ตอนที่ 1317 : ปฏิกิริยาของเจิ้นเป่ยอ๋อง

"พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!"

ในที่สุดหวังเหลียนก็มีเหตุผลที่จะปลีกตัวออกไปแล้ว

เขาวิ่งออกไปทันทีเมื่อได้รับคำสั่ง

หลี่เจิ้งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

เมื่อกลับไปที่โต๊ะ เขาเขียนจดหมายฉบับหนึ่งด้วยใบหน้าสงบแล้วพูดว่า:

"เจิ้นเป่ยอ๋อง ในเมื่อเจ้าไม่ซื่อสัตย์ เช่นนั้นอย่าโทษข้าว่าไม่ยุติธรรม! คนเข้ามาหน่อย รีบส่งจดหมายนี้ไปยังเมืองหลิงเฟิง! ”

"พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!"

ในห้องทรงอักษรอันเงียบงัน มีเสียงเย็นชาเสียงหนึ่งดังขึ้น เสียงนี้ดูเหมือนจะดังมาจากทุกทิศทาง

ณ เมืองเฟิงหลิง

เถี่ยโถวนําทหารชั้นยอดหนึ่งหมื่นนาย และในที่สุดก็นำเป้าชุนชิว จ้าวต้าเฉียนกลุ่มทหารปืนใหญ่ และคนอื่นๆมาส่งยังค่ายเจิ้นเป่ยอ๋องได้อย่างปลอดภัย

หลังจากนั้น เขาพักเพียงครู่เดียวก็กลับไป

และเป้าชุนชิวก็ไปพบเจิ้นเป่ยอ๋องทันที

เมื่อมาถึงกระโจมเป้าชุนชิวก็รายงานแก่เจิ้นเป่ยอ๋อง เจิ้นเป่ยอ๋องเผยสีหน้ายินดีทันทีและพูดว่า:

"ดีเลย ในเมื่อเด็กคนนี้ได้แต่งงานกับจักรพรรดินีแห่งแคว้นหนานคนนั้นแล้ว ข้าก็ไม่มีอะไรต้องกังวล"

เป้าชุนชิวเองก็มีสีหน้ามีความสุข และพูดว่า:

"จอมทัพ จิ่งอ๋องยังได้ส่งปืนใหญ่ร้อยกระบอกและทหารปืนใหญ่ที่เกี่ยวข้องมาด้วย เขาสัญญาว่าจะให้ยืมปืนใหญ่แล้ว"

"จริงหรือ? เช่นนั้นแล้วตอนนี้ปืนใหญ่อยู่ที่ใด?! ”

เจิ้นเป่ยอ๋องสีหน้าตื่นเต้น เขายันร่างลุกขึ้นทันที!

"ข้าน้อยได้สั่งให้คนเก็บไว้อย่างปลอดภัย และเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิดแล้ว!"

"เร็วเข้า รีบพาข้าไปดู!"

เดิมทีเมื่อเจิ้นเป่ยอ๋องได้ยินทหารรายงานว่ากุนซือกลับมาแล้ว และไม่มีความวุ่นวายมากนัก จนถึงตอนที่ได้ยินรายงานของเป้าชุนชิวเอง เขาเพียงรู้สึกพอใจอยู่ในใจเท่านั้น

แต่เมื่อเข้าได้ยินว่ามีการส่งปืนใหญ่ร้อยกระบอกและทหารปืนใหญ่มา เขาก็นั่งไม่ติดทันที

"เดี๋ยวก่อน ท่านจอมทัพอย่าเพิ่งรีบร้อน!"

เมื่อเป้าชุนชิวเห็นว่าเจิ้นเป่ยอ๋องกําลังจะก้าวออกจากกระโจม เขาก็รีบห้ามเขาทันที แล้วพูดด้วยสีหน้าเที่ยงตรง:

”

"ท่านจอมทัพ ท่านอ๋องยังมีอีกคำขอหนึ่ง บอกว่าให้ท่านจอมทัพส่งทหารเจิ้นเป่ยหนึ่งแสนนายไปยังเมืองซ่างหยวนเพื่อช่วยสงคราม แล้วเขาก็บอกว่าเมื่อโจมตีกองทัพฉีแล้ว เขาจะไปตีซินตู"

ดวงตาของเจิ้นเป่ยอ๋องหดตัวลงทันที เผยสีหน้าตกตะลึง

เขาค่อยๆ นั่งลงบนเก้าอี้ แล้วว่า:

"เด็กดี ประมาทไม่ได้เลยจริงๆ!"

ระหว่างทางกลับมาเป้าชุนชิวไตร่ตรองอย่างรอบคอบ และเกือบจะเข้าใจถึงความตั้งใจของหลี่จุ่นแล้ว หลี่จุ่นกําลังหยั่งเชิงจอมทัพของเขา

จึงเอ่ยคล้อยตามทันที:

"ใช่ ท่านอ๋องพระองค์นี้ไม่ง่ายเลยจริงๆ ท่านจอมทัพ เช่นนั้นแล้วกำลังทหารนี่เราควรให้หรือไม่ควรให้? ”