ตอนที่ 17
ตอนที่ 17 ตัวข้าหยางหมิงผู้สันโดษ แก้โจทย์ปัญหาได้!
September 20, 2026
ตำหนักชิ่งหนิง
โคมไฟถูกจุดหมดทุกดวง
เปลวไฟสว่างไสว ส่องแสงราวกับเวลากลางวัน
หลี่เหวินจวินขมวดคิ้ว ใบหน้าอันงดงามของนางเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง และกังวลเกี่ยวกับการประชุมราชสำนักในช่วงเช้าของวันพรุ่งนี้ สาวใช้ในวังถึงขนาดไม่กล้าเข้าใกล้ เพียงรอปรนนิบัตินางจากระยะไกล
“องค์หญิง”
ในขณะนั้นเอง!
ขันทีคนหนึ่งวิ่งปรี่เข้ามารายงานด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน
“มีจดหมายส่งมาจากนอกวังหนึ่งฉบับพ่ะย่ะค่ะ เป็นเรื่องเกี่ยวกับคำตอบทั้งสามข้อของราชทูต ต้องให้กระหม่อมส่งให้ถึงมือองค์หญิงด้วยตนเอง กระหม่อมมิบังอาจชักช้า จึงรีบนำมากราบทูลองค์หญิงทันทีพ่ะย่ะค่ะ”
แววตาหลี่เหวินจวินชะงัก ก่อนจะรีบมองไปยังขันทีผู้นั้น
“ส่งมา!”
คำตอบของโจทย์ปัญหาทั้งสามงั้นหรือ
จริงหรือปลอมกันนะ
ภายในใจของหลี่เหวินจวินอดที่จะระมัดระวังไม่ได้ เพื่อป้องกันคนที่จะฉวยโอกาสมาทำร้ายตน ทว่าสถานการณ์ปัจจุบันนั้นมันบีบบังคับ ไม่ว่าจะเป็นข้อมูลข่าวสารอะไร นางจะเมินเฉยไม่ได้
โจทย์ปัญหาทั้งสามข้อที่ราชทูตแห่งแคว้นหลางได้ให้ไว้ ไม่รู้ว่าถูกแพร่งพรายออกไปถึงหูประชาชนได้อย่างไร
มันก่อให้เกิดความปั่นป่วนโกลาหลและเสด็จพ่อก็โกรธเพราะเหตุนี้
วันพรุ่งนี้นับว่าเป็นวันสำคัญอย่างยิ่ง
ถ้าหากแก้ปัญหาที่เหลืออยู่สองข้อไม่ได้ล่ะก็ ราชวงศ์อู่ก็จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก หากไม่ยอมถอยทัพออกจากด่านฝานหลงไปสิบลี้ ก็ต้องยอมรับว่าราชวงศ์อู่ไร้คนมีความสามารถ!
แต่ไม่ว่าจะผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร ก็จะโดนผู้คนหัวเราะเยาะ และประชาชนก็จะสูญเสียความเลื่อมใส!
หลี่เหวินจวินได้รับขนานนามว่าเป็นบุคคลที่ฉลาดที่สุดในใต้หล้า ฉะนั้นความกดดันที่นางแบกรับไว้ก็ไม่ได้น้อยไปกว่าฮ่องเต้หลี่เจิ้งเลย
ขันทีจึงรีบถวายให้ด้วยความเคารพแล้วกล่าวว่า “กระหม่อมได้ตรวจดูอย่างละเอียดแล้ว จดหมายฉบับนี้ไม่มีอะไรผิดปกติ องค์หญิงวางใจได้พ่ะย่ะค่ะ”
“ดี”
หลี่เหวินจวินฉีกซองทันทีแล้วหยิบจดหมายข้างในออกมา ข้อความเขียนลงบนกระดาษชนิดพิเศษและมีกลิ่นหอม
สิ่งแรกที่เห็นคือลายมือตัวอักษรที่เรียวบางและเป็นสง่า ซึ่งแปลกมาก แต่ก็ดูสบายตายิ่งนัก
ผู้เขียนท่านนี้มีท่วงทำนองของนักเขียนอักษรที่เก่งมาก!
“องค์หญิงใหญ่ กระหม่อมทราบมาว่าราชฑูตแห่งแคว้นหลางนำคำถามและคำตอบข้อที่สองและข้อที่สามมาจากตัวอักษรทะเลทิศประจิม หากองค์หญิงอยากทราบ ก็ลองมาที่หอเทียนอี กระหม่อมจะรอการมาเยือน!”
ลงชื่อ หยางหมิงผู้สันโดษ
ทันใดนั้นดวงตาของหลี่เหวินจวินถึงกับชะงัก!
อีกฝ่ายรู้ว่าอักษรพวกนั้นเป็นตัวอักษรทะเลทิศประจิม!
และการเรียกชื่อนางแบบนี้มีเพียงแค่สองคนเท่านั้นที่เคยพูด คนแรกคือเสด็จพ่อ อีกคนก็คือน้องหก!
คาดไม่ถึงเลยว่าท่านหยางหมิงผู้นี้จะรู้ด้วย
เขาเป็นใครกัน
ทำไม่ถึงไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย
หรือว่าเขาจะรู้จริง ๆ
หัวใจหลี่เหวินจวินราวกับถูกแช่แข็ง ดวงตาไหวติง ความสงสัยมากมายก่อเกิดขึ้นมาในใจ
จู่ ๆ ท่านหยางหมิงก็ปรากฏตัวขึ้นมา และยังจงใจเขียนจดหมายมาให้ตน บอกว่ารู้คำถามและคำตอบ มีเป้าหมายอะไรกันแน่
หลี่เหวินจวินถือกระดาษอย่างเหม่อลอยเล็กน้อยพลางขมวดคิ้วครุ่นคิด ผ่านไปชั่วขณะจึงจะพูดว่า
“ให้คนเตรียมเกี้ยว!”
หอเทียนอี
สิ่งเหล่านี้เพิ่งเกิดขึ้นในช่วงเย็น ก่อนหน้านั้นสถานที่แห่งนี้เป็นพียงบ้านที่ว่างเปล่า และข้อความบนแผ่นป้ายนั้นก็ใหม่มาก
หลี่เหวินจวินเดินมาหยุดที่ประตูและเงยหน้าขึ้นมองแผ่นป้ายที่ประตูภายใต้แสงไฟจากตะเกียง มองเห็นร่องรอยตัวอักษรที่เพิ่งเขียนใหม่ ๆ ได้อย่างชัดเจน ด้านหลังมีองครักษ์ถือดาบรายงานด้วยความเคารพและน้ำเสียงแผ่วเบา
“องค์หญิง หอเทียนอีแห่งนี้เพิ่งจะปรากฏเมื่อช่วงเย็น ได้โปรดองค์หญิงระมัดระวังตัว ไม่แน่อาจจะเป็นกับดักพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่เหวินจวินพยักหน้าให้คนไปเคาะประตู
ไม่นานประตูก็ค่อย ๆ เปิดออก ชายคนหนึ่งซึ่งแต่งตัวเป็นคนรับใช้เดินออกมา เมื่อเห็นหลี่เหวินจวินพร้อมพรรคพวกก็รีบโค้งตัวถวายบังคมก่อนจะพูดว่า
“ที่แท้แขกที่มาก็คือองค์หญิงใหญ่งั้นหรือ คุณชายของเรามารอหลายเพลาแล้วขอรับ”
หลี่เหวินจวินพยักหน้าตอบรับอย่างมีมารยาท ก่อนจะพูดว่า “ข้าตอบรับคุณชายของเจ้าเพื่อมาเจรจา”
“เชิญขอรับองค์หญิง!”
คนรับใช้ผู้นั้นเชิญหลี่เหวินจวินพร้อมพรรคพวกเข้าไปด้านในอย่างสุภาพทันที แต่เมื่อเขาเห็นว่าหลี่เหวินจวินพาองครักษ์มาเจ็ดแปดคนพร้อมกับดาบ เขาก็หยุดทันทีแล้วพูดว่า
“คุณชายของข้าน้อยได้กำชับไว้ว่า องค์หญิงสามารถพาคนไปได้แค่สองคน ได้โปรดขอให้ท่านอื่นรออยู่ตรงนี้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
“บังอาจ!”
พวกองครักษ์พอได้ยินต่างก็พากันโกรธกันยกใหญ่!