บทที่ 9

เสิ่นเนี่ยนฉือ!

เสิ่นลั่วเยี่ยนมองไปที่หลานสาวของตน

นี่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขเพียงหนึ่งเดียวของพี่ชายคนโตนาง!

เสิ่นลั่วเยี่ยนเห็นเสิ่นเนี่ยนฉือร้องไห้โฮเพราะความตกใจ ใจนางจึงอ่อนลง

เว่ยซวงรีบวิ่งไปอุ้มลูกสาวของตนมา ขอร้องน้ำตานองหน้า “ลั่วเยี่ยน พวกเราตายไม่เป็นไร แต่เนี่ยนฉือยังมีอายุไม่ถึงเจ็ดปีเลย!”

เสิ่นลั่วเยี่ยนเห็นหลานสาวมีน้ำตาอาบสองแก้ม มือที่กำหมัดแน่นของนางก็คลายออก

ตุ้บ!

เสิ่นลั่วเยี่ยนคุกเข่าลง น้ำตาแห่งความเสียใจและความโกรธไหลผ่าน

“หม่อมฉัน…รับราชโองการ ขอบพระทัยฝ่าบาท!”

ขณะที่พูดสองประโยคนี้ เสิ่นลั่วเยี่ยนราวกับว่าตนได้ดึงพลังงานทั้งหมดออกจากร่างไปแล้ว

กระทั่งตอนที่เสิ่นลั่วเยี่ยนรับราชโองการ สีหน้าของมู่ซุ่นจึงได้แปรเปลี่ยนเป็นดี

“เช่นนั้นข้าก็ขอตัวกลับไปรายงานก่อน สำหรับเรื่องกำหนดวันสมรสนั้น จะแจ้งให้ทราบภายหลัง!”

พูดไปมู่ซุ่นก็มองไปที่หยุนเจิง “องค์ชายหก พวกเรากลับวังกันเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”

“หัวหน้ามู่เชิญกลับก่อนเถอะ ข้าอยากจะพูดคุยกับพวกนางสักหน่อย”

หยุนเจิงยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “หัวหน้ามู่ คุณหนูเสิ่นตกใจจนเสียการควบคุม เรื่องในวันนี้ ขอหัวหน้ามู่รายงานเสด็จพออย่างพองามด้วย”

“บ่าวจะระวังพ่ะย่ะค่ะ”

มู่ซุ่นหัวเราะเหอๆ ก่อนจะลาทุกคนไป

พอมู่ซุ่นไปแล้ว สายตาทุกคู่ก็จดจ้องไปที่ร่างของหยุนเจิง

“อย่าคิดว่าแค่เจ้าพูดจาสวยหรูสองสามประโยค แล้วข้าจะรู้สึกขอบคุณเจ้า!”

เสิ่นลั่วเยี่ยนมองหยุนเจิงอย่างรังเกียจ ไม่เห็นแก่หน้าเขาที่เป็นถึงองค์ชายเลยสักนิด

“ข้าก็ไม่ได้หวังให้เจ้าขอบคุณข้าเช่นกัน”

หยุนเจิงส่ายหน้าหัวเราะ “หากไม่เห็นว่าหลานสาวของเจ้าคนนี้ยังเด็กเกินไป ข้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเจ้าจะขัดราชโองการ เช่นนั้นแล้ว ข้าจะไปกราบทูลเสด็จพ่อ ให้เจ้ากับข้าไปเสียสละชีวิตอยู่ที่ซั่วเป่ย”

“ใครจะไปเสียสละชีวิตกับเจ้าห้ะ?”

เสิ่นลั่วเยี่ยนแค่นเสียงเหอะ รีบเช็ดหน้าน้ำตาของตนลวกๆ วินาทีถัดไป มือของนางก็หยุดลง “เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้เจ้าบอกว่า เจ้าจะไปเสียสละชีวิตที่ซั่วเป่ย?”

ฮูหยินเสิ่นกับสะใภ้อีกสองคนตกตะลึงงัน จนกระทั่งลืมดูถูกหยุนเจิงเสีย

“ใช่แล้ว!”

หยุนเจิงพยักหน้าเบาๆ แล้วพูดขึ้นว่า “เสด็จพ่อได้แต่งตั้งให้ข้าเป็นแม่ทัพพยัคฆ์ รอพวกเราแต่งงานกันแล้ว เข้าก็จะไปยังซั่วเป่ย! ข้าไม่ได้หวังว่าจะทำคุณูประการยิ่งใหญ่ใดๆ แต่หวังจะปลุกใจสู้ให้กับเหล่ากองทัพของต้าเฉียนเรา …”

อะไรนะ?