ตอนที่ 1341 จักได้ครองโลกแล้ว!

ในเวลานี้!

หลี่เจิ้งนั่งอยู่ในรถม้าที่ใช้ม้าจำนวนสี่ตัวลากจูงซึ่งเคลื่อนที่ไปอย่างมั่นคงมาก

แต่ทว่า!

จิตใจของหลี่เจิ้งไม่มั่นคงเอาเสียเลย พร้อมหัวเราะลั่นออกมาขณะที่อ่านรายงานลับในมือและพูดว่า

“สวรรค์ไม่ทอดทิ้งข้าจริง ๆ สวรรค์ไม่ทอดทิ้งข้า! เสด็จพ่อ ข้าชนะแล้ว ข้าชนะแล้ว! ตำแหน่งผู้ปกครองจงหยวนแห่งนี้ บัลลังก์แห่งโลกหล้า ตระกูลของข้าเท่านั้นที่ควรได้ครอบครอง ฮ่า ๆ ๆ ! ข้าชนะแล้ว!”

ในรายงานเขียนกระไรไว้น่ะหรือ?

เขียนไว้ว่ากุนซือทัพแคว้นหนานก็คือ...จิ่งอ๋อง หลี่จุ่น!

“ลูกชายของข้ายังมีชีวิตอยู่ เขายังมีชีวิตอยู่! ฮ่า ๆ ๆ ดีเหลือเกิน สวรรค์เข้าข้างข้าชัด ๆ !” หลี่เจิ้งหัวเราะลั่น

ฮองเฮาที่นั่งอยู่ในรถเดียวกันมีสีหน้าตื่นตระหนกและตกตะลึง

หลี่จุ่น เด็กคนนั้นยังมีชีวิตอยู่หรือนี่...

เหนือความคาดหมายมากจริง ๆ !

เพียงแต่ เหวินจวินนางยังไม่รู้...ทว่าเหวินจวินไปแล้ว โชคชะตาช่างพลิกผันเล่นตลก

ฮองเฮาตื่นตระหนกอยู่ในใจ พลันหันไปมองหลี่เจิ้ง ใจก็สั่นไหวขึ้นมา นางถามเขาว่า

“ฝ่าบาท จุ่นเอ๋อร์ยังมีชีวิตอยู่ ถ้าอย่างนั้น ถ้าอย่างนั้นเหตุใดพวกเราจึงไม่กลับไปเล่า?”

หลี่จุ่นยิ้มขึ้นมาโดยพลันและตอบว่า

“ข้าเคยพูดไว้แล้ว ข้าต้องตายด้วยเงื้อมมือของลูกชายข้า! ข้าต้องการให้เขาไม่ไว้หน้าใครแม้แต่ญาติมิตร ผู้ใดก็หยุดยั้งการครองบัลลังก์แห่งโลกหล้าของเขาไว้ไม่ได้! ใครหน้าไหนก็ทำไม่ได้!”

“ไม่!!!”

ฮองเฮาหน้าถอดสีทันที พลันกอดหลี่เจิ้งเอาไว้ พูดพร้อมร้องห่มร้องไห้ว่า

“ฝ่าบาท พวกเรากลับไปไม่ได้ ข้าไม่ต้องการให้ฝ่าบาทกลับไป พวกเราออกมาแล้ว อย่ากลับไปอีกเลย ข้าขอร้องล่ะฝ่าบาทอย่ากลับไปเลย...”

ทันใดนั้น!

หลี่เจิ้งมองฮองเฮา จับมือของนางเอาไว้และพูดด้วยท่าทางอันแน่วแน่ว่า

“พระชายาที่รัก ข้าต้องขออภัยเจ้าในชาตินี้ด้วย หากชาติหน้ามีจริง ข้าอยากเกิดเป็นคนธรรมดาแล้วใช้ชีวิตร่วมกับเจ้า ทว่าภพชาตินี้ ข้าต้องการครองโลกทั้งใบ ข้าอยากให้เสด็จพ่อรู้ว่าโลกนี้มีเพียงสายเลือดของเราเท่านั้นที่ได้ครอง!!!”

“ตอนนั้นเสด็จพ่อดูแคลนข้า เขาคิดว่าข้าไม่ควรสืบทอดบัลลังก์ของเขา ข้าไม่มีคุณสมบัติที่มากพอ ดังนั้นข้าจึงเดิมพันกับเสด็จพ่อ ว่าหากผู้ใดมีคุณสมบัติในการครองบัลลังก์ปกครองจงหยวนและโลกใบนี้มากกว่า!”

“ข้าจำเป็นต้องระบายความโกรธนี้ออกไป ข้าต้องการให้ลูกชายข้าขึ้นครองบัลลังก์จงหยวน ครองโลกใบนี้! ผู้ใดก็ขวางข้าไม่ได้ ผู้ใดก็ขวางลูกชายข้าไม่ได้!”

“ฝ่าบาท...”

ฮองเฮาน้ำตาไหลอาบหน้า กอดหลี่เจิ้งเอาไว้แน่น ทำได้เพียงร้องไห้ด้วยความโศกาอาดูร