บทที่ 12

ที่พำนักของหยุนเจิงในตอนนี้ ยังเป็นที่พักที่เขาพักตั้งแต่สมัยยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วยซ้ำ

พอจักรพรรดิเหวินนึกถึงหยุนเจิง ในใจก็ลอบด่าว่าเขาเป็นคนไร้ประโยชน์ขึ้นอีก

ตนลืมเรื่องนี้ เขาเองก็ไม่กล้ามาทูลขอเลยหรือไง?

ไร้ประโยชน์จริงๆ!

หลังจากจักรพรรดิเหวินไตร่ตรองไปครู่หนึ่ง ก็มีรับสั่งไปยังมู่ซุ่น “สั่งคนให้ไปทำความสะอาดจวนของอวี๋หมิ่น ขุนนางที่มีความผิดติดตัว ทำทั้งคืนจัดการให้สะอาด รุ่งเช้าวันพรุ่งให้ไปที่เรือนปี้ปัว พระราชทานแก่หยุนเจิง! บ่าวรับใช้ในจวน ให้จัดใหม่ตามกฎมณเฑียรบาล!”

…

จวนองค์ชายสาม

มีเสียงโอดครวญดังมาจากหยุนลี่เป็นครั้งคราว

สวีสือฝู่กับซูเฟยมาเยี่ยมหยุนลี่ที่จวน

พอเห็นสภาพของหยุนลี่ สองพี่น้องทั้งสงสารทั้งโกรธ

หยุนลี่ถูกสวะอย่างหยุนเจิงทำร้าย?

ที่มันเรื่องตลกระดับฟ้าสวรรค์ยังต้องหัวเราะ!

นอกจากจะโกรธเคืองแล้ว สวีสือฝู่ก็อดสั่งสอนหยุนลี่ไม่ได้ว่า “เจ้าเองก็เลอะเลือน เจ้าจะใส่ความอะไรสวะอย่างหยุนเจิงก็ได้ แต่กลับไปใส่ความว่าเขาเป็นพรรคพวกขององค์รัชทายาท! คำพูดนี้พอพูดออกไป อย่าว่าแต่พวกขุนนางบู๊บุ๋นในราชสำนักเลย ตัวเจ้าเองได้ยินแล้วเจ้าเชื่องั้นรึ?”

หยุนเจิงติดตามองค์รัชทายาทเพื่อก่อกบฏ?

คำพูดเช่นนี้ แม้แต่สุนัขในวังยังไม่เชื่อเลย!

คนไร้ประโยชน์เช่นนั้น แค่เห็นเลือดยังต้องหดหัว!

สภาพเช่นนี้จะก่อกบฏ?

ในใจหยุนลี่ทั้งหดหู่ทั้งโกรธเคือง กัดฟันพูดว่า “ข้าแค่อยากข่มขู่เศษสวะอย่างมัน ไม่คิดว่าคนอย่างมันจะกล้าลงมือกับข้า!”

“หากเขาไม่ลงมือตอบโต้ จะให้เขารอความตายหรือไง?”

สวีสือฝู่ก็โกรธจนตาเบิกโพลง แล้วกำชับอีกว่า “สองวันนี้เจ้าพักอยู่ในจวนก่อน อย่าไปหาเรื่องหยุนเจิงอีก!”

“เพราะอะไร?”

หยุนลี่พูดเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความเกลียดชัง “ปล่อยไอ้เศษสวะไปง่ายๆ เช่นนี้ ข้าจะกลืนโทสะนี้ลงท้องได้อย่างไร?”

“เลอะเลือนนัก!”

สวีสือฝู่พูดเสียงสูงทันที กำชับอีกทีว่า “ตอนนี้ฝ่าบาทต้องทรงทราบเรื่องไปแล้ว จนถึงตอนนี้ฝ่าบาทยังไม่เสด็จมาเยี่ยมเยียนเจ้า ก็เพราะต้องการจะส่งสัญญาณเป็นการตักเตือนเจ้า! หากตอนนี้เจ้ายังจะไปหาเรื่องหยุนเจิงอีก เท่ากับเจ้ากำลังหาเรื่องใส่ตัว!”