ตอนที่ 7
บทที่ 7
September 18, 2026
ในท้องพระโรง
ฝ่าบาทกําลังมีประชุมฉุกเฉิน
เหล่าขุนนางทั้งบุ๋นบู๊ต่างยืนสีหน้าเคร่งเครียด บรรยากาศภายในจริงจังเป็นอย่างมาก
เส้นเลือดบนหน้าผากฝ่าบาทปูดขึ้น พักตรมังกรโกรธจัด: “มีกองทหารหลายแสนนายทางตอนเหนือ กลับไม่สามารถหยุดการย่ำยีประชาชนอย่างทารุณของเผ่าหมานนับหมื่นได้! ตอนนี้กองทัพเผ่าหมานได้เข้าใกล้เมืองหลวงแล้ว! ”
“ต้าเซี่ยที่ยิ่งใหญ่ กลับไม่มีแม่ทัพและทหารที่สามารถสู้รบได้เลย!”
“หรือต้องให้ข้านำทัพไปทำสงครามเอง?”
เหล่าขุนนางทุกคนต่างก้มหน้าและไม่มีใครกล้าพูด
ฝ่าบาทเอ่ยด้วยความไม่สบอารมณ์ต่อความไม่เอาถ่านของผู้ที่ตนหวังไว้: “ไร้ประโยชน์! ล้วนเป็นพวกไร้ประโยชน์ ขุนนางเข้าใจข้าผิด! ศัตรูอยู่ตรงหน้า คุณธรรมอยู่ที่ใด? ”
ในเวลานี้หลี่เซวียนองค์ชายหกยืนขึ้น: “เสด็จพ่อ กระหม่อมมีวิธีแก้ไขวิกฤตในเมืองหลวงพะยะค่ะ!”
ดวงตาของฝ่าบาทเป็นประกายขึ้น: “เจ้าหก เจ้าฉลาดและมีไหวพริบมาตั้งแต่เด็ก! วิธีที่ว่าคืออะไร ไหนลองพูดมาสิ! ”
หลี่เซวียนเอ่ยขึ้น: “ทหารมาใช้ขุนพลต้านรับ น้ำมาใช้ดินต้าน!การต่อต้านทหารม้าเผ่าหมาน จำเป็นต้องมีผู้นำทัพชั้นยอด! ภายใต้การบัญชาทัพของเสด็จพ่อ แล้วยังมีราชองครักษ์อีกแสนนาย ต้องเป็นกองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างแน่นอน! ”
“ตราบใดที่ให้ราชองครักษ์ไปออกรบ จะต้องปราบเผ่าหมานได้ในคราวเดียวอย่างแน่นอน!”
ตูม!
เมื่อหลี่เซวียนพูดจบ เสียงฟ้าผ่าในใจของขุนนางก็ดังสนั่น
ราชองครักษ์อยู่ในสนามรบ?
แล้วเมืองหลวงจะทำยังไง?
แต่ถ้าราชองครักษ์ไม่ไปต่อสู้ ในไม่ช้าเผ่าหมานก็จะบุกมาถึงเมืองหลวง สถานการณ์หลังจากนี้ก็จะเลวร้ายจนไม่อาจคิด!
ฝ่าบาทเหลือบมองหลี่เซวี่ยนอย่างลึกซึ้งและพูดว่า “ราชองครักษ์ออกรบ ข้าก็มีความตั้งใจนี้เช่นกัน! ไหนเจ้าลองบอกข้ามาสิว่าใครจะเป็นผู้นำ? ”
หลี่เซวี่ยนไม่พูดอะไร ยืนนิ่งไม่ขยับ
ในทางตรงกันข้าม องค์ชายอีกหลายพระองค์กลับก้าวมาข้างหน้าทีละคน ประสานมือแล้วเอ่ย: “เสด็จพ่อ กระหม่อมเต็มใจที่จะนําราชองครักษ์ไปออกรบ เพื่อปกป้องประเทศ!”
ฝ่าบาทโบกมือ: “ไม่จําเป็น! พวกเจ้ายินดีช่วยข้าปกป้องบ้านเมือง ช่วยข้าแบ่งเบาภาระ ข้ารู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง แต่ข้ามีแผนการอื่น!จางไป่เจิงแม่ทัพใหญ่ของราชองครักษ์ ข้าสั่งให้เจ้านำกองทัพทหารราชองครักษ์หนึ่งแสนนายไปออกรบในวันพรุ่งนี้ !”
“ถ้าไม่สามารถปราบเผ่าหมานจนพังพินาศได้ ไม่ตายก็ไม่ต้องกลับมา!”
แม่ทัพวัยกลางคนท่าทางองอาจ ก้าวออกมาจากฝูงชน ประสานมือโค้งคำนับและกล่าวว่า: “รับด้วยเกล้าพะยะค่ะ!”
เหล่าขุนนางพากันถอนหายใจในใจ
อาการระแวงของฝ่าบาทแย่ลงเรื่อยๆ แม้แต่เหล่าองค์ชายก็ไม่กล้าเชื่อ ปฏิเสธที่จะมอบอํานาจทางทหารให้กับพวกเขา
แต่ก็ดี
จางไป่เจิงเป็นคนสนิทของฝ่าบาท และเป็นผู้บัญชาการราชองครักษ์มาเป็นเวลาหลายปีแล้ว
เมื่อเขานําราชองครักษ์ออกรบ อย่างน้อยเขาก็สามารถต่อสู้อย่างทัดเทียมกับเผ่าหมานได้ ทําให้ต้าเซี่ยมีโอกาสได้พักหายใจ
ต่อไป ฝ่าบาทเพียงต้องทำให้ความโกรธของประชาชนสงบลง ทําให้สถานการณ์ในเมืองหลวงมีเสถียรภาพ ก็จะสามารถย้ายกองกําลังจากทางใต้เพื่อไปปกป้อง เมืองหลวงได้
เผ่าหมานไม่สามารถโจมตีได้ คนและม้าหมดแรง กองทัพย่อมล่าถอยออกไป
การระงับความโกรธของประชาชนก็จะเป็นเรื่องง่ายแล้ว!
ตราบใดที่หลี่หลงหลินถูกฆ่า ตระกูลซูหายโกรธ ราษฎรไร้แกนนำ พวกเขาย่อมไม่สามารถก่อเรื่องได้
ในเวลานี้เว่ยซวินเข้ามารายงาน: “ฝ่าบาท ฮูหยินผู้เฒ่าซูกําลังคุมตัวองค์ชายเก้าอยู่ รอเข้าเฝ้าอยู่นอกวังพะยะค่ะ...”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เหล่าขุนนางก็ตกอยู่ในความโกลาหล