ตอนที่ 869 สุราชั้นดี!

“ท่านผู้อาวุโส ในที่สุดท่านก็มาแล้ว! ข้าขอคารวะท่านผู้อาวุโส!”

หลี่จุ่นรีบเดินหน้าขึ้นไปคารวะ!

แม้ว่าตนจะคิดร้ายกับชายชราผู้นี้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

“เอาละ ไม่ต้องสุภาพกับข้าก็ได้!”

เฟิงอู่หังพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะให้หลี่จุ่นนั่งลง

หลี่จุ่นหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ข้างเฟิงเป่าจิน

เฟิงเป่าจินมองหลี่จุ่นทีหนึ่ง ในใจรู้สึกสับสน

เขาเองก็รู้ว่าลุงใหญ่ของตนนั้นมาทำไม

ลุงใหญ่อยากจะถ่ายทอดวิชาที่เคยเรียนมาทั้งหมดให้กับเจ้าหมอนี่น่ะสิ!

และเจ้าหมอนี่ก็เป็นลูกชายของหลี่เจิ้งด้วย!

หากเป็นแต่ก่อนนี่เป็นเรื่องที่ดีนักเชียว

ทว่าตอนนี้ฝ่าบาทเตรียมที่จะยกทัพไปสู้รบปรบมือกับราชวงศ์อู่ด้วยองค์เองแล้ว!

ในตอนนี้ความสัมพันธ์กับราชวงศ์อู่แปรเปลี่ยนเป็นศัตรู

ลุงใหญ่จะถ่ายทอดวิชาความรู้ทั้งหมดให้เจ้าหมอนี่ ช่างทำให้เขารู้สึกทุกข์ใจอยู่หน่อย ๆ จริง ๆ

ท่านลุงเป็นใครกัน?

เป็นถึงแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นหนานรุ่นที่แล้วเชียวนะ!

ผู้บัญชาการไร้เทียมทานแห่งแคว้นหนานเลยนะ!

ขณะที่ฮ่องเต้พระองค์ก่อนยังครองบัลลังก์อยู่ เขาเป็นผู้สร้างแผ่นดินให้เป็นปึกแผ่นแก่ฮ่องเต้พระองค์ก่อนเชียวนะ

หากไม่ใช่เพราะฝ่าบาทองค์ปัจจุบันสืบทอดบัลลังก์ เขาเลยไม่ชอบเป็นอย่างมากจึงออกจากตำแหน่งและกลับไปอยู่อย่างสันโดษ เกรงว่าในตอนนี้ก็ยังเป็นผู้บัญชาการของทัพใหญ่แห่งแคว้นหนานอยู่!

ถึงอย่างไร

แม้ว่าท่านลุงใหญ่จะอายุอานามมากโขแล้ว แต่ทว่าก็เป็นวรยุทธ์ อายุมากแต่ก็ยังแข็งแรงทีเดียวเชียว!

ทั้งน่าเสียดายและน่าทอดถอนใจจริง ๆ!

“ท่านผู้อาวุโส ข้ารอท่านอยู่ตั้งนาน! ท่านปู่เฟิงยังให้ข้าเตรียมเหล้าชั้นดีเอาไว้ให้ท่านสองไหด้วย!”

หลี่จุ่นไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบเข้าประเด็นหลัก

“สุราชั้นดีอย่างนั้นหรือ?”

เมื่อเฟิงอู่หังได้ยินดังนั้น ก็ดีใจขึ้นมาโดยพลัน

เฟิงฉีถัวเองก็ยิ้ม ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“ท่านพี่ ท่านมีลาภปากแล้ว เสียวจุ่นตั้งใจไปเอามาจากเมืองเป่ยกวนเลยนะ สุรานี้นับได้ว่าเป็นสุราชั้นดีอันดับหนึ่งในใต้หล้าทีเดียว!”

“สุราชั้นดีอันดับหนึ่งในใต้หล้าอย่างนั้นหรือ?”

เฟิงอู่หังขมวดคิ้ว พลันเอ่ยขึ้นว่า

“ท่านก็ชมเกินไปแล้ว ในใต้หล้ามีสุราชั้นดีนับไม่ถ้วน ผู้ใดจะเรียกได้ว่าเป็นที่หนึ่งกันอีกเล่า?”

เฟิงฉีถัวและหลี่จุ่นต่างยิ้มแย้มขึ้นมาในฉับพลัน

เฟิงเป่าจินเองก็เกิดความสงสัยขึ้นมาในใจ

สุราอะไรกันถึงขั้นเรียกได้ว่าเป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้า?

มิหนำซ้ำยังได้รับคำชมจากพ่อของตนถึงขั้นนี้อีก?

ใบหน้าของเฟิงเป่าหลินเองก็เต็มไปด้วยความสงสัย ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นว่า