ตอนที่ 1452 จงจื่อหนิงอาสาทำศึก!

เวลารุ่งเช้า

กองทัพใหญ่ได้เดินทางไปถึงที่ตั้งค่ายของกองทัพอวี่เหวินจิ้ง ทั้งสองกลุ่มรวมอยู่ที่เดียวกัน

กองทัพของอวี่เหวินจิ้งได้หยุดรบชั่วคราว เพราะข้าศึกก็ได้หยุดลงเช่นกัน

หลี่จุ่นเดินเข้าด้านในกระโจม อวี่เหวินจิ้งทำความเคารพอย่างนอบน้อม และเอ่ยว่า

“มหาจักรพรรดิ ข้าศึกอยู่ในระยะห้าลี้ ทหารสอดแนมยังไม่กลับมา!”

หลี่จุ่นพยักหน้า และเอ่ยว่า

“ไท่ซือไม่ต้องกังวล ตอนนี้ข้าศึกได้ถอยทัพไปชั่วคราว เกรงว่าคงจะมีแผนการอื่น สั่งการให้ทหารทุกนาย เฝ้าระวังอย่างเคร่งครัด เตรียมพร้อมรับศึก!”

อวี่เหวินจิ้งสายตาจดจ้อง และเอ่ยว่า

“ขอรับ มหาจักรพรรดิ!”

อวี่เหวินจิ้งออกไปเตรียมการทันที

เวลานี้!

กองทัพเยียนจ้าว

สีหน้าผู้บัญชาการจางเฟิงลู่เผยความยินดี และเอ่ยว่า

“ดี มีอาวุธร้ายกาจเช่นนี้ จะต้องทำให้ข้าศึกเจ็บหนักแน่! กองทัพจงหยวนที่สมควรตาย กล้ามาโจมตีทหารข้า ครั้งนี้ข้าจะคืนกลับไปอย่างมหาศาล! สั่งการให้กองทัพ ตั้งหม้อทำอาหาร ให้เหล่าทหารทานข้าวอย่างว่องไว จากนั้นออกรบพร้อมกับข้า โจมตีข้าศึก!”

อ๋องผู้สำเร็จราชการแทนสั่งให้คนนำปืนใหญ่มาหนึ่งพันกระบอก และลูกกระสุนอีกสองพันลูก เพื่อนำไปรับมือกับข้าศึก นี่ถือเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่ง!

ก่อนหน้านี้ทัพจงหยวนระเบิดพวกเขาทั้งคืน จนพวกเขาอกสั่นขวัญหาย ไม่มีกำลังใจที่จะสู้รบ!

ตอนนี้ถึงคราวพวกเขาแล้ว!

เวรสนองเวร กรรมสนองกรรม!

“ขอรับ!” แม่ทัพรับคำบัญชา จากนั้นก็สั่งการออกไปทันที

เมื่อคำสั่งจางเฟิงลู่ได้ประกาศออกไป เหล่าทหารก็เริ่มตั้งหม้อทำอาหาร มีควันไฟลอยขึ้นจางๆ

ข่าวสารได้ถูกส่งไปยังหลี่จุ่นอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้นหลี่จุ่นก็หรี่สายตา

เยี่ยมมาก!

ข้าศึกยังถึงกับตั้งหม้อทำอาหาร…ดูท่าอาหารแห้งของอีกฝ่ายคงจะกินหมดแล้ว!

เช่นนั้น ตนโจมตีเข้าไปตอนนี้เลยดีหรือไม่?

แน่นอนว่าต้องโจมตีอยู่แล้ว!

แม้ข้าศึกจะมีการเตรียมการ ก็ต้องโจมตี สิ่งที่ต้องการไม่ใช่ให้ศัตรูพ่ายแพ้ แต่คือการก่อกวนให้อีกฝ่ายไม่สามารถกินข้าวได้อย่างสบายใจ!

ทำให้ศัตรูรู้สึกพะอืดพะอม เป็นการแก้แค้นส่วนตัว!

ดีมาก!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลี่จุ่นก็ยิ้มอย่างพอใจ ตีกลองรวมพลขึ้นทันที จากนั้นก็มองไปที่แม่ทัพทั้งหลาย และเอ่ยถามว่า

“แม่ทัพท่านไหนกล้านำทหารห้าพันนายบุกก่อกวนข้าศึก?”