บทที่25 ยากจนแร้นแค้น

หลังจากบรรลุข้อตกลงแล้ว เจาเหรินตี้ได้มอบบางสิ่ง เพื่อเป็นรางวัลสำหรับการช่วยเหลือไท่ซ่างหวงและการวินิจฉัยการตั้งครรภ์ของหยุนหลิง

หยุนหลิงกลับไปที่เรือนฉางหนิง เปิดรายการรางวัล ดใกล้ๆ อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปากของนาง

“รางวัลราชวงศ์ของเจ้ามัน...ธรรมดาๆ งั้นหรอกหรือ?”

เซียวปี้เฉิงจิบชา "เสด็จให้รางวัลอะไรกับเจ้า?"

"เงินห้าพันตำลึง ผ้าฝ้ายอย่างละหนึ่งร้อยชิ้น ปลิงทะเลและรังนก โสมอายุสองศตวรรษ..."

ด้านหน้านั้นค่อนข้างปกติ แต่ด้านหลังจู่ๆ ก็แปลกไป

"เนื้อขาหมักสิบชิ้น เนื้อเค็มห้าสิบกิโล ปลาแห้งยี่สิบห้ากิโล ไก่และเป็ดเป็นๆ สิบคู่ หมูหันสองตัว ต้นหอมสิบกำที่ฝูกงกงปลูก"

เซียวปี้เฉิงพยักหน้า "รางวัลพวกนี้ใจกว้างมากพอแล้ว ดูเหมือนว่าเสด็จพ่อจะชอบเจ้ามาก"

"เจ้าจริงจังหรือไม่?"

เซียวปี้เฉิงขมวดคิ้ว "ทำไม เจ้าไม่คิดว่ามันไม่พอ? อย่าโลภมากเกินไป รางวัลเหล่านี้ใจกว้างมากพอแล้ว"

ใจกว้าง……

หากไม่ใช่สีหน้าจริงจังเซียวปี้เฉิง แม้กระทั่งมีความอิจฉาซ่อนอยู่ หยุนหลิงคงจะสงสัยจริงๆ ว่าเจาเหรินตี้กำลังหลอกนาง

เฉินหมัวมัวเข้าใจสายตาของหยุนหลิงก่อน อธิบายด้วยน้ำเสียงอบอุ่น "พระชายาไม่เคยครองเรือนมาก่อน เป็นเรื่องปกติที่จะไม่รู้ว่าข้าวสาร อาหารแห้งราคาแพง”

“เงินเดือนประจำปีของท่านอ๋องคือหนึ่งพันห้าร้อยตำลึง ข้าวขัดสีสามร้อยถัง แป้งละเอียดสองร้อยกิโล รางวัลของฝ่าบาทก็ไม่นับว่าน้อยเกินไป”

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เงินเดือนของเซียวปี้เฉิงคือหนึ่งร้อยยี่สิบห้าตำลึง และเงินจำนวนนี้จำเป็นสำหรับเลี้ยงดูคนมากกว่าสามสิบคนในจวนจิ้งอ๋อง พวกเขาจะต้องได้รับค่าจ้าง

เซียวปี้เฉิงยังกล่าวอีกว่า "เมื่อก่อนไทเฮาได้รับเงินเพียงสองพันตำลึง สำหรับวันเกิดของนาง"

เมื่อเทียบกัน ห้าพันตำลึงที่เจาเหรินตี้มอบให้กับหยุนหลิงนั้นเป็นเงินเดือนของเซียวปี้เฉิงมากกว่าสามปี

ภายใต้คำพูดของเซียวปี้เฉิงและเฉินหมัวมัว หยุนหลิงเพิ่งจะรู้ว่า คลังสมบัติของต้าโจวไม่เฟื่องฟู

ประการแรกที่ตั้งทางภูมิศาสตร์อยู่ทางตอนเหนือ พื้นที่เพาะปลูกของพื้นที่เพาะปลูกมีจำกัด สงครามกับพวกทูเจวี๋ยดำเนินไปตลอดทั้งปี ต้องใช้เงินจำนวนมาก การค้าถูกขัดขวาง ยิ่งทำให้แย่ลงเรื่อยๆ

ตั้งแต่ไท่ซ่างหวงถึงเจาเหรินตี้ ทั้งประเทศส่งเสริมในรูปแบบเรียบง่าย

ต้นไม้ที่ปลูกในพระราชวังและสวนหลวงส่วนมากนั้นเป็นไม้ผล ไทเฮาจึงเป็นผู้นำในการสละดอกไม้ที่มีค่าเหล่านั้น หันมาปลูกผักในพระราชวัง

"ปกติมีเงินเพียงพอใช้จ่ายในจวนหรือไม่?"

เซียวปี้เฉิงตอบว่า "มีเพียงพอ ทุกเดือนมีเหลือเก็บประมาณสามสิบตำลึง"

หยุนหลิงเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็อดไม่ได้เอ่ยถามออกไป "เจ้ามีเงินเก็บเท่าไร?"

เซียวปี้เฉิงกระแอมเบาๆ "ประมาณสามร้อยตำลึง"

หยุนหลิงไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้อีกต่อไป นางลืมตาขึ้นมาเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเสียงสูง "เพียงสามร้อยตำลึง?"

แม่ง! นี่มันช่างยากจนเหลือเกิน!

ในนวนิยายและละครโทรทัศน์ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะให้รางวัลเป็นทองคำหลายพันตำลึงเงินหนึ่งหมื่นตำลึง ล้วนเป็นของปลอมทั้งสิ้น ท่านอ๋องและพระชายามีเงินมีทองกองเป็นภูเขานั่นมันก็ไม่ใช่เรื่อง กินแกลบถึงค่อยเป็นได้

เฉินหมัวมัวอธิบายต่อว่า "ในอดีตทานอ๋องจะได้รับรางวัลมากมายสำหรับชัยชนะแต่ละครั้ง แต่มันถูกใช้ในกองทัพ ภายหลังพักฟื้นที่บ้าน เงินพิเศษที่เหลือถูกใช้เพื่อช่วยเหลือทหารผ่านศึกที่พิการ "

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของเซียวปี้เฉิงซีดลง

“เดิมทีข้ามีเงินสำรองอยู่สามพันตำลึง แต่ขอเจ้าแต่งเข้ามาที่จวนจิ้งอ๋อง ก็ใช้ไปเกือบหมดแล้ว”

เดิมทีเงินส่วนนี้ เขาวางแผนที่จะใช้สนับสนุนทหารกองหน้า แต่ใครจะคิดว่าฉู่หยุนหลิงจะตกลงมาจากท้องฟ้า ทำให้เขาต้องใช้เงินทั้งหมดที่มี ตอนนี้ยังจะมารังเกียจเขาที่ยากจนอีก

“เจ้ากล้าสู่ขอข้าด้วยสินสอดสองพันห้าร้อยตำลึง ไม่ใช่เพราะอยากจะดูถูกข้า แต่เพราะไม่มีเงิน?”

หยุนหลิงรู้สึกว่ามุมปากของนางกำลังจะเป็นตะคริว