บทที่27 ท้องของเจ้าทำให้เจ้าตกเป็นเป้า

"ดวงตาคู่นั้นของพระชายาจิ้ง เหมือนกับองค์หญิงใหญ่เจียอี้ เมื่อข้าเห็นพระชายาจิ้งในวันนั้น ทำให้นึกถึงองค์หญิงเจียอี้"

เซียวปี้เฉิงถามอย่างสงสัย "ฝูกงกง องค์หญิงเจียอี้คือใคร?"

ทำไมเขาไม่เคยได้ยินว่าเขามีป้าที่ชื่อเจียอี้?

ความเศร้าและความคิดถึงปรากฏขึ้นในดวงตาของฝูกงกง "องค์หญิงเจียอี้เป็นลูกสาวของไท่ซ่างหวงและหยวนเจินไทเฮาและยังเป็นลูกคนแรกของไท่ซ่างหวงด้วย"

ไท่ซ่างหวงเกิดมาเป็นชาวนาที่ยากจน เมื่อเขายังเด็ก เขามีคนรักในวัยเด็กที่เติบโตมากับเขา นั่นก็คือหยวนเจินไทเฮา

ต่อมา ในช่วงเวลาแห่งความทุกข์ยาก มีการคัดเลือกชายที่แข็งแกร่งทุกที่ในต้าโจว เมื่อไท่ซ่างหวงอายุได้ 16 ปี เขาเพิ่งแต่งงานกับหยวนเจินไทเฮา ถูกจับและส่งไปยังค่ายทหารในวันที่สามหลังจากแต่งงาน

ในช่วงปีแรกๆ ฝูกงกงเคยเป็นผู้ช่วยของไท่ซ่างหวง เขารู้ความลับในอดีตมากมายที่นางสนมและบรรดารัชทายาทไม่รู้

“เป็นเวลาสิบเจ็ดปีแล้วที่ไป และจดหมายของจากครอบครัวเป็นเรื่องยากที่จะส่งไปในช่วงสงคราม เมื่อไท่ซ่างหวงกลับมาที่บ้านเกิดของเขา ข้าพบว่าหนึ่งปีหลังจากที่เขาจากไป หยวนเจินไทเฮา ได้ให้กำเนิดบุตรสาวของเขา ที่ผ่านมาเป็นเด็กกำพร้าและแม่หม้ายที่ลำบากมาก”

แต่องค์หญิงเจียอี้ ยังคงได้รับการสั่งสอนจากหยวนเจินไทเฮาให้เป็นคนพากเพียร เฉลียวฉลาด และมีสติสัมปชัญญะ

แต่พอกลับมารวมกันอีกครั้ง ภรรยาและลูกสาวกลับถูกศัตรูจับตัวไป เพื่อปกป้องไท่ซ่างหวงจากการบีบบังคับ สองแม่ลูกจึงชักดาบฆ่าตัวตาย

เซียวปี้เฉิงตกตะลึง "ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ข้าไม่เคยได้ยินเสด็จปู่พูดถึงเหตุการณ์ในอดีตเหล่านี้เลย"

ฝูกงกงถอนหายใจเบา ๆ "นี่คือความคิดถึงของไท่ซ่างหวง เป็นปีศาจภายในของเขา"

นั่นคือคนที่เขารักที่สุดในชีวิต เป็นคนที่ทำให้เขาละอายใจที่สุด

ไม่สามารถให้พวกเขาใช้ชีวิตดีๆได้ กลับปล่อยให้พวกเขาต้องตายเพื่อตัวเองแทน

แม้แต่ไทเฮาองค์ปัจจุบันเอง ที่อยู่กับไท่ซ่างหวงมาสามสิบสี่สิบปี ก็ไม่กล้าเอ่ยถึงหยวนเจินไทเฮาและองค์หญิงเจียอี้ต่อหน้าเขา

"ชื่อส่วนตัวขององค์หญิงเจียอี้คือ เซียวหลิงเอ๋อ ตอนที่นางจากไป อายุพอๆ กับพระชายาจิ้ง"

ในส่วนของใบหน้า หยุนหลิงและเซียวหลิงเอ๋อ ไม่มีความคล้ายคลึงกันเลย

แต่ในแววตาของหยุนหลิง มีความเพียรที่ซ่อนอยู่ในความชัดเจน เหมือนกับ เซียวหลิงเอ๋อในตอนนั้น

เซียวปี้เฉิงรู้สึกเสียสมาธิเล็กน้อย เดิมทีแล้วมีอดีตที่ไม่รู้จักอยู่อีก ไม่น่าแปลกใจที่ไท่ซ่างหวงจะตัวติดกับหยุนหลิง

เดิมทีนึกว่ามันเป็นมนต์ชั่วร้ายบางอย่าง แต่ดูเหมือนว่าจะโทษอีกฝ่ายอย่างผิดๆ

เมื่อได้รับอนุญาตจากเจาเหรินตี้ ไท่ซ่างหวงก็ขึ้นรถม้ากลับไปที่จวนจิ้งอ๋องอย่างมีความสุข

ก่อนออกเดินทาง ยังไม่ลืมที่จะถอนต้นผีฝาทั้งหมดในเรือนฉางหนิง บอกว่าเขาต้องการนำพวกมันกลับไปให้หยุนหลิงกิน

หลังจากที่เยียนอ๋องได้ยินเรื่องราวที่ฝูกงกงพูดผ่านเซียวปี้เฉิงแล้ว ก็ถอนหายใจออกมา

"เดิมทีแล้วเสด็จปู่ยังมีเรื่องราวเช่นนี้ฝังลึกอยู่ภายในจิตใจ"

หยุนหลิงกลับไม่รู้สึกว่าไท่ซ่างหวงกำลังเกาะติดนางมาก เพียงเพราะดวงตาของนางคล้ายกับองค์หญิงเจียอี้

สองวันมานี้นางสังเกตอย่างละเอียด พบว่าแม้ว่าจะตั้งใจซ่อนตัว ไท่ซ่างหวงก็สามารถเดินเข้าไปหานางได้โดยสัญชาตญาณเสมอ

จากปรากฏการณ์นี้ หยุนหลิงคาดเดาว่าอาจเป็นเพราะพลังวิญญาณของนางได้กระตุ้นเปลือกสมองของไท่ซ่างหวง

เปลือกสมองมีหน้าที่เก็บความทรงจำ ไท่ซ่างหวงมีความรู้สึกผูกพันและพึ่งพาพลังวิญญาณของนาง จากนั้นจึงรวมเข้ากับผู้คนและสิ่งต่าง ๆ ที่เขาอยากจะลืมน้อยที่สุดในใจของเขา

กลับไปจวนจิ้งอ๋อง ไท่ซ่างหวงก็ร่ำร้องอยากจะอาศัยอยู่ในสวนเดียวกันกับหยุนหลิง ดังนั้นเขาจึงต้องถูกจัดให้อยู่ในปีกตะวันออกของเรื่อนหลั่นชิง

ห่างจากพระราชวัง เซียวปี้เฉิงต้องการคุยกับหยุนหลิงเป็นการส่วนตัว แต่ก็ถูกขัดขวางโดยไท่ซ่างหวงนอกลาน

"เจ้าหมาบ้า! เจ้ามาทำอะไรที่นี่?ข้าจะบอกอะไรให้นะ เจ้าทั้งยากจนทั้งขี้เหร่ ไม่มีทางได้แต่งงานกับหลิงเอ๋อ!"

ไท่ซ่างหวงชูไม้เท้าของเขา ขับไล่เซียวปี้เฉิงอย่างดุเดือด

เซียวปี้เฉิงกระตุกมุมปากของเขา มันเป็นความจริงที่เขายากจน แต่เขาก็ไม่ได้อัปลักษณ์นี่?

เยียนอ๋องที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงหัวเราะออกมาเสียงดัง "พี่สาม เสด็จปู่น่ารักมากเมื่อเขาทำหน้าขรึม"

ในอดีตต่อหน้าท่านอ๋องและลูกหลาน ไท่ซ่างหวงดูจริงจัง และสง่างามเสมอ