ตอนที่ 380 พี่สี่ท่านกินแล้วไม่ใช่หรือ?

หลี่จุ่นพาอาหยวนมายังจวนเหยียนอ๋อง

หลังให้ยามไปแจ้ง จากนั้นก็มีคนมานำเขาและอาหยวนเข้าไป สามองครักษ์ที่ติดตามก็เข้าไปพร้อมกัน

ทั้งสามคนถือป้ายทองที่หลี่เจิ้งพระราชทานให้ เดิมทีไม่มีใครกล้าขวางอยู่แล้ว

“น้องหก เจ้าไม่เป็นอะไรช่างดีจริงๆ!”

ขณะที่พวกหลี่จุ่นเหยียบย่างเข้าไปในลาน เหยียนอ๋องก็ออกมาต้อนรับด้วยใบหน้าที่ตกตะลึงทันที

เขายังไม่ทันได้ตั้งตัวดีๆ สีหน้ายังคงซีดเผือก ทว่าสีหน้าก็ดีขึ้นมากแล้ว

หลี่จุ่นกำมือประสาน ยิ้มพลางเอ่ยขึ้นว่า “พี่สี่เกรงใจแล้ว ตอนนี้ข้ามีฐานะเป็นนักโทษผู้หนึ่ง ไม่ใช่อ๋องแล้ว แต่ก็ยังบังอาจเรียกว่า ‘พี่สี่’ ยังหวังว่าพี่สี่จะไม่รังเกียจ”

องค์ชายสี่เอ่ยขึ้นว่า “น้องหกพูดอะไรเช่นนั้น เมื่อเป็นพี่น้องกันแล้ว ก็ต้องเป็นพี่น้องกันตลอดไป น้องหกอย่าเห็นเป็นคนอื่นคนไกลเลย”

หลี่จุ่นพลันซาบซึ้งจนใจว้าวุ่น ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “พี่สี่ก็ยังดีเสมอ น้องอย่างข้าก็นึกไม่ถึงเลยว่า ข้าจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของฝ่าบาท เฮ้อ ช่างน่าอิหลักอิเหลื่อจริงๆ”

องค์ชายสี่เพียงแค่ยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรมากมาย ก่อนจะนำพวกหลี่จุ่นเข้าไป

องครักษ์ทั้งสามที่ติดตามมารู้งานเป็นอย่างมาก รู้ว่าพวกเขาจะพูดคุยธุระกัน ก็รีบยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก อาหยวนเองก็ไม่ได้เข้าไป

หลี่จุ่นไม่ไปหาจ้าวเฟยเอ๋อร์ และไม่ได้ไปดูหวังเยียนหรัน แต่มาหาองค์ชายสี่ ต้องมีเรื่องอะไรอย่างแน่นอน

และไม่ใช่เรื่องเล็กด้วย

พวกเขาไม่สะดวกที่จะไปฟัง

สองพี่น้องนั่งลง องค์ชายสี่ย่อมให้คนไปรินน้ำชามาอย่างไม่ตระหนี่ถี่เหนียว หลังจากนั้นก็ถามขึ้นอย่างสงสัยว่า “น้องหก นี่เจ้าออกมาได้อย่างร? ข้าดูแล้วสามคนนั่นราวกับเป็นราชองครักษ์ข้างกายของเสด็จพ่อ”

หลี่จุ่นหรี่ตาเล็กน้อย ทว่ากลับยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ข้าทำข้อตกลงกับฝ่าบาทเอาไว้อย่างหนึ่ง อนุญาตให้ข้าออกมาสองสามวัน...เฮ้อ อนาคตของข้าเลือนรางแล้ว ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย”

เขาจงใจถอนหายใจ เห็นชัดว่าดูเศร้าสลดอยู่เล็กน้อย

องค์ชายสี่รีบเอ่ยขึ้นว่า “เฮ้อ น่าเสียดายที่ตอนนี้ร่างกายของข้ายังไม่หายดีเป็นปกติ ไม่สะดวกที่จะออกจากจวน ไม่อย่างนั้นจะได้ไปขอร้องเสด็จพ่อ เห็นแก่ความสัมพันธ์พ่อลูกในอดีต ให้เจ้าใช้ชีวิตดีขึ้นหน่อย”

“ขอบคุณในน้ำใจของท่านพี่ เรื่องมาถึงตอนนี้ ท่านพี่ข้ายอมรับชะตากรรมแล้ว”

หลี่จุ่นรีบส่ายหน้าพลางโบกมือ จากนั้นเอ่ยขึ้นว่า “ท่านพี่ ข้าไม่รู้ว่าท่านพี่กับน้องเจ็ดถูกพิษที่จวนของข้าได้อย่างไร วันนี้จึงมาขอให้ท่านพี่ลงโทษโดยเฉพาะ! ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง ไม่นึกเลยว่าจะทำให้ท่านพี่กับน้องเจ็ด...”

หลี่จุ่นพลันพูดไม่ออก ใบหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม!

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเคียดแค้นชิงชังเป็นอย่างยิ่ง

องค์ชายสี่รีบเอ่ยขึ้นว่า “น้องหก พูดเกินไปแล้ว! การตายของน้องเจ็ดไม่ใช่ความผิดของเจ้า ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้เป็นคนวางยาพิษนี่ ข้าเชื่อในความเป็นคนของเจ้า!”

หลี่จุ่นเอ่ย “แต่ว่า ท่านพี่องค์รัชทายาทยืนกรานอย่างหนักแน่นว่าข้าเป็นคนทำ เสด็จพ่อเองก็ยืนกรานว่าข้าเป็นคนทำ หาก...หากไม่ใช่เพราะพี่หญิงยอมรับประกันด้วยชีวิตเพื่อช่วยชีวิตข้า เกรงว่า เกรงว่าวันนี้ข้าได้หัวหลุดจากบ่าแล้ว...แต่ว่าพี่หญิง ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ใด...”