บทที่ 7

ไม่ว่าหยุนเจิงจะยินยอมหรือไม่ จักรพรรดิเหวินก็ได้ออกราชโองการแล้ว เขาก็ทำได้แต่ยอมรับ

เอาเถอะ!

แต่งงานพระราชทานก็พระราชทานมาเถอะ!

เอาอำนาจทหารมาให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน!

จะยังไง จะดีจะร้ายยังไงตนก็ยังคงเป็นองค์ชายอยู่นะ!

พิธีมงคลสมรสขององค์ชาย ต่อให้พวกขุนนางจะดูถูกตนมากเพียงใด อย่างไรก็ต้องเออออตามกัน

อืม ฉวยโอกาสทำเงิน!

ยิ่งมากยิ่งดี

มีทัพทหารม้าแล้วก็ต้องมีเงินมีเสบียงกรังด้วย!

เพียงแต่ หากเป็นเช่นนี้ ก็ต้องอยู่ที่เมืองหลวงอีกสักช่วงหนึ่งสินะ!

พวกหยุนลี่กับซูเฟยก็ต้องฉวยโอกาสนี้แก้แค้นตนแน่ๆ!

ช่วงเวลาที่อยู่เมืองหลวงนี้ เป็นช่วงเวลาที่เสี่ยงอันตรายมากแน่ๆ

ต้องรีบหาวิธีรับมือ!

“องค์ชายหก ช้าก่อน!”

ขณะที่หยุนเจิงเดินไปคิดไปนั้น หัวหน้าขันทีมู่ซุ่นผู้รับใช้ข้างกายจักรพรรดิเหวินก็ไล่ตามเขามา

หยุนเจิงหยุดฝีเท้า หันหลังกลับดูมู่ซุ่น “หัวหน้ามู่เรียกข้าด้วยเรื่องอันใดหรือ”

หยุนเจิงมองมู่ซุ่น จิตใจของเขาตื่นตระหนกขึ้นมา

มู่ซุ่นเป็นคนสนิทใกล้ตัวพ่อจำเป็นนั่นเชียวนะ

แม้แต่องค์รัชทายาทองค์ก่อนยังต้องให้เกียรติมู่ซุ่น

ถ้าหากว่าสามารถชักชวนมู่ซุ่นมาเป็นพวก…

ไม่ช้า หยุนเจิงก็ยกเลิกความคิดนี้เสีย

ตัวเขาไม่มีอำนาจ ไม่มีภูมิหลัง จะเอาอะไรมาดึงมู่ซุ่นมาเป็นพวก?

หากพลาดไปเพียงเล็กน้อย ไม่แน่แผนการของตนอาจถูกเปิดเผยได้

หากจักรพรรดิเหวินได้รู้เข้าว่าตนจะไปสั่งสมอำนาจทหารที่ชายแดนล่ะก็ ต้องจัดการเขาจนตายแน่ๆ!

มู่ซุ่นหัวเราะร่าตอบว่า “ฝ่าบาทมีรับสั่ง ให้องค์ชายหกตามบ่าวไปที่ตระกูลเสิ่นเพื่อมอบราชโองการ รวดดูว่าที่พระชายาองค์ชายหกด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“ได้สิ!”

หยุนเจิงตอบรับ แล้วตามมู่ซุ่นไปขึ้นรถม้าไป

ระหว่างทาง หยุนเจิงไม่ได้พูดอะไร เอาแต่คิดแผนการในหัวตน

แต่ในสายตาของมู่ซุ่น ท่าทีเช่นนี้ช่างอ่อนแอปวกเปียกยิ่งนัก

“องค์ชายทรงทราบสถานการณ์ของตระกูลเสิ่นหรือไม่?”

มู่ซุ่นเป็นคนทำลายความเงียบก่อน

“เรื่องนี้…”

หยุนเจิงยิ้มแหยๆ แล้วส่ายหัวเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาไม่

ก็เขาไม่รู้อะไรเลยจริงๆ นี่

เขาอาศัยอยู่ในวังชั้นลึกมาตั้งนาน แม้นจะมีสองหูแต่ไม่เคยได้รับรู้เรื่องราวภายนอกเลย ไม่ว่าจะเรื่องภายในหรือภายนอกวัง เขารู้เพียงน้อยนิดเท่านั้น

มู่ซุ่นหัวเราะเหอะๆ แล้วพูดว่า “ตระกูลเฉินเป็นตระกูลที่ภักดีและยอมเสียสละจริงๆ…”