บทที่26 ทางที่ดีที่สุดคลอดบุตรหญิง

“เคารพเสด็จแม่”

“เจ้ากำลังท้องอยู่ นั่งเฉยๆ เถอะ คราวหน้าไม่ต้องทักทายข้าหรอก”

หวงกุ้ยเฟยดูเหมือนจะอารมณ์ดี รู้ว่าหยุนหลิงสามารถทำให้เยียนอ๋องยืนได้อีกครั้ง ท่าทีของนางที่มีต่อหยุนหลิงนั้นอ่อนโยนมากแตกต่างจากท่าทางที่เคร่งขรึมเมื่อพบกันครั้งแรกอย่างสิ้นเชิง

นางโบกมือให้เหอเย่วที่อยู่ข้างหลังนางเพื่อมอบรายการที่เตรียมไว้ให้หยุนหลิง

"ในภายภาคหน้าอวี้จือจะต้องอยู่ที่จวนจิ้งอ๋องบ่อย ดังนั้นจึงต้องรบกวนอยู่บ่อยครั้ง หยุนหลิงกำลังตั้งครรภ์ ข้าจะให้อาหารบำรุงและเงิน ถ้ามีคนรับใช้ไม่เพียงพอ จะเพิ่มให้อีกสองสามคน”

คำพูดดังกล่าวบอกกับเซียวปี้เฉิง อีกฝ่ายพยักหน้าก่อนจะตอบว่า "ขอบพระทัยเสด็จแม่ ข้าจดจำไว้แล้ว"

หยุนหลิงและคนอื่นๆ รู้ดี หวงกุ้ยเฟยดูเหมือนจะให้รางวัลแก่พวกเขา แต่ในความเป็นจริงแล้ว นางกำลังบอกพวกเขาว่าอย่าทำผิดต่อเยียนอ๋อง

หวงกุ้ยเฟยมองดูหยุนหลิงด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มที่พบเห็นได้ยากบนใบหน้าของนาง "ปี้เฉิง พระชายาของไม่เลวเลย ไม่น่าแปลกใจเลยที่ฝ่าบาทจะชอบ"

“จวนเหวินกว๋อกงมีวิธีการเลี้ยงดูลูกสาวที่ดี แต่คนรับใช้ค่อนข้างจะสอนยากไปหน่อย”

หยุนหลิงรู้สึกงงงวย สงสัยว่าทำไมจู่ ๆ หวงกุ้ยเฟยจึงกล่าวถึงตระกูลของนาง

“เสด็จแม่หมายความว่าอย่างไร”

“เมื่อสองสามวันก่อนเจ้าไม่ได้ถาม องค์หญิงหกไปได้ยินข่าวว่าหยุนหลิงทำร้ายอวี้จือมาจากไหน?”

สายตาหวงกุ้ยเฟยจับจ้องไปที่เซียวปี้เฉิง "ข้าถามฮองเฮาแล้ว บอกว่าองค์หญิงหกได้ยินคนพูดถึงเรื่องนี้ตอนที่นางไปที่จวนเหวินกว๋อกงเมื่อไม่กี่วันก่อน ได้ยินมาโดยบังเอิญ"

สีหน้าเซียวปี้เฉิงเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย เขาหลุบตาลงต่ำ ขนตาเรียวยาวๆ นั่นปิดกั้นแววตาเอาไว้

ในจวนเหวินกว๋อกง นอกจากฉู่หยุนหลิงผู้กระทำความผิดแล้ว คนเดียวที่รู้ว่าเยียนอ๋องได้รับบาดเจ็บก็ คือฉู่หยุนหาน

เป็นไปไม่ได้ที่ฉู่หยุนหลิงจะสร้างปัญหาให้กับตัวเอง ดังนั้นจึงมีเพียงคำตอบเดียวเท่านั้น

เขาไม่รู้ว่าในใจที่กำลังสับสนวุ่นวายในเวลานี้คืออะไร มีความสงบที่คาดเอาไว้ อาจจะผิดหวังเล็กน้อย หรือเจ็บปวด

“ขอบพระทัยท่านแม่ที่เตือนข้า ลูกจะบอกท่านพ่อให้ระวัง”

หยุนหลิงไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา แต่ความรุ้สึกเย็นวาบผ่านดวงตาของนางไปอย่างรวดเร็ว

นังตัวดีนั่น ตนไม่ไปยุ่งกับนางก็พอแรงแล้ว ยังกล้าที่จะหลอกนางอีก

เพียงแค่เป็นวิธีที่ไม่ค่อยได้ผลนัก

“อืม ไม่มีอะไรแล้ว ข้าจะกลับวังก่อน”

ก่อนจะจากไป หวงกุ้ยเฟยเหลือบมองที่ท้องของหยุนหลิง

เหอเย่วตามนางไปจนไกลจากเรือนฉางหนิง ก่อนจะถามด้วยเสียงแผ่วเบาว่า "หวงกุ้ยเฟย ต้องการเก็บเด็กในครรภ์ของพระชายาจิ้งไว้หรือไม่"

“อย่าเพิ่งทำอะไรในตอนนี้ ให้คนจับตาดูจวนจิ้งอ๋อง อย่าให้มีอะไรเกิดขึ้นกับฉู่หยุนหลิง จนกว่าขาของอวี้จือจะหายดี”

เหอเย่วเข้าใจว่าหวงกุ้ยเฟยหมายถึงอะไร เอ่ยพูดด้วยความลังเล "แต่หวงกุ้ยเฟยเพคะ ตอนนี้เป็นเวลาที่สะดวกที่สุดที่จะทำ ถ้ารอให้ขาของท่านเยียนอ๋องหายดี ท้องของพระชายาจิ้งจะมีอายุครรภ์อย่างน้อยแปดเดือน..."

ประกายเย็นชาฉายผ่านแววตาของพระสนมของหวงกุ้ยเฟย "อธิษฐานให้ลูกของนางเป็นลูกสาว หากเป็นลูกสาว ก็จะไม่เป็นอันตรายใดๆ"

“แต่ถ้าพระชายาจิ้งรักษาดวงตาของจิ้งอ๋องหายดี โชคดีพอที่จะให้กำเนิดบุตรชายล่ะจะทำเช่นไร?”

เจาเหรินตี้ตั้งใจที่สนับสนุนเซียวปี้เฉิงอย่างลับๆ หากหยุนหลิงให้กำเนิดบุตรชายจริงๆ ก็เป็นไปได้มากที่เขาจะตัดสินใจแต่งตั้งเป็นรัชทายาท

หวงกุ้ยเฟยพูดแผ่วเบา "หากนางสามารถให้กำเนิดบุตรได้อย่างราบรื่นค่อยว่ากันอีกที มีคนที่กังวลมากกว่าข้าเสียอีก"

……

หยุนหลิงไม่รู้ว่ามีกี่คนที่พยายามเอาชนะนาง

หลังจากหวงกุ้ยเฟยออกไปแล้ว บรรยากาศในเรือนฉางหนิงก็สงบลงทันที

พลังวิญญาณหยุนหลิง ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ ขี้เกียจเกินไปที่จะซักไซ้เรื่องของฉู่หยุนหานจากเซียวปี้ อาบน้ำเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ

หลับตาลงได้ไม่นาน รู้สึกว่าข้างๆ มีบางอย่าง

“มานอนข้างๆ ข้าทำไม”