บทที่24 สงสัย

ราวกับว่าไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเซียวปี้เฉิงจะพูดเช่นนี้ ดวงตาของเฟิงฮองเฮาเผยแววแปลก ๆ

คิ้วของหยุนหลิงเลิกขึ้นเล็กน้อย เซียวปี้เฉิงปกป้องนางต่อหน้าหวงกุ้ยเฟยและฮองเฮาในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ดูเจริญหูเจริญตากว่าเมื่อก่อนมาก

ดูเหมือนว่าไท่ซ่างหวงจะไม่พอใจกับการลงโทษ ตะโกนเสียงดังอยู่ด้านข้างว่า "โบยหนึ่งร้อยไม้! โบยหนึ่งร้อยไม้!"

องค์หญิงหกตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างเงียบๆ

นางเคยประสบกับความยากในการจัดการกับไท่ซ่างหวงหลังจากเลอะเลือน เจาเหรินตี้ออกคำสั่ง ทุกคนในวังต้องพยายามช่วยเหลือเขาให้ได้มากที่สุด

ถ้านางได้รับรางวัลจริงๆ ด้วยไม้ จะต้องทนทุกข์ทรมานมากแน่นอน

เจาเหรินตี้เกลี้ยกล่อมเขาอย่างอดทน “เสด็จพ่อ ลูกบ๊วยที่ปลูกในเรือนฉางหนิงสุกเต็มที่แล้ว หลิงเอ๋อชอบกินที่สุด ให้เฉินหมัวมัวไปเด็ดเป็นเพื่อนท่านด้วย”

"โอ้ใช่ นี่คือของโปรดของหลิงเอ๋อ! หลิงเอ๋อรอพ่อกลับมาที่นี่อย่างเชื่อฟัง อย่าวิ่งไปมา!"

ไท่ซ่างหวงตบหน้าผาก หันมากำชับหยุนหลิงสองสามประโยค รีบออกไปเด็ดลูกบ๊วยด้านนอกอย่างรวดเร็ว

ดวงตาของเฟิงฮองเฮาหันมองระหว่างไท่ซ่างหวงและหยุนหลิงด้วยความประหลาดใจ ครุ่นคิดเงียบๆ

หลังจากที่ไท่ซ่างหวงกลายเป็นคนโง่เขลาจำอะไรไม่ได้ ไปสนิทกับฉู่หยุนหลิงที่ไม่เคยเห็นหน้าได้อย่างไร?

ความคิดตีพันกันไปหมด นางเลิกคิด ก่อนจะหันไปมององค์หญิงหก

"ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ให้ไปที่วัดหานซานนอกเมืองเพื่อคัดลอกพระคัมภร์และไตร่ตรองเรื่องในอดีตในเช้าวันพรุ่งนี้ นับว่าเพื่อขออธิษฐานให้เด็กในครรภ์เสด็จพี่สะใภ้สามของเจ้าด้วย"

องค์หญิงหกกำลังร้องไห้ มองไปที่ฮองเฮาด้วยสายตาที่ขอความช่วยเหลือ "ท่านแม่..."

ยังไม่ทันพูดจบ กลับรู้สึกหวาดกลัวกับดวงตาที่เศร้าหมองของเฟิงฮองเฮา

"...ลูกทราบแล้ว"

เมื่อเฟิงฮองเฮาหันกลับมา เผชิญหน้ากับเจาเหรินตี้ นางยังคงมีรูปลักษณ์ที่อ่อนโยนและสง่างาม ไร้ที่ติ

“ในเมื่อพระชายาจิ้งต้องการพักผ่อน ข้าจะไม่รบกวน”

ก่อนจากไป พระราชินีทรงชำเลืองมองเซียวปี้เฉิงด้วยสายตาที่อธิบายไม่ได้

องค์หญิงหกรีบเดินตามหลังนาง ใช้โอกาสก่อนที่ไท่ซ่างหวงจะเสด็จกลับมา รีบออกไป

เจาเหรินตี้สัญญาว่าจะมอบจี้ก้อนหินให้หยุนหลิง แล้วก็กลับตำหนักหยั่งซินทันที

หลังจากที่เจาเหรินตี้และเฟิงฮองเฮากลับไปแล้ว เหลือเพียงหยุนหลิงและเซียวปี้เฉิงเท่านั้นที่อยู่ในเรือนฉางหนิง บรรยากาศเงียบอย่างน่าประหลาด

"เฮ้ ไท่ซ่างหวงจำใครไม่ได้ไม่ใช่หรือไง ทำไมเขาถึงเกาะติดข้า?"

ใบหน้าของเซียวปี้เฉิงบูดบึ้ง "ข้าเองก็ยังอยากจะถามเจ้า เจ้าไม่ได้ทำอะไรใส่ตอนรักษาเสด็จปู่ใช่หรือไม่?"

เขาสงสัยว่าสาเหตุที่ไท่ซ่างหวงปฏิบัติต่อหยุนหลิงเช่นนี้ เกี่ยวข้องกับแสงสีขาวแปลกประหลาดในตอนนั้น

ในพระคัมภีร์มักกล่าวไว้ ปีศาจมีคาถาที่สามารถสร้างความสับสนและควบคุมผู้คนได้

ไม่รู้ว่าฉู่หยุนหลิงเป็นปีศาจชนิดใด

“เจ้าคนตาบอด พูดไม่เป็นก็หุบปากไปซะ!”

ใบหน้าของหยุนหลิงมืดลง ตบหน้าด้วยความโกรธ

"ข้าทำงานอย่างหนักเพื่อช่วยชีวิตผู้คน แต่เจ้ากลับสงสัยในตัวข้า"

ร่างกายของนางยังไม่ฟื้นคืน เซียวปี้เฉิงได้ยินเสียงลมฝ่ามือ ยกมือขึ้นเพื่อบีบข้อมือของนางอย่างง่ายดาย

“เจ้าปลุกไท่ซ่างหวงให้ตื่น ข้าซาบซึ้งเป็นอย่างมาก แต่เจ้าควรสัญญาว่าไม่ได้ทำอะไรนอกจากนี้”

ไม่ใช่ว่าเขายืนยันที่จะคิดว่าฉู่หยุนหลิงน่าสงสัย แต่ไม่สามารถอธิบายแสงสีขาวแปลกๆ เหล่านั้นได้ มันยากมากที่จะไม่รู้สึกระแวงและสงสัย

หยุนหลิงรู้สึกเย็นยะเยือก ดวงตาของนางเปลี่ยนเป็นเย็นชาอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงก็ราบเรียบ

"นอกจากช่วยชีวิตคนแล้ว ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย เจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจ"

ความรู้สึกดีที่มีต่อเซียวปี้เฉิง หายไปอย่างไร้ร่องรอยในทันที

ในใจของหยุนหลิงคิดว่ามันตลก แต่ก็รู้สึกเศร้าเล็กน้อย

นางอาจไม่เคยเข้าใกล้การเป็นคนดีเลยแม้แต่น้อย

ในเมื่อนางผลิตยาพิษมากกว่ายา แม้ว่านางจะเรียนรู้ทักษะทางการแพทย์อย่างลับๆ แต่ก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ช่วยให้รอดชีวิต

"เช่นนั้นจะดีมาก."

เซียวปี้เฉิงสังเกตเห็นน้ำเสียงที่สงบของนางใน ปล่อยข้อมือของนาง เสียใจกับที่สิ่งที่พูดไปเมื่อครู่มันตรงมากเกินไป

ในตำรา ปีศาจก็ถูกแบ่งออกเป็นฝ่ายดีและฝ่ายชั่วเช่นกัน ไม่ใช่ว่าทั้งหมดจะเลวร้าย

“ใช่แล้ว เจ้า...ร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่?”

เขาจำสิ่งที่เฉินหมัวมัวพูดเอาไว้ได้ อาการบาดเจ็บของฉู่หยุนหลิงยังไม่หายดี