ตอนที่ 379 หลี่จุ่นก็คือหลู่ซู่เหริน!

แม่นางเมี่ยวอวี้รีบพยักหน้า พลันอารมณ์ดีขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“เจ้าอ้วน ข้าจะบอกเจ้าให้นะ ห้องสินนี่สนุกยิ่งนัก เป็นเรื่องของช่วงแรกในการก่อตั้งราชวงศ์อู่ พวกพี่สาวที่หอชุนฮวาหลายคนชอบหนังสือนิยายเล่มนี้มากๆ เจ้ารู้จักไซอิ๋วใช่หรือไม่ ไซอิ๋วที่หลู่ซู่เหรินเป็นคนเขียนน่ะ!”

หลิวซานพลันยิ่งหัวเราะอย่างเริงร่ามากขึ้น ก่อนจะเอ่ยว่า “ฮ่าๆ ข้าย่อมชอบอยู่แล้ว และข้าอ่านเล่มต่อของห้องสินจบแล้วด้วย!”

เมื่อได้ยินว่าเจ้าอ้วนเริ่มคุยโม้แล้ว แม่นางเมี่ยวอวี้ก็รีบกลอกตาขึ้นมาในทันใด ย่อมไม่มีทางเชื่ออยู่แล้ว

หลิวซานไม่พูดไร้สาระ เขาหยิบต้นฉบับเล่มต่อของห้องสินออกมาจากในห่อผ้าที่นำติดตัวมาเลย นี่เขาจะถือโอกาสไปจวนอัครมหาเสนาบดีหวังด้วย นำไปให้หวังเยียนหรัน

แต่ว่า พรุ่งนี้ค่อยไปก็ยังไม่สาย

“แสนดีเมี่ยวอวี้ เจ้าดูสินี่อะไร?” ใบหน้าของเจ้าอ้วนเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา วางต้นฉบับในมือลงบนโต๊ะ

“อะไร?”

ใบหน้าของเมี่ยวอวี้สงสัยขึ้นมาในโดยพลัน รีบหยิบขึ้นมาอ่าน จากนั้นก็เห็นบนหน้าปกเขียนคำว่า ห้องสินเล่มต่อ! ตัวโตๆ

นัยน์ตาอันงดงามของเมี่ยวอวี้จ้องมอง เผยอปากเล็กสีแดงอย่างผลอิงเถา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง รีบเปิดไปเปิดมา หลังผ่านไปครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้นอย่างตกตะลึงว่า

“นี่เอามาจากไหน? เจ้า ทำไมเจ้าถึงมีเล่มต่อได้? ช่วงก่อนเพิ่งออกเล่มแรกมา ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเล่มที่สองจะออกมาเมื่อไร!”

หลิวซานยิ้มด้วยใบหน้าที่พอใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “แน่นอนว่าย่อมต้องได้มาจากหลู่ซู่เหรินอยู่แล้ว”

“เป็นไปไม่ได้” เมี่ยวอวี้ไม่กล้าเชื่อ “เจ้าจะรู้จักหลู่ซู่เหรินได้อย่างไร?!”

หลู่ซู่เหรินเป็นใคร นี่เป็นปัญหาที่นักอ่านมากมายให้ความสนใจ แต่ว่าไม่เคยมีใครรู้ ตัวตนของหลู่ซู่เหรินเป็นปริศนา!

นอกจากยอดหญิงหวังเยียนหรันแล้ว เดิมทีไม่มีใครรู้

ทว่าตอนนี้ ไม่นึกเลยว่าหลิวซานจะหยิบต้นฉบับเล่มต่อของห้องสินมา จะไม่ให้แม่นางเมี่ยวอวี้ไม่รู้สึกตกตะลึงได้อย่างไร?

หลิวซานหัวเราะฮ่าๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า “แสนดีเมี่ยวอวี้ของข้า เจ้าเอ่ยคำที่น่ารื่นหูก่อนสิ แล้วข้าจะบอกเจ้า! ฮ่าๆ!”

เมี่ยวอวี้รีบมองเขาด้วยความโกรธ แต่ความสงสัยในใจทำให้นางยอมจำนน นางกัดฟันเงิน แล้วรีบเอ่ยขึ้นอย่างออดอ้อน

“พี่ชายที่แสนดีของข้า ท่านบอกข้าน้อยหน่อยนะจ้าคะ”

น้ำเสียงนุ่มนิ่ม บิดามันเถอะ เจ้าอ้วนฟังแล้วราวกับวิญญาณจะขึ้นสวรรค์ นั่นเรียกว่าความสุขอย่างหนึ่ง

หลังเมี่ยวอวี้เรียกเสร็จ ทั้งตัวคนก็หน้าดำหน้าแดง เขินอายเป็นอย่างมาก หลิวซานรีบคว้ามือที่อ่อนนุ่มของนางเอาไว้ แล้วเอ่ยขึ้นว่า

“ข้าบอกเจ้าแล้ว เจ้ารับปากข้าก่อนว่าจะไม่บอกคนอื่น!”

“วางใจเถิด ข้าจะไม่บอกคนอื่นแน่นอน!”

เมี่ยวอวี้รีบเอ่ยขึ้น