บทที่ 8

มู่ซุ่นหัวเราะเหอะๆ แล้วเหงยหน้ามองหยุนเจิง

“ไม่ต้องมากพิธี!”

หยุนเจิงยกมือขึ้นเล็กน้อย ในใจคิดว่ามู่ซุ่นช่างเป็นผู้รู้ความจริงๆ

“ขอบพระทัยเพคะ”

ทั้งกลุ่มคนจึงยืดตัวยืนตรง

“ฮูหยินเสิ่น ยินดีด้วย ยินดีด้วยจริงๆ!”

เมื่อมู่ซุ่นเห็นฮูหยินเสิ่นเขาจึงรีบกล่าวยินดี

ฮูหยินเสิ่นยินดียิ่ง รีบถามขึ้นว่า “หัวหน้ามู่เจ้าคะ มีเรื่องอันใดให้ยินดีหรือ”

มู่ซุ่นลีลาเล็กน้อย ก่อนจะถามขึ้นอีกว่า “คุณหนูเสิ่นลั่วเยี่ยนอยู่ไหนหรือ”

เสิ่นลั่วเยี่ยนพอได้ยิน ก็รีบก้าวเท้าไปด้านหน้าหนึ่งก้าว “ข้าน้อยคาราวะท่านหัวหน้ามู่เจ้าค่ะ”

หยุนเจิงมองเสิ่นลั่วเยี่ยนอย่างละเอียด

ดวงตาสดใสฟันขาวสะอาด รูปร่างสูงเพรียว

มีร่องรอยของความกล้าหาญระหว่างคิ้ว

นับว่าเป็นสาวงามที่ห้าวหาญ!

มู่ซุ่นมองที่เสิ่นลั่วเยี่ยนแวบหนึ่ง แล้วส่งเสียงดังขึ้นอย่างกะทันหัน “เสิ่นลั่วเยี่ยนรับราชโอการ!”

เสิ่นลั่วเยี่ยนตกใจค้าง รีบคุกเข่าลงรับราชโองการ

“ฝ่าบาทมีราชโองการ: ตระกูลเสิ่น จงรักภักดีมิเสื่อมคลาย มีศีลธรรมอันดี สมเป็นมาตรฐานของราชวงศ์เรา! วันนี้เป็นฤกษ์ดี มีราชโองการให้พระราชทานเสิ่นลั่วเยี่ยนเป็นพระชายาเอกขงอองค์ชายหก เลือกวันสมรสเป็นวันที่…”

วิ้ง!

เมื่อเสียงของมู่ซุ่นดังขึ้น ในหูของคนตระกูลเสิ่นดังอื้ออึงวิ้งๆ

จักรพรรดิเหวินพระราชทานงานสมรสให้เสิ่นลั่วเยี่ยน?

แถมยังพระราชทานให้แก่องค์ชายหกผู้ไร้ความสามารถนั่น?

เสิ่นลั่วเยี่ยนเสียใจและโกรธแค้นยิ่งนัก ความโกรธเต็มใบหน้า

เมื่อครู่ที่สวนดอกไม้หลังจวน นางเพิ่งหัวเราะเยาะองค์ชายหกว่าเป็นเศษสวะไร้ความสามารถ ในชั่วพริบตา องค์ชายหกได้กลายมาเป็นสวามีของตน?

จนกระทั่งมู่ซุ่นอ่านพระราชโองการจบ ทุกคนยังคงตกอยู่ในภวังค์

“พระชายาองค์ชายหก โปรดรับราชโองการ!”

มู่ซุ่นหัวเราะเหอะๆ ไปทางเสิ่นลั่วเยี่ยน

เสิ่นลั่วเยี่ยนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองดูมู่ซุ่นที่ถือราชโองการมาทางตน นางลุกขึ้นพรวดทันที พูดด้วยสีหน้าโกรธแค้นว่า “รบกวนหัวหน้ามู่กราบเรียนฝ่าบาทด้วยว่า ข้าน้อยมิกล้ารรับราชโองการ”

“บังอาจ!”

มู่ซุ่นสีหน้าเปลี่ยนสี “เสิ่นลั่วเยี่ยน เจ้าจะขัดราชโองการรึ?”

“ใช่เจ้าค่ะ ข้าจะขัดราชโองการ!” เสิ่นลั่วเยี่ยนตะโกนสุดเสียง

“สามหาว!”