ตอนที่ 1435 ขอพักแรมด้วย !

หลี่จุ่นไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ก็รู้สึกว่าตนเองคล้ายจะเข้าใจขึ้นมาบ้าง

ทว่า สุดท้ายจะเป็นเช่นไรกันเล่า ? ตอนนี้แม้แต่เขาเองก็ไม่อาจสรุปได้

เมื่อเดินทัพออกจากเมืองหลวงแล้ว ทัพใหญ่ก็ใช้เวลาเดินทางอยู่สามวันจนกระทั่งผ่านหมู่บ้านหนึ่ง หลี่จุ่นจึงตัดสินใจให้กองทัพหยุดพักผ่อนสักครึ่งวัน

จากนั้นก็ให้ทัพใหญ่นั่นรอคำสั่งอยู่กับที่ พร้อมทั้งสั่งให้เหล่าทหารทำอาหารการกินให้อิ่มท้องก่อนจะออกเดินทางต่อ

หลายวันมานี้พวกเขากินอาหารแห้งมาโดยตลอด ทำให้เหล่าทหารเองก็ทนไม่ไหว เกรงว่ากินอะไรก็คงไร้รสชาติไปหมดแล้วในตอนนี้

ส่วนชายหนุ่มนั้นพาสองสาวเข้าไปยังหมู่บ้าน

ที่นี่เป็นหมู่บ้านที่มีผู้คนอาศัยอยู่ไม่มากนัก อาจจะมีเพียงแค่สิบกว่าครัวเรือนด้วยซ้ำ

เมื่อทั้งสามคนเข้าไปภายในหมู่บ้านแล้วก็แทบจะไม่เห็นคนอยู่

“พวกเรามาทำอะไรกันที่นี่หรือเพคะ ?”

ปันหมิ่นที่สวมชุดสาวใช้ทั่วไปเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าแปลกใจ

“อยู่บนรถม้าโคลงเคลงไปมาตั้งหลายวันก็ต้องเบื่อเป็นธรรมดา เจ้าไม่หงุดหงิดบ้างหรือ ? ข้าก็ต้องออกมาเดินเล่นน่ะสิ”

หลี่จุ่นเหลือบมองปันหมิ่นพลางเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์นัก

แม้ปันหมิ่นจะสวมชุดสาวใช้อย่างเรียบง่าย แต่ความงามนั้นก็ยังคงปกปิดไม่มิด

แม้ว่าเมื่อยืนอยู่ข้างเจียงเยว่ฉานแล้วจะทำให้ดูจืดสนิทไปถนัดตา แต่หน้าอกของนางนั้นเด่นชุดในสายตาบุรุษยิ่งกว่าอะไร

นี่คือสิ่งที่เจียงเยว่ฉานสู้นางไม่ได้ เป็นข้อได้เปรียบที่ปันหมิ่นได้มาแต่กำเนิด

ด้วยเหตุนี้ แม้หญิงสาวทั้งสองจะยืนด้วยกัน สายตาของหลี่จุ่นก็ยังคงหยุดมองที่ปันหมิ่นค่อนข้างนานกว่าอยู่ดี

เมื่อขึ้นชื่อว่าบุรุษ สิ่งมีชีวิตที่ชอบใช้สายตามองแล้ว...

“อ้อ...”

ปันหมิ่นส่งเสียงเป็นอันรับทราบ

“เราหาบ้านสักหลัง กินข้าวสักมื้อแล้วค่อยไปกันเถิด หลายวันมานี้กินแต่เสบียงอย่างแห่ง ข้าแทบจะทนไม่ไหวแล้ว ไม่รู้ว่าพวกเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” หลี่จุ่นเอ่ยปากถาม

เมื่อหญิงสาวทั้งสองได้ยินแล้วก็มีสีหน้ายินดีมากขึ้น โดยเฉพาะปันหมิ่นที่ดูจะดีใจขึ้นมา

“เช่นนั้นเราจะได้กินอาหารมื้ออร่อย ๆ หรือยังเพคะ ?”

“อาหารอร่อยหรือ ? เจ้าคิดอะไรของเจ้าน่ะ ที่ชนบทห่างไกลความเจริญเช่นนี้ ใครจะมีของอร่อยให้เจ้ากินได้เล่า ?” หลี่จุ่นเอ่ยขัดอีกฝ่ายจนปันหมิ่นจ้องเขาด้วยสายตาขุ่นเคือง หากแต่ก็มิได้พูดอันใดอีก

ขณะที่เจียงเยว่ฉานชี้ไปยังเรือนหลังหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น

“ดูสิ บ้านหลังนั้นเลี้ยงไก่ด้วย”

หลี่จุ่นและปันหมิ่นพากันมองตามสายตาของเจียงเยว่ฉาน ก็พบว่าในเรือนนั้นมีไก่อยู่สองสามตัวจริง ๆ ทำให้หลี่จุ่นนึกแปลกใจขึ้นมา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความดีใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้น