ตอนที่ 16 ยังไม่มีเต้าหู้งั้นเหรอ หลี่จุ่นคนนี้จะเป็นผู้คิดค้นเอง!

ระยะเวลาที่ราชทูตได้ให้ไว้สามวัน ชั่วพริบตาก็ผ่านไปแล้วสองวัน หลี่จุ่นที่กลับมาจากหอชุนฮวา ก็เอาแต่พำนักอยู่ในราชวัง และไม่คิดที่จะไปแก้ปัญหานี้

วันที่สองหวังเยียนหรันก็มา พร้อมกับพาสาวใช้ที่ชื่อเสี่ยวจูมาด้วย ทว่าบังเอิญเจอหลี่จุ่นกับหยางจงกำลังหมุนเครื่องโม่ไปมา

ทั้งสองกำลังโม่ถั่ว

ของเหลวที่ไหลออกมาจากการโม่นั้นเต็มไปด้วยกลิ่นถั่วลอยฟุ้งอยู่กลางอากาศ

หวังเยียนหรันปรี่ตรงไปข้างหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะถามว่า “องค์ชาย นี่พวกพระองค์กำลังทำอะไรอยู่หรือเพคะ”

หยางจงหัวเราะคิกคักทันที “องค์ชายบอกว่าจะทำเต้าหู้พ่ะย่ะค่ะ”

หวังเยียนหรันกับเสี่ยวจูจ้องหน้ากันด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความงุนงง แล้วถามว่า “เต้าหู้คืออะไรหรือ”

หลี่จุ่นกำลังพยายามออกแรงบดน้ำถั่ว เหลือบมองเธออย่างไร้อารมณ์ ก่อนจะพูดว่า

“เดี๋ยวก็รู้”

หลี่จุ่นไม่คาดคิดมาก่อนว่าราชวงศ์นี้จะยังไม่มีเต้าหู้ ตอนเช้าเขาให้หยางจงไปซื้อเต้าหู้มาให้กิน ผลก็คือหยางจงมีปฏิกิริยาเช่นเดียวกับหวังเยียนหรัน และถามเขาว่าเต้าหู้คืออะไร

หลี่จุ่นจึงลองนึกย้อนกลับไปที่ความทรงจำเดิมอย่างละเอียด ถึงพบว่าเต้าหู้ยังไม่ได้ถูกคิดค้นขึ้นในยุคนี้ นี่มันเป็นของดีเลยนะ

ทำไมไม่ทำกินกันเนี่ย

ตลอดเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยคิดที่จะกินเต้าหู้เลย ตอนนี้พอคิดขึ้นมาก็เลยอยากจะดื่มน้ำเต้าหู้ด้วย จึงลงมือทำเองเสียเลย

หลี่จุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง การคิดค้นเต้าหู้ในจีนโบราณนั้นเกิดขึ้นในสมัยราชวงศ์ฮั่น และยังมีคำกล่าวอีกว่ามีมาตั้งแต่สมัยขงจื๊อแล้ว

แต่หลี่จุ่นเชื่ออย่างหลังมากกว่า

โดยทั่วไปพัฒนาการของราชวงศ์อู่นั้นคล้ายคลึงกับพัฒนาการของสมัยฉินและฮั่น ซึ่งยังไม่มีการคิดค้นเต้าหู้ ก็ถือว่าสมเหตุสมผล

ถ้าอย่างนั้นก็ให้หลี่จุ่นคนนี้เป็นผู้ริเริ่มคิดค้น ให้ต้นกำเนิดเต้าหู้เกิดขึ้นในยุคนี้เถอะ!

หวังเยียนหรันและสาวใช้สีหน้าดูประหลาดใจ เดินวนไปรอบ ๆ หลี่จุ่นกับหยางจง ไม่คิดเลยว่าถั่วแช่น้ำกับน้ำที่โม่ออกมาจะเป็นสีขาวและมีกลิ่นคาวเช่นนี้

หวังเยียนหรันพูดด้วยความอยากรู้อยากเห็น “อันนี้ดื่มได้ไหมเพคะ”

กลิ่นถั่วค่อนข้างแรงเล็กน้อย ร่างเล็กเอามือบีบจมูกไม่อยากที่จะสูดดมมากจนเกินไป

หลี่จุ่นเอ่ยขึ้นมา “เจ้าอยากจะกินตอนนี้ข้าก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่แนะนำว่ารอให้ข้าทำเสร็จก่อน”

“คาวเหลือเกิน...” เสี่ยวจูก็ยืนหน้านิ่วคิ้วขมวด บีบจมูกอยู่ข้าง ๆ มองดูด้วยท่าทางรังเกียจและสงสัยว่าสิ่งนี้มันกินได้งั้นเหรอ

หลี่จุ่นยิ้มโดยไม่พูดอะไร

หลังจากที่เขากับหยางจงโม่จนเสร็จ ก็เอาน้ำถั่วดิบไปต้มจนสุก ขณะนั้นเองก็เริ่มมีกลิ่นแปลก ๆ ลอยหอมฟุ้งออกมา

หวังเยียนหรันและคนของเธอก็รู้สึกประหลาดใจขึ้นมาทันทีพร้อมกับสูดดมกลิ่นเข้าไปอย่างแรง หยางจงก็ตาส่องแสงเป็นประกาย ก่อนจะพูดว่า “องค์ชาย กลิ่นนี้หอมมากเลยขอรับ...”

หลี่จุ่นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “หัวหน้าหยาง หยิบถ้วยมาสี่ใบ แล้วก็เอาน้ำตาลก้อนมาอีก”

หยางจงรีบวิ่งไปหยิบน้ำตาลก้อนและถ้วยอีกสี่ใบมาให้ทันที

หลี่จุ่นเห็นว่าเดือดได้ที่แล้ว จึงตักน้ำเต้าหู้ออกมาสี่ถ้วย จากนั้นก็เติมน้ำตาลก้อนลงไป

“มา ลองชิมดู”

หวังเยียนหรัน สาวใช้ และหยางจงทั้งสามคนจ้องหน้ากันทันทีพลางหยิบน้ำเต้าหู้ทั้งสามถ้วยขึ้นมา

“กลิ่นนี้หอมอบอวลยิ่งนัก” หวังเยียนหรันสูดจมูกดมกลิ่น ก่อนจะพูดเชยชม

หยางจงหยิบขึ้นมาเป่า แล้วค่อย ๆ จิบ ชั่วขณะต่อมาก็ทำปากจ๊อบแจ๊บ พร้อมแสดงท่าทีประหลาดใจ จากนั้นก็ตะโกน

“องค์ชาย เต้าหู้รสชาติดีมาก ๆ เลยขอรับ!”

เสี่ยวจูก็เริ่มชิมหนึ่งอึก ตอนแรกก็ขมวดคิ้ว หลังจากทำปากจ๊อบแจ๊บ สีหน้าประหลาดใจก็ปรากฏขึ้นมาเช่นกัน ก่อนจะรีบเรียกคุณหนูให้ลองชิมด้วย

หวังเยียนหรันมองดูทั้งสองคน จากนั้นก็ลิ้มรสด้วยท่าทีสง่างาม แล้วก็ขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนความสุขจะปริ่มขึ้นบนใบหน้า และเอ่ยว่า

“องค์ชายเพคะ รสชาติของเต้าหู้อันนี้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวยิ่งนัก หวานกลมกล่อม ไม่คิดเลยว่าเมื่อเอาถั่วบดไปต้มแล้วจะมีรสชาติออกมาเช่นนี้ รสชาติดีมากเพคะ!”

หลี่จุ่นก็ยกถ้วยของตนเองขึ้นดื่มบ้าง หลังจากนั้นก็พูดด้วยรอยยิ้ม “ฮ่า ๆ ๆ รสชาติไม่เลวเลย เพียงแต่ว่าสิ่งที่พวกเจ้าดื่มกันมันเรียกว่าน้ำเต้าหู้ ไม่ใช่เต้าหู้”

อืม ต้มน้ำเต้าหู้ที่นี่ครั้งแรกถือว่าออกมาได้ไม่เลวเลย

ถือว่ายังมีรสชาติดั้งเดิมอยู่

ทั้งสามคนดื่มจนหมดถ้วย แต่รสชาติความอร่อยก็ยังคงไม่สิ้นสุด สีหน้ายังคงหวนคิดถึงรสชาตินั้นอยู่

แม้ว่าจะเป็นครั้งแรกที่ได้ดื่ม แต่รสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ยังคงค้างอยู่ในคอไม่รู้จบ ทำให้ทั้งสามคนยากที่จะลืมเลือน

ทว่าหลี่จุ่นได้เริ่มลงมือทำเต้าหู้แล้ว

ในห้องพระเครื่องต้นมีดีเกลืออยู่แล้ว เพราะแบบนี้จึงทำเต้าหู้ออกมาได้สำเร็จ ใช้เวลาเพียงไม่นานก็เป็นรูปเป็นร่างแล้ว

ราชวงศ์นี้น่าสนใจมาก เริ่มมีนาเกลือปรากฏให้เห็น ในยุคจีนโบราณสิ่งนี้จะปรากฏเฉพาะในราชวงศ์ซ่งใต้เท่านั้น