บทที่ 8

ฝ่าบาทตกตะลึง

เขาคิดไม่ถึงว่าฮูหยินผู้เฒ่าซูจะขอพระราชทานสมรสจริงๆ

อีกทั้งยังขอพระราชทานสมรสกับองค์ชาย!

การแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ จะทำเหมือนเป็นเรื่องเล่นขายของของเด็กๆได้ยังไง?

ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือการพระราชทานสมรส ต้องให้ความสำคัญกับคู่ที่เหมาะสม

พูดตรงๆ ก็คือการแต่งงานทางการเมือง

สนมขององค์ชาย ถ้าไม่เป็นองค์หญิงของต่างแคว้น ก็เป็นบุตรสาวของขุนนางที่มีอํานาจ

หากผู้ชายในตระกูลซูยังอยู่ ในฐานะหัวเรือใหญ่ที่เฝ้าชายแดนทางเหนือ ตระกูลซูก็มีคุณสมบัติที่จะแต่งงานกับราชวงศ์

แต่ตอนนี้

ตระกูลซูเหลือเพียงเด็กกำพร้าและแม่ม่าย ไร้ค่าที่จะกล่าวถึง

แม้ว่าตนเองตกลงที่จะพระราชทานสมรส แต่องค์ชายก็อาจไม่เห็นด้วย!

เมื่อเห็นความลังเลของฝ่าบาท เว่ยซวินจึงเอ่ยด้วยเสียงต่ำ:" ฝ่าบาทสิ่งสําคัญที่สุดในตอนนี้คือระงับความโกรธของประชาชน หากพระองค์พระราชทานสมรสให้กับตระกูลซู และประหารองค์ชายเก้าได้ ความโกรธของประชาชนก็จะหายไป! ”

ฝ่าบาทพยักหน้า

ใช่!

ตอนนี้ต้าเซี่ยคลอนแคลน สถานการณ์ของราชวงค์ไม่แน่ชัด

ตนเองจะคิดไกลขนาดนั้นไปทำไม?

สำหรับประชาชนตระกูลซูมีบารมีสูงมาก หากไม่ได้รับการจัดการอย่างเหมาะสม ทําให้ตระกูลซูโกรธแค้น ก็จะทำให้ประชาชนเดือดดาลจากความขุ่นเคืองของประชาชนแน่นอน!

ในทางตรงข้าม

ถ้าพระราชทานสมรสให้ตระกูลซูก็เท่ากับปลอบขวัญตระกูลซู แล้วประชาชนจะก่อเรื่องได้อย่างไร?

ฝ่าบาทพูดด้วยเสียงหนักแน่น: “อนุญาต! องค์ชายองค์ไหนที่ชื่นชอบซูเฟิ่งหลิง จงก้าวออกมาเองเถิด! ”

องค์ชายทั้งแปดขมวดคิ้ว ต่างคนต่างมีความกังวลของตัวเอง

ซูเฟิ่งหลิงมีความงามเป็นอันดับหนึ่งอย่างแท้จริง! พวกเขาก็ประทับใจมาก

แต่ปัญหาคือแม้ซูเฟิ่งหลิงมีรูปลักษณ์ที่โดดเด่น แต่นางมีอารมณ์ฉุนเฉียว ได้ชื่อว่าเป็นสตรีที่มุทะลุดุดัน

อีกทั้งตระกูลซูก็ไม่ได้มีคุณค่าเท่าไหร่แล้ว

เพียงเพื่อความงามของซูเฟิ่งหลิง แล้วจะแต่งสตรีที่มุทะลุดุดันเข้าเรือน ก็กลัวว่าในเรือนจะไม่มีความสงบสุขอีก!

การแลกเปลี่ยนนี้ เป็นข้อตกลงที่ดีจริงหรือ?

เหล่าองค์ชายครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ แทนที่จะแต่งงานกับซูเฟิ่งหลิง ที่วันวันคํารามเหมือนสิงโตเหอตง ไม่สู้ไปใช้เงินที่สำนักการสังคีตดีกว่า สามารถดื่มด่ำกับความงามของนางโลมได้ทุกประเภท มันจะไม่คุ้มกว่าหรือ?

เมื่อเห็นว่าเหล่าองค์ชายไม่ขยับ ฝ่าบาทเริ่มตะขิตตะขวงใจเล็กน้อย

ในเวลานี้ดวงตาขององค์ชายหกหลี่เซวียนเป็นประกาย เขาก้าวไปข้างหน้า: “กระหม่อมเต็มใจที่จะแบ่งเบาภาระของเสด็จพ่อ แต่งงานกับซูเฟิ่งหลิง มาเป็นพระชายา!”

เมื่อฝ่าบาทเห็นว่าองค์ชายหกตกลงที่จะแต่งงานเขาก็มีความสุขมาก: “เจ้าหก! ดีมาก! ในเมื่อเจ้าเต็มใจที่จะแต่งงานกับซูเฟิ่งหลิงมาเป็นพระชายา! ถ้าอย่างนั้น ข้าจะประทานให้เจ้า...”