ตอนที่ 913 จะใช้ไม่ได้อีก!

อำลาเฟิงเป่าจินและกลับกระโจม

ซั่งกวนเฮ่ามาหาทันที พร้อมถามว่า

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่”

หลี่จุ่นมองซั่งกวนเฮ่าทีหนึ่งแล้วเล่าสถานการณ์คร่าวๆ

ซั่งกวนเฮ่าตกใจฉับพลัน ไม่กล้าเชื่อหูตัวเอง

จิกหัวและเดินถอยหลังเนือง ๆ ด้วยความตกใจทั้งคน

ปากร้องไม่หยุด

“เป็นไปได้ยังไง...เป็นไปได้ยังไง เจ้ากรมทั้งหกถูก...นี่ นี่มันเป็นไปได้ยังไง”

หลี่จุ่นมองสีหน้าที่เปลี่ยนแปลงของซั่งกวนเฮ่าตรง ๆ แต่ไม่พบพิรุธใด

เขาคิดและพูดว่า

“เฮ้อ ดูเหมือนฝ่าบาทจะได้รับบาดเจ็บไม่น้อย ถึงพระนางจะพยายามปกปิด แต่ตอนนี้ข้าก็มีวรยุทธ์เหมือนกัน ปิดข้าไม่ได้หรอก สถานการณ์ของแคว้นหนานในเวลานี้...อันตรายหมื่นส่วน!”

“อะไรนะ ฝ่าบาท...”

พอซั่งกวนเฮ่าได้ยินว่าจักรพรรดินีบาดเจ็บ ใบหน้าเปลี่ยนสีเดี๋ยวนั้น

ดูจะตื่นตระหนกมาก

หลี่จุ่นกล่าว

“ความจริงข้ารู้ความสัมพันธ์ของเจ้ากับฝ่าบาท เอาไว้ฝ่าบาทหายโกรธแล้วก็ไปเยี่ยมฝ่าบาทหน่อยเถอะ”

ซั่งกวนเฮ่าใบหน้าเปลี่ยนสีทันทีที่ได้ยิน

เขาขมวดคิ้ว ไม่ได้ยอมรับตรง ๆ แต่พูดว่า

“กุนซือ ท่านพูดอะไรน่ะ ข้ากับฝ่าบาทจะมีความสัมพันธ์อะไรได้ กุนซืออย่าล้อเล่นเลย”

“ก็ได้ ถูกเจ้ามองออกแล้ว ข้าล้อเล่นจริง ๆ นั่นแหละ เอาละ ไม่พูดแล้ว เหนื่อยจะตายชัก รีบพักเถอะ”

หลี่จุ่นหัวเราะและเดินไปที่เตียง

เอนตัวลงเลย

คืนนี้เขาได้เห็นฝีมือน่ากลัวของหลี่เจิ้งแล้ว ทำให้เขาทึ่งมากจริง ๆ!

ต้องยอมรับ เมื่อก่อนประมาทหลี่เจิ้งเกินไป

หลังจากผ่านคืนนี้ เขาต้องระวังหมื่นส่วน!

ไม่อย่างนั้น

สุดท้ายจะตายยังไงก็ยังไม่รู้!

ซั่งกวนเฮ่ามองหลี่จุ่นทีหนึ่ง ไม่พูดอะไร

เติมฟืนลงในกระถางไฟนอกกระโจมสองสามท่อน แล้วเป่าตะเกียงน้ำมันให้ดับก่อนจะนอนลง

ในความมืด แววตาของซั่งกวนเฮ่าสว่างมืดไม่แน่นอน มุมปากเจือความหนาว!

เช้าวันต่อมา

ขณะหลี่จุ่นตื่นนอน ซั่งกวนเฮ่าไม่ได้อยู่ในกระโจมแล้ว

หลี่จุ่นมองเตียงที่อีกฝ่ายจัดระเบียบเรียบร้อยแล้วแวบหนึ่ง แววตาขยับเล็กน้อย ก่อนจะลุกไปล้างหน้า

กินอาหารเช้าเสร็จก็เห็นทหารทั้งกองทัพสีหน้าขึงขังไว้อาลัยอยู่กลางขุนเขาและลานฝึก

เมื่อนั้นหลี่จุ่นจึงเห็นทหารหามโลงศพสีดำออกจากประตูค่าย ทหารทั้งกองทัพไว้อาลัยส่ง

นั่นคือร่างของแม่ทัพใหญ่