูดถึงเรื่องที่ตอนนี้หยางจงรู้ว่าองค์ชายของเขาซ่อนความสามารถพิเศษของตัวเองเอาไว้ ก็ยิ่งไม่ควรปล่อยให้ใครมาคบค้าสมาคมกับองค์ชายได้
เป็นธรรมดาที่หลี่จุ่นไม่ได้อยากจะคบค้าสมาคมกับคนที่มีความสามารถอะไรพวกนั้น เขาจึงดื่มเหล้าที่รสชาติไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไหร่นักอย่างสบาย ๆ และรอให้เฉาวานวานส่งคนมาเชิญเขา
ยังไงซะก็มาที่นี่แล้ว
ยิ่งกว่านั้นเขายังชนะและได้มาเป็นแขกพิเศษ มีหญิงงามมาอยู่ตรงหน้า ต่อให้เขาจะเป็นคนดีมีศีลธรรมแค่ไหนก็ยังอยากจะได้ใกล้ชิดอีกฝ่ายอยู่ดี แม้ว่าเขาจะไม่ได้ทำอะไรที่ไม่เหมาะกับเด็ก ยังไงซะเขาก็ยังอยากใกล้ชิดและเพลิดเพลินกับหญิงงาม
หลังจากนั่งดื่มชาไปได้สองถ้วย สาวใช้นางหนึ่งก็มาเคาะประตูและโค้งตัวทักทาย
“คุณชาย แม่นางวานวานเตรียมตัวพร้อมแล้ว นางให้ข้ามาเชิญคุณชายเจ้าค่ะ”
“องค์ชาย ท่านรีบไปเถิด!”
เมื่อหยางจงได้ยิน เขาก็ยิ้มขึ้นมาทันทีและดูตื่นเต้นราวกับว่าตัวเองถูกเชิญไปซะเอง
“ได้ เจ้าก็ไปสนุกก่อนเถอะ” หลี่จุ่นก็ดูตื่นเต้นเช่นกัน เขาพยักหน้า และเดินตามสาวใช้ไปที่ห้องนอนของเฉาวานวานทันที
เมื่อเข้ามาในห้องนอนของเฉาวานวาน
เฉาวานวานได้เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงสีขาวตัวบางเรียบร้อยแล้ว ผมยาวของนางถูกมวยขึ้น และมีส่วนหนึ่งที่ปล่อยทิ้งอยู่บนบ่า
กระดูกไหปลาร้าอันขาวสะอาดงดงามใต้เส้นผมสีดำช่วยเพิ่มความงามให้น่าหลงใหลยิ่งขึ้น
เฉาวานวานยิ้มสดใส ทุกการเคลื่อนไหวของนางช่างยั่วยวนราวกับดอกพุดตานที่โผล่ขึ้นจากน้ำและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์
และสิ่งนี้ก็ทำให้หัวใจของหลี่จุ่นหวั่นไหว
เฉาวานวานคนนี้ช่างน่ารักและมีเสน่ห์ เหมือนกับพี่สาวข้างบ้านที่ฉลาดปราดเปรียว งดงามอ่อนโยนเหมือนคนละคนกับเมื่อก่อน!
งดงามเหลือเกิน!
“คุณชาย ท่านมาแล้ว? เชิญนั่งลงก่อน” เมื่อเฉาวานวานเห็นหลี่จุ่น นางก็เข้ามาทักทายเขาทันทีด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจ
สาวใช้ขอตัวออกไปทันที ปล่อยให้หลี่จุ่นและเฉาวานวานมองสบตากัน
หลี่จุ่นหรี่ตาลงเล็กน้อย นั่งลงอย่างสบาย ๆ จากนั้นก็มองดูการตกแต่งภายในห้องแล้วพูดว่า
“ห้องนอนของแม่นางวานวานตกแต่งได้ดูดีมากทีเดียว”
เขาส่งยิ้มให้เฉาวานวาน “น่าขายหน้าคุณชายยิ่งนัก วานวานไม่รู้ว่าจะจัดของอย่างไร ข้าแค่ชอบสิ่งไหนก็ทำไปอย่างนั้น ไม่คิดว่าจะบังเอิญจัดออกมาดูดีได้”
เฉาวานวานนั่งตรงข้ามกับหลี่จุ่น ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มและเป็นสีแดงก่ำ รู้สึกมีความสุขมาก
“แม่นางวานวานงดงามมากจริง ๆ งามที่สุดในแผ่นดิน”
หลี่จุ่นหรี่ตาลงและกล่าวชม
ดวงตาของเขาเป็นประกาย แบ่งแยกถูกผิดดีชั่วออกมาอย่างชัดเจน และเห็นเฉาวานวานตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง
“คุณชาย ขอบคุณสำหรับคำชม...”
หัวใจของเฉาวานวานสั่นไหวเล็กน้อย ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความเขินอาย จากนั้นก็นึกขึ้นได้ว่านางยังไม่รู้ชื่อของหลี่จุ่นเลย จึงถามอย่างเสียใจ
“คุณชาย ข้าน้อยยังไม่รู้ชื่อของท่านเลย...”
“ขออภัย ความผิดข้าเอง”
หลี่จุ่นรีบขอโทษออกมาทันที และเมื่อมองรูปโฉมอันงดงามเช่นนี้ของเฉาวานวาน ในใจจึงรู้สึกอยากหยอกเย้าขึ้นมา และพูดอย่างเคร่งขรึมว่า
“ข้าคือหลี่ฉุนกัง!”
“คุณชายแซ่หลี่?” สีหน้าของเฉาวานวานเปลี่ยนไปทันที!
เขาเป็นเชื้อพระวงศ์!
ใบหน้าของหลี่จุ่นเต็มไปด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “ใช่ พ่อของข้าคือกบฎหลี่ตางเทียน!”
“อะไรนะ” จู่ ๆ เฉาวานวานก็หน้าซีดและปิดปากด้วยความตกใจ
หลี่ตางเทียน อ๋องสามที่ยกทัพก่อกบฏเมื่อสิบแปดปีก่อนและพยายามเข้ายึดบัลลังก์!
แต่กองทัพก็พ่ายแพ้ และทั้งจวนของอ๋องสามก็ถูกประหารทั้งโคตร แม้จะผ่านไปแล้วสิบแปดปีแต่ทุกวันนี้ก็ยังถูกต้องห้ามอยู่
คุณชายหลี่ที่อยู่ตรงหน้าเป็นลูกชายของกบฏจริง ๆ หรือนี่ ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้
ในตอนนั้นก็ถูกประหารกันทั้งตระกูลเลยไม่ใช่หรือ
ใบหน้าของเฉาวานวานเต็มไปด้วยความหวาดกลัว นางไม่คิดเลยว่าชายหนุ่มที่หล่อเหลาและมีความสามารถคนนี้จะเป็นผู้ที่เหลือรอดอยู่ของกบฎ!
“หลี่ คุณชายหลี่ ข้าน้อยจะไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น...คุณชายหลี่ ได้โปรดอย่าบอกคนอื่นเกี่ยวกับ...ตัวตนของท่าน ในโลกนี้จิตใจคนไม่เหมือนในอดีต ถึงวานวานจะเก็บเป็นความลับได้ แต่คนอื่นอาจเห็นเพียงแค่เงินและความสกปรก ข้าจึงอยากให้คุณชายระวังตัวให้มากขึ้น”
หัวใจของเฉาวานวานสั่นไหว แต่เมื่อเขาเห็นดวงตาที่ชัดเจนของหลี่จุ่นและสีหน้าที่เปลี่ยนไปอยู่หลายครั้งของเขา นางจึงใจอ่อนลงอย่างไร้เหตุผลและรวบรวมความกล้าที่จะพูดออกมา